Θεσσαλονίκη: Όταν η σιωπή γίνεται συνενοχή! Σεξουαλική παρενόχληση και θεσμική υποκρισία σε μαιευτική κλινική

Σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη, σε έναν χώρο που υποτίθεται ότι υπηρετεί τη ζωή, τη μητρότητα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, εκτυλίσσεται ένα σκηνικό ντροπής.

Σε μεγάλη μαιευτική κλινική της Θεσσαλονίκης, γιατρός προβαίνει επανειλημμένα σε σεξουαλική παρενόχληση εργαζομένων, χρησιμοποιώντας απρεπείς, χυδαίους χαρακτηρισμούς σεξουαλικού περιεχομένου, δημόσια, μπροστά σε συναδέλφους και προσωπικό. Χωρίς φόβο. Χωρίς όρια. Χωρίς καμία επίπληξη.

Το πραγματικό όμως σκάνδαλο δεν σταματά στη συμπεριφορά ενός ανθρώπου. Το σκάνδαλο αρχίζει τη στιγμή που η διοίκηση γνωρίζει και επιλέγει να μη δει. Να μην ακούσει. Να μην δράσει.

Εργαζόμενη που τόλμησε να κάνει το αυτονόητο –να διαμαρτυρηθεί, να ζητήσει προστασία, να απαιτήσει σεβασμό– βρέθηκε αντιμέτωπη όχι με δικαιοσύνη, αλλά με αδιαφορία και τιμωρητική διάθεση. Το μήνυμα από τη διοίκηση της κλινικής ήταν σαφές και ωμό: «Μην τα βάζεις με τους γιατρούς. Είναι πηγή εσόδων.» Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια υποχώρησε μπροστά στον τζίρο. Ο νόμος μπροστά στην ισχύ.

Υπό ψυχολογική πίεση, η εργαζόμενη οδηγήθηκε σε παραίτηση. Και μαζί με αυτήν… παραιτήθηκε και η ίδια η κλινική από κάθε έννοια ηθικής ευθύνης.

Ο φόβος του κοινωνικού στιγματισμού, η ανασφάλεια, η αίσθηση ότι «κανείς δεν θα με πιστέψει» λειτουργούν ως φίμωτρο. Και αυτό το φίμωτρο είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο διαιώνισης της κακοποίησης.

Έτσι, ο ίδιος γιατρός συνεχίζει ανενόχλητος. Και άλλες εργαζόμενες γίνονται στόχοι του. Όχι επειδή «έτυχε», αλλά επειδή του επιτράπηκε. Επειδή καλύφθηκε. Επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι η σιωπή είναι πιο βολική από τη σύγκρουση.

Ας είμαστε ξεκάθαροι: η διοίκηση που συγκαλύπτει, δεν είναι ουδέτερη. Είναι συνένοχη.

Η σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας δεν είναι «προσωπικό θέμα», ούτε «παρεξήγηση», ούτε «ιδιοτροπία χαρακτήρα». Είναι μορφή βίας. Και η αδράνεια απέναντί της είναι θεσμική αποτυχία. Όταν μια μεγάλη κλινική δεν προστατεύει τους εργαζομένους της, δεν αποτυγχάνει απλώς ως εργοδότης, αποτυγχάνει ως κοινωνικός θεσμός.

Σε μια εποχή που οι οργανισμοί διαφημίζουν κώδικες δεοντολογίας, πολιτικές μηδενικής ανοχής και εταιρική κοινωνική ευθύνη, η πραγματικότητα πίσω από τις κλειστές πόρτες αποκαλύπτει την υποκρισία. Τα ωραία λόγια καταρρέουν όταν η καταγγελία κοστίζει και η συγκάλυψη συμφέρει.

Το ερώτημα δεν είναι αν «θα μιλήσει το θύμα».

Το ερώτημα είναι πόσες διοικήσεις θα συνεχίσουν να προστατεύουν τους θύτες και να θυσιάζουν ανθρώπους στο όνομα της κερδοφορίας.

Η κοινωνία δεν μπορεί να αποδέχεται ότι σε χώρους υγείας –χώρους φροντίδας– που απευθύνονται σε γυναίκες, καλλιεργείται φόβος,  και ήδη η πόλη “γνωρίζει”,  που διαδραματίζονται όλα τα πιο πάνω.

Και η σιωπή μας, αν συνεχιστεί, δεν θα είναι άγνοια. Θα είναι επιλογή. Και οι επιλογές, αργά ή γρήγορα, κρίνονται.

Ζωή Στεργίου