Δικαστικό «χαστούκι» μεγατόνων στην Τράπεζα Πειραιώς: Η υπάλληλος που γκρέμισε το καθεστώς του φόβου και καταδίκασε το «μαγαζί» του Μεγάλου

Δεν ξέρω τι ενόχλησε περισσότερο τη διοίκηση της Τράπεζας Πειραιώς. Η ίδια η δικαστική απόφαση ή το γεγονός ότι μια εργαζόμενη αρνήθηκε να σιωπήσει. Γιατί για χρόνια, σε αρκετούς μεγάλους τραπεζικούς οργανισμούς, η εξοντωτική στοχοθεσία βαφτιζόταν «εταιρική κουλτούρα», η ψυχολογική πίεση «απαιτητικό περιβάλλον» και η εξουθένωση «αναγκαίο κόστος της επιτυχίας».

Το Μονομελές Πρωτοδικείο, όμως, ήρθε να χαλάσει το αφήγημα. Και το έκανε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Δικαίωσε την εργαζόμενη Ναταλία Κ., αναγνωρίζοντας ότι πίσω από τους δείκτες παραγωγικότητας, τα excel και τα bonus, υπάρχουν άνθρωποι με αντοχές που δεν είναι ανεξάντλητες και με αξιοπρέπεια που δεν μπαίνει σε διαπραγμάτευση.

Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο μία τραπεζοϋπάλληλο. Αφορά όλους εκείνους που πηγαίνουν στη δουλειά τους με έναν κόμπο στο στομάχι, φοβούμενοι ότι δεν θα πιάσουν τον επόμενο στόχο, ότι θα στιγματιστούν ως «ανεπαρκείς», ότι θα λυγίσουν αλλά θα πρέπει να συνεχίσουν να χαμογελούν. Η απόφαση αποτελεί ένα ηχηρό μήνυμα προς όσους θεωρούν ότι οι εργαζόμενοι είναι αναλώσιμοι αριθμοί σε πίνακες απόδοσης.

Και, μεταξύ μας, ίσως κάποιοι στις γυάλινες αίθουσες συσκέψεων να πίστευαν ότι κανείς δεν θα τολμούσε να τα βάλει με έναν τραπεζικό κολοσσό. Ότι η σιωπή θα επικρατούσε. Διαψεύστηκαν. Μια εργαζόμενη βρήκε το θάρρος να διεκδικήσει το δίκιο της και η Δικαιοσύνη της έδωσε φωνή.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η Τράπεζα Πειραιώς θα κάνει την αυτοκριτική της. Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσοι ακόμη εργαζόμενοι, σε τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις, θα βρουν το κουράγιο να διεκδικήσουν αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο: να μπορούν να εργάζονται χωρίς να θυσιάζουν την υγεία και την αξιοπρέπειά τους στον βωμό της κερδοφορίας.

Γιατί οι ισολογισμοί μπορεί να γράφουν κέρδη. Η Ιστορία, όμως, θυμάται πάντα τον τρόπο με τον οποίο αυτά αποκτήθηκαν.

Η δήλωση του Προέδρου του ΣΕΥΤΠΕ, Μανώλη Μπεμπένη

«Η σημερινή απόφαση δεν αποτελεί μόνο μια δικαίωση για τη συναδέλφισσα Ναταλία. Αποτελεί μια μεγάλη νίκη για όλους τους εργαζόμενους που καθημερινά βρίσκονται αντιμέτωποι με την ασφυκτική πίεση των στόχων, την εντατικοποίηση της εργασίας και την υποβάθμιση της υγείας και της αξιοπρέπειάς τους στο όνομα της παραγωγικότητας και της κερδοφορίας.

Για χρόνια επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί η εξοντωτική στοχοθεσία ως μια φυσιολογική εργασιακή πρακτική και η ψυχολογική πίεση ως αναπόφευκτο στοιχείο της εργασιακής ζωής. Η απόφαση αυτή έρχεται να ανατρέψει αυτή τη λογική. Στέλνει το ξεκάθαρο μήνυμα ότι η υγεία των εργαζομένων δεν είναι αναλώσιμη και ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν μπορεί να θυσιάζεται για την επίτευξη επιχειρηματικών στόχων.

Η σημασία της αφορά κάθε εργαζόμενο που βιώνει την ανασφάλεια, την πίεση, τον φόβο της αποτυχίας, την εντατικοποίηση και την ψυχική εξουθένωση στους χώρους δουλειάς. Αποτελεί μια απόφαση που ενισχύει τη θέση των εργαζομένων απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και ανοίγει νέους δρόμους διεκδίκησης και προστασίας.

Για πρώτη φορά μια εργαζόμενη δικαιώνεται δικαστικά απέναντι σε πρακτικές ασφυκτικής στοχοθεσίας και συστηματικής πίεσης, οι οποίες αποδεδειγμένα οδήγησαν σε σοβαρή επιβάρυνση της υγείας της. Πρόκειται για μια εξέλιξη με ιδιαίτερη σημασία, καθώς αναδεικνύει ότι η χωρίς όρια πίεση για αποτελέσματα δεν αποτελεί απλώς έναν τρόπο οργάνωσης της εργασίας, αλλά μπορεί να έχει πραγματικές και σοβαρές συνέπειες για την υγεία των εργαζομένων.

Σήμερα δικαιώθηκε η Ναταλία. Σήμερα δικαιώθηκαν όσοι πίστεψαν ότι η υγεία και η αξιοπρέπεια των εργαζομένων είναι αδιαπραγμάτευτες. Σήμερα κερδίζει ολόκληρος ο κόσμος της εργασίας.»

edolio5.gr