Αλέξης Τσίπρας: Βάθος

Το τελευταίο διάστημα οι πολιτικοί παρατηρητές σημειώνουν ότι η κλιμάκωση της πολιτικής έντασης στην κεντρική πολιτική σκηνή περιορίζει τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε δυο: Μητσοτάκης και Ανδρουλάκης.

Ο Τσίπρας; Σχεδόν τρία χρόνια από την εκλογική συντριβή του, δείχνει ότι απλώς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του. Καθηλωμένος σε πεδία πολύ χαμηλότερα από αυτό που εγκατέλειψε.

Για έναν ταλαντούχοι πολιτικό, όσα συμβαίνουν θα ήταν βούτυρο στο ψωμί του. Αλλά ο πρώην Πρωθυπουργός μένει σε αυτοναφορικές δράσεις, που δεν τις λες και επιτυχημένες.

Μια είναι η εξασφάλιση της τρίτης θητείας του… Γιάννη Στουρνάρα, στην ηγεσία της κεντρικής τράπεζας της χώρας. Μετά την επίθεση που έκανε ο Τσίπρας προ διμήνου, ο Μητσοτάκης και να ήθελε, δεν θα μπορούσε να τον αντικαταστήσει. Θα φαινόταν σαν    νίκη του προκατόχου του.

Στοιχειώδεις λόγοι ευγένειας επιβάλουν να στείλει ο Στουρνάρας ευχαριστήρια ανθοδέσμη στο «στρατηγείο» της λεωφόρου Αμαλίας. Κατά προτίμηση -και για λόγους διακριτικότητας- με τον κοινό παρονομαστή τους, Γιώργο Χουλιαράκη.

Δεύτερη επιτυχία -ως επιλογή που καταλαμβάνει ολόκληρη την τετραετία- είναι ότι εξασφάλισε την απουσία του από τη Βουλή -και- στην κρίσιμη συζήτηση για τις υποκλοπές.

Αλλά στην πολιτική η σημερινή απουσία, συνιστά αυτοακύρωση στο μέλλον. Τι είδους αντιπολίτευση κάνει, με μια ομιλία κάθε μήνα – από πόλη σε πόλη;

Πώς μπορεί να θεμελιώσει την ικανότητά του να νικήσει τον Μητσοτάκη στη μάχη για την επόμενη Βουλή, όταν δεν θα έχει προηγηθεί ούτε μια αντιπαράθεση μαζί του στην τρέχουσα;

Η αβασάνιστη εγκατάλειψη του ρόλου του αρχηγού της μείζονος -που δεν είναι πλέον- αντιπολίτευσης, που του ανέθεσαν οι πολίτες το 2023, υπονομεύει το ενδεχόμενο να το επαναλάβουν το 2027.

Έτσι πάει στην πολιτική. Αν δεν πάρεις αυτό που σου δίνει τώρα η λαϊκή ετυμηγορία – την επόμενη φορά θα το δώσει σε άλλον.

Τρίτη, είναι η διαπίστωση ότι η… φόρα που ήθελε -υποτίθεται- να  πάρει – εγκαταλείποντας τη Βουλή, για να περάσει τον πήχη που δεν μπορούσε ως επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, θυμίζει μια παλιά διαφήμιση με μπαταρίες, που εκπνέουν όσο περνάει η ώρα…

Εκεί που οι πολίτες θα έκαναν ουρές στις παρουσιάσεις της -απολογητικής και ετεροχρονισμένης- «Ιθάκης», έμεινε με ακροατήρια από παλαιούς «Συριζαίους»- και όχι όλους.

Η εγωιστική περιφρόνηση για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Φάμελλο και η απαξίωση του ΠΑΣΟΚ στην  πρόσφατη τηλεοπτική παρουσία του, ωφέλησε μόνο τον… Ανδρουλάκη. Στον οποίο  στρέφονται πλέον κάποιοι από όσους ο ίδιος είχε βάλει τη Βουλή – και όχι το αντίστροφο.

Τέταρτη επιτυχία: εμφανιζόμενος ως επίδοξος εκφραστής σύγκλισης ευρυτέρων ρευμάτων,  τα απομακρύνει μεταξύ τους και από τον ίδιο.

Η επεξεργασία εννοιών όπως «ριζοσπαστική Αριστερά», «Σοσιαλδημοκρατία», «πολιτική Οικολογία» -ώστε να μοιάζουν όμορες και να έχουν στην ούγια το όνομά του- ανατέθηκε σε κάποιον που ως τα τέλη του 2025, ήταν σφοδρός επικριτής του ιδίου και του κόμματος του που έχει ακόμη στα μπετά.

Σεβαστό πρόσωπο, αλλά χωρίς μεγάλο εκτόπισμα σταδιοδρόμησε στο ΠΑΣΟΚ -ως «σημιτικός»- και στη ΔΗΜΑΡ και τώρα συντάσσει ιδεολογικό «μανιφέστο» για την επιστροφή Τσίπρα. Αντιφατικό και για τους δυο…

Σε ένα από τα άρθρα υποστηρικτικής προς τον πρώην Πρωθυπουργό, ο Θανάσης Καρτερός κατέληγε: «…και στο βάθος Τσίπρας».

Σε ποιο βάθος; Ο όρος δεν ισχύει μόνο για τον ορίζοντα, αλλά και για τον βυθό….

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr