Δολοφονία του γιου Καντάφι ενώ ήθελε να επανέλθει στην πολιτική

Καταταλαιπωρημένοι από τις πολυετείς εμφύλιες αντιπαραθέσεις, τη διχοτόμηση της χώρας και τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο ξένων δυνάμεων, περιφερειακών και διεθνών, δεν ήταν λίγοι οι Λίβυοι, οι οποίοι ήλπιζαν στην πολιτική επιστροφή του γιου του Καντάφι, ηλικίας 53 ετών, Σαΐφ αλ-Ισλάμ, ως εκείνου που θα επανενώσει τη Λιβύη και τις πολυπληθείς φυλές της.

Ωστόσο, εσχάτως (3 – 2 – 2026) δολοφονήθηκε, ενώ εδώ και χρόνια είχε βρει «καταφύγιο» στη φυλή του Ζιντάν. Μια από τις ελάχιστες ορεινές περιοχές της χώρας, η οποία κυριαρχείται από την «επίπεδη» αμμώδη έρημο. Αν και τυπικώς θεωρείτο «φυλακισμένος» στο Ζιντάν, στην πραγματικότητα εκεί του είχε δοθεί «άσυλο» από την ντόπια φυλή.

Δεν είναι λίγοι οι Λίβυοι που πιστεύουν ότι ο γιος του Καντάφι, καταφέρνοντας να έχει πρόσβαση στα τεράστια χρηματικά ποσά που άφησε ο πατέρας του, πλήρωνε τους επικεφαλής της φυλής για να του παρέχουν «προστασία». Τώρα, δε, με τη δολοφονία του, σχολιάζοντας τις ιδιομορφίες της χώρας τους, λένε ότι κάποιοι που τον ήθελαν νεκρό πλήρωσαν περισσότερα για τη δολοφονία του από ότι πλήρωνε εκείνος για την «προστασία» του. Σύμφωνα με τους Λίβυους ιατροδικαστές, ο Σαΐφ αλ-Ισλάμ δέχτηκε αρκετούς πυροβολισμούς.

Ηδη, λιβυκές ιστοσελίδες αναφέρουν το σενάριο ότι ήταν ο Χάφταρ, ο οποίος ελέγχει την Ανατολική Λιβύη, που ζήτησε τη δολοφονία του Σαΐφ. Εκδοχή που εκτιμάται ότι διοχετεύεται από αντιπάλους του Χάφταρ. Βέβαια, στη Λιβύη, όπως και σε αρκετές χώρες του αραβικού κόσμου, υποψίες και επικοινωνιακά παραμύθια αντικαθιστούν την πραγματική πληροφόρηση. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, λοιπόν, ο Ιμπραήμ Αλ-Μαντάνι, γιος του Μοχάμεντ Αλ-Μαντάνι, που ήταν στρατιωτικός ηγέτης κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 2011 στο Ζιντάν, δήλωσε ότι ο Χαλίφα Χαφτάρ του ζήτησε να δολοφονήσει τον γιο του Μουαμάρ Καντάφι, προσφέροντάς του χρήματα. Αυτή η προσφορά έγινε και σε άλλους οπλαρχηγούς. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι απέρριψε την προσφορά.

Οπως και να’ χει, ο Σαΐφ «έφυγε από το κάδρο», ενώ εδώ και χρόνια σχεδίαζε την πολιτική επιστροφή του, με πολλούς Λίβυους το τελευταίο διάστημα να βλέπουν στο πρόσωπό του την εξομάλυνση της κατάστασης στην ταραγμένη χώρα τους και την επανένωσή της.

Ως γνωστόν, η πάμπλουτη σε ενεργειακούς πόρους χώρα, και μια από τις βασικές πύλες από βορράν προς την καρδιά της Αφρικής, είναι τουλάχιστον διχοτομημένη. Κυριαρχείται, δε, από καπετανάτα οπλαρχηγών, οι οποίοι νέμονται την εξουσία και βέβαια τα έσοδα από τον ενεργειακό πλούτο της Λιβύης. Δυτικά, με πρωτεύουσα την Τρίπολη, τον έλεγχο υποτίθεται έχει η «κυβέρνηση» της Λιβύης, η οποία «αναγνωρίζεται» από τον ΟΗΕ. Ο «πρωθυπουργός» της, Άμπντελ Χαμίντ Ντμπεϊμπά, είναι υποχείριο της Τουρκίας, αλλά και πρόθυμος να γίνει μαριονέτα κάθε άλλης δύναμης.

Ανατολικά, με πρωτεύουσα τη Βεγγάζη, κυριαρχεί το καπετανάτο του δήθεν στρατάρχη, Χάφταρ. Αυτός τη μια κάνει άνοιγμα στη Ρωσία, την άλλη στην Τουρκία και την Αίγυπτο, κ.ο.κ. Ενα «οικογενειακό καπετανάτο» που «κάθεται» πάνω σε μια θάλασσα ενεργειακών πόρων. Ενα τρίτο καπετανάτο είναι αυτό της πόλης Μισράτα (παραθαλάσσια στη Μεσόγειο), και ένα ακόμη στην έρημο του Νότου. Τόσο η Δυτική όσο και η Ανατολική Λιβύη, κλείνουν συμφωνίες με ξένους ενεργειακούς κολοσσούς, όπως πρόσφατα έγινε στην Τρίπολη με αμερικανικές, ιταλικές, γαλλικές, τουρκικές και άλλες εταιρείες.

Ο Σαΐφ αλ-Ισλάμ ήταν το … «εκσυγχρονιστικό» πρόσωπο του Μουαμάρ Καντάφι. Τον προετοίμαζε να τον διαδεχθεί, αλλά άργησε, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει και στη Λιβύη η εξέγερση της «Αραβικής Ανοιξης». Ο Σαΐφ, με σπουδές στο London School of Economics και άπταιστα αγγλικά, φρόντιζε να καλλιεργεί άκρως φιλικό προς τη Δύση προφίλ.

Οταν ξέσπασε η «Αραβική Ανοιξη» στη Λιβύη, ο ίδιος είχε πει: «Ολόκληρη η Λιβύη θα καταστραφεί. Θα χρειαστούμε 40 χρόνια για να καταλήξουμε σε συμφωνία για το πώς θα διοικήσουμε τη χώρα, γιατί σήμερα, όλοι θα θέλουν να γίνουν πρόεδροι ή εμίρηδες, και όλοι θα θέλουν να διοικήσουν τη χώρα». Επεσε μέσα … αν και κανονικά θα έπρεπε να έχει επικρίνει και τον πατέρα του, επειδή άργησε δραματικά να κάνει την «περεστρόϊκα» στη Λιβύη. Κάτι που πλήρωσε με τον θάνατό του.

Ο Σαΐφ προσπάθησε να αποδράσει εκτός Λιβύης, προς Νίγηρα, ντυμένος ως μέλος της φυλής των Βεδουίνων, αλλά περίπου έναν μήνα αφότου ο πατέρας του δολοφονήθηκε, πιάστηκε και οδηγήθηκε στην πόλη Ζιντάν. Το 2015, και ενώ βρισκόταν στο Ζιντάν, καταδικάστηκε σε θάνατο από δικαστήριο στην Τρίπολη για εγκλήματα πολέμου. Καταζητούταν επίσης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, το οποίο είχε εκδώσει ένταλμα σύλληψής του για «δολοφονίες και διώξεις».

Ομως, ούτε εκτελέστηκε, ούτε και παραδόθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο. Κάτι που δείχνει ότι στο Ζιντάν πλήρωνε για τη «διαμονή» και «προστασία» του. Αφέθηκε ελεύθερος το 2017, βάσει του νόμου περί αμνηστίας.

Το 2021, για πρώτη φορά εμφανίστηκε στην πόλη Σάμπχα, στη Νότιο Λιβύη, για να καταθέσει τη δήλωση υποψηφιότητάς του για τις προεδρικές εκλογές, που όμως ουδέποτε έχουν γίνει. Η ονομαζόμενη διεθνής κοινότητα, άλλωστε, πιέζει για την πραγματοποίηση εκλογών, οι οποίες ωστόσο 15 χρόνια μετά την εξέγερση στη χώρα δεν έχουν γίνει. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι κάποιους, εντός και εκτός της χώρας, βολεύει η διχοτόμηση της χώρας σε «καπετανάτα».

neostrategy.gr