«89 ετών και γελοιοποίησε το “ανθρωποκυνηγητό”»

Όταν η ΕΛ.ΑΣ. κάνει δεκάδες προσαγωγές σε 15 λεπτά στα Εξάρχεια, αλλά χρειάζεται 6 ώρες για να εντοπίσει έναν ηλικιωμένο δράστη που… ξεκουραζόταν σε ξενοδοχείο.

Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα δεν απλώς εκθέτει ένα σύστημα — το διαλύει δημόσια.

Σήμερα, ένας 89χρονος άνθρωπος, αφού πυροβόλησε υπαλλήλους στον ΕΦΚΑ και στη συνέχεια τραυμάτισε άλλους τέσσερις στο Ειρηνοδικείο, κατάφερε να εξαφανιστεί από το κέντρο της Αθήνας. Όχι για λίγα λεπτά. Για ώρες.

Και ενώ τα ΜΜΕ μιλούσαν για «ανθρωποκυνηγητό», η αλήθεια ήταν πολύ πιο πεζή — και πολύ πιο αποκαλυπτική: ο δράστης είχε ήδη φτάσει στην Πάτρα, είχε τακτοποιηθεί σε ξενοδοχείο και… ξεκουραζόταν.

Τον βρήκαν έξι ώρες μετά. Όχι επειδή λειτούργησε άψογα ο μηχανισμός. Αλλά, όπως όλα δείχνουν, επειδή υπήρξε πληροφορία.

Και εδώ ξεκινά το πραγματικό ερώτημα.

Πώς είναι δυνατόν η Ελληνική Αστυνομία να μπορεί, μέσα σε 15 λεπτά, να προσαγάγει δεκάδες ανθρώπους στα Εξάρχεια — συχνά προληπτικά, μαζικά, χωρίς διάκριση — και την ίδια στιγμή να αποτυγχάνει να εντοπίσει έναν ένοπλο δράστη, 89 ετών, που κινείται ανενόχλητος εκτός Αθηνών;

Δεν πρόκειται για σύγκριση δύο διαφορετικών περιστατικών. Πρόκειται για σύγκριση δύο διαφορετικών αντανακλαστικών.

Στη μία περίπτωση, υπερβάλλουσα ταχύτητα. Στην άλλη, εκκωφαντική ανεπάρκεια.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι σκληρή: ένα σώμα που επιδεικνύει ισχύ εκεί όπου είναι εύκολο — και αποδεικνύεται αδύναμο εκεί όπου απαιτείται πραγματική επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα.

Και αυτό δεν είναι απλώς επιχειρησιακό λάθος. Είναι πρόβλημα προτεραιοτήτων.

Γιατί όταν η ασφάλεια των πολιτών εξαρτάται περισσότερο από «πληροφορίες της τελευταίας στιγμής» παρά από έναν λειτουργικό μηχανισμό άμεσης αντίδρασης, τότε δεν μιλάμε για ατυχία. Μιλάμε για δομική αποτυχία.

Η σημερινή εικόνα δεν εκθέτει έναν αστυνομικό. Εκθέτει ένα ολόκληρο σύστημα.

Και γι’ αυτό ακριβώς, η αντίδραση δεν άργησε να έρθει.

Στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά και από πολιτικές φωνές, ακούγεται πλέον ξεκάθαρα κάτι που μέχρι χθες θεωρούνταν υπερβολικό:

Ζητείται — έστω — μία παραίτηση.

Στέφανος Παπαδόπουλος