Ούτε έναν υφυπουργό

Την περασμένη εβδομάδα η ΕΕ διχάστηκε (ξανά) με αφορμή την πρόταση της Κομισιόν για ρήτρα διαφυγής σε μέτρα ενεργειακής ασφάλειας, στο 6% του ΑΕΠ κάθε χώρας. Για την Ελλάδα αυτό μεταφράζεται σε μέτρα ύψους 1,5 δισ. ευρώ, για άλλες πλουσιότερες χώρες η δημοσιονομική ευελιξία θα φθάσει τα 3 δισ. ευρώ.

Κοινοτικές πηγές έλεγαν ότι η εικόνα σε αδρές γραμμές είναι η ακόλουθη: Γάλλοι, Φινλανδοί και Ολλανδοί δεν θέλουν ούτε να ακούν για δημοσιονομική χαλάρωση, οι Ιταλοί πιέζουν για μεγάλο ξεχείλωμα, οι Γερμανοί εμφανίζονται επιφυλακτικοί, οι Ισπανοί το μελετούν.

Η ελληνική κυβέρνηση τείνει προς την πλευρά των Ιταλών, αλλά επειδή ο Κυριάκος Πιερρακάκης είναι πρόεδρος του Eurogroup, υποστηρίζει την πρόταση της Κομισιόν ως «το σωστό σημείο ισορροπίας». Πάντως, και το ΔΝΤ προειδοποίησε κατά της χαλάρωσης των δημοσιονομικών κανόνων στην ΕΕ. Το ζήτημα ίσως λυθεί σε επόμενο Eurogroup, ίσως σε κάποια Σύνοδο Κορυφής.

Ας υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση τα παίρνει τα λεφτά. Τι θα τα κάνει; Η εμπειρία των επτά ετών διακυβέρνησης Μητσοτάκη λέει ότι θα γίνουν παροχές, προεκλογικές στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ο,τι δηλαδή έγιναν και άλλα ευρωπαϊκά κονδύλια και τα υπερπλεονάσματα ή ότι μέρος τους θα κατευθυνθεί σε σκοτεινές διαδρομές, όπως το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, για το οποίο δεν υπάρχουν λεπτομερή επίσημα στοιχεία.

Η κοινή γνώμη τα οσμίζεται αυτά, γι’ αυτό όταν ερωτάται από τους δημοσκόπους απαντά ότι επιθυμεί περισσότερη διαφάνεια και λογοδοσία.

Επίσης, αναζητεί αντίβαρα στη σημερινή εξουσία, την οποία προφανώς δεν την αντιλαμβάνεται με τον τρόπο του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ο Πρωθυπουργός θέλει τρίτη θητεία, τέταρτη δεν θα υπάρξει, υποσχέθηκε, γιατί τον περιμένει μια ζωή εκτός πολιτικής. Τι θα την κάνει την τρίτη θητεία; Θα ολοκληρώσει το έργο του το 2030, όπως λέει, ή θα καταρρεύσει λίγο μετά την εκλογή του αν επιτύχει την επανεκλογή του; Ο πρόσφατος μίνι ανασχηματισμός έστειλε ανησυχητικά μηνύματα.

Ο Παύλος Μαρινάκης έδωσε μάχη χαρακωμάτων προκειμένου να παραμείνει στο Μέγαρο Μαξίμου και ας διέδιδε ότι θα προτιμούσε την προεκλογική περίοδο να είναι αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών. Η χημεία του με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη δεν είναι καλή και αυτό προκαλεί πολλά προβλήματα στην καθημερινότητα της κυβέρνησης.

Στο κρίσιμο χαρτοφυλάκιο του χωροταξικού σχεδιασμού τοποθετήθηκε η Μαριλένα Σούκουλη, «ένα καλό κορίτσι, αλλά χωρίς ιδιαίτερο βάρος. Μακάρι να τα βγάλει πέρα» σχολίαζαν «γαλάζιοι» βουλευτές που με δυσκολία θυμήθηκαν ότι ήταν συνάδελφός τους και απορούσαν πού την ανακάλυψε ο Πρωθυπουργός.

Στο υπουργείο Εξωτερικών δημιουργήθηκε, παρότι δεν επιτρεπόταν, τέταρτη θέση υφυπουργού για τον Τάσο Χατζηβασιλείου και για να εξευμενιστεί η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου αναβαθμίστηκε σε μόνιμη υπηρεσιακή υφυπουργό Εξωτερικών.

Ολα τακτοποιήθηκαν με μια τροπολογία που προκάλεσε ένταση στη Βουλή, κυρίως από την πλευρά του ΠαΣοΚ. Από τους φερόμενους ως επικρατέστερους, ο Τάκης Θεοδωρικάκος δεν ήταν ποτέ, όπως διαβεβαιώνουν αρμόδιες πηγές, υποψήφιος προς μετακίνηση και μάλιστα στο Μέγαρο Μαξίμου. Δηλαδή, όπως έλεγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, έρχεται η εποχή που ο πανίσχυρος πρωθυπουργός δεν μπορεί να αλλάξει ούτε έναν υφυπουργό.

Μια κυβέρνηση ξέπνοη, χωρίς δυναμικό πάγκο, με τους βουλευτές να ομολογούν ότι «δεν πάει άλλο» και τους μισούς υπουργούς να εισηγούνται εκλογές το φθινόπωρο για να προλάβουν τα χειρότερα, πώς θα ολοκληρώσει τρίτη θητεία; Στο εσωτερικό της υπάρχουν οι αισιόδοξοι που πιστεύουν ότι το 23% της ΝΔ στην πρόθεση ψήφου θα γίνει στην κάλπη 33%-35%, «γιατί δεν υπάρχει κάτι άλλο».

Υπάρχουν και οι απαισιόδοξοι, που διερωτώνται με ποιους θα συνεργαστούν την επόμενη ημέρα και πώς δεν θα καταρρεύσουν λίγο μετά τις νικητήριες εκλογές, όταν πλακώσει την κοινωνία ο βαρύς χειμώνας λόγω του πολέμου στον Περσικό. Στο μεταξύ τα, ημερήσια πλέον, σκάνδαλα πλακώνουν το Μέγαρο Μαξίμου. Αλλά δεν είναι μόνο η κυβέρνηση. Ολο το πολιτικό σύστημα νοσεί, αλληλοσπαρασσόμενο σε μια πάλη που όλο και λιγότερο αφορά την κοινωνία.

Οι οικονομικοί αναλυτές προειδοποιούν ότι θα μας πατήσει το τρένο της Κίνας και της τεχνολογίας, όχι εμάς, ολόκληρη την Ευρώπη, που δεν μπορεί να πάρει ούτε απλές ούτε κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της. Στην Ελλάδα ακόμα χειρότερα, δεν συζητούμε καν, δεν σχεδιάζουμε, προχωράμε στα τυφλά.

Η «γκρίζα» ζώνη στις δημοσκοπήσεις αυξάνεται, η αποχή στις εκλογές καταρρίπτει ρεκόρ, οι ανεξάρτητοι βουλευτές έφτασαν τους 40.

Το κομματικό σύστημα της Μεταπολίτευσης αργοπεθαίνει και είναι αυτό που τροφοδοτεί τα ακραία και αντισυστημικά κόμματα, γιατί ο ρυθμός του έχει διαχωριστεί από τον ρυθμό της κοινωνίας. Αυτό δεν θα διορθωθεί μοιράζοντας λεφτά.

Τι απαντούν τα κόμματα για τη χαμηλή παραγωγικότητα, για τους μισθούς που είναι τοπικοί αλλά αγοράζουν διεθνή αγαθά, για τις υψηλές τιμές που αντανακλούν την ανεπάρκεια της ελληνικής αγοράς και τις μεταρρυθμίσεις που δεν έχουν γίνει, για τη φούσκα των ενοικίων;

Η κυβέρνηση, αντί να κατευθύνει την οικονομική δραστηριότητα από τομείς που πεθαίνουν σε υγιείς και αποδοτικούς κλάδους, ασχολείται με τα διάφορα pass. Ούτε την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για τους τόκους των κόκκινων δανείων δεν μπορεί να εφαρμόσει. Και ας μιλήσουμε για άλλα ζητήματα, όπως η διάχυτη βία ενηλίκων και ανηλίκων.

Γιατί να πιστέψει η κοινωνία και ειδικά οι νέοι ότι τους αφορούν ο πολιτικός καβγάς, οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί και τα rebranding; Γιατί να σηκωθούν από τον καναπέ τους ή, αν σηκωθούν, γιατί να μην ψηφίσουν το πιο «εξωτικό» κόμμα που θα βρουν προς φρίκη των παραδοσιακών; Αν δεν συνδεθούν τα κόμματα με την κοινωνία, τίποτα δεν μπορεί να γίνει για τη χώρα.

Είναι κάποια θέματα που δεν μπορούν να τα λύσουν ούτε οι εκλογές ούτε οι επικλήσεις στη σταθερότητα και στον κίνδυνο ακυβερνησίας. Ισως, μάλιστα, να επιτείνουν τη φθορά.

tovima.gr