Ο Τάσος, το βόλεμα των δικών μας παιδιών πάση θυσία και ο επιτελικός τραγέλαφος του Μητσοτάκη

Ο Τάσος Χατζηβασιλείου τον Ιανουάριο του 2025, ορίστηκε Υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για την Οικονομική Διπλωματία και την Εξωστρέφεια, στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Παραιτήθηκε στις 27 Ιουνίου του ίδιου έτους, υπό την σκιά των αποκαλύψεων για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με επιστολή του στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος την έκανε δεκτή. Στη θέση του διορίστηκε ο Χάρης Θεοχάρης.

Η περίπτωση Χατζηβασιλείου

Ένα χρόνο μετά και αφού η δικογραφία που είχε σχηματιστεί για τον Τάσο Χατζηβασιλείου, στο πλαίσιο της έρευνας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τέθηκε στο αρχείο και όπως έκρινε η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών δεν συντρέχουν λόγοι για τη διαβίβαση του φακέλου στη Βουλή, καθώς δεν προέκυψαν επαρκείς ενδείξεις ενοχής για το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε παράβαση καθήκοντος, άρχισε η εναγώνια προσπάθεια για την επιστροφή του στην κυβέρνηση και την επανατοποθέτησή του σε υπουργική καρέκλα. Και μάλιστα με τρόπο που εξέθεσε και τον ίδιο, αφαιρώντας του το δικαίωμα να επιστρέψει σε μία πιο κατάλληλη στιγμή, λόγω ικανοτήτων και χωρίς την εντύπωση μιας κακώς νοούμενης «αποκατάστασης».

Το Μέγαρο Μαξίμου, όπως φάνηκε από τις επόμενες κινήσεις του πρωθυπουργού στο μίνι ανασχηματισμό που αποφασίστηκε, επιδόθηκε σε έναν αγώνα δρόμου κάνοντας τη μία γκάφα μετά την άλλη και αφήνοντας τελικά την αίσθηση ενός φιάσκου.

Ήθελε επιστροφή στο ΥΠΕΞ και του την είχαν υποσχεθεί

Γιατί ο κ. Χατζηβασιλείου δεν επέστρεψε σε ένα οποιοδήποτε υπουργείο, αλλά στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου ξεκάθαρα ο ίδιος τοποθετεί τον εαυτό του και από το οποίο υποχρεώθηκε να αποχωρήσει για λόγους ευθιξίας υπό το βάρος των κατηγοριών που αντιμετώπιζε. Και προφανώς στη θέση που όπως φαίνεται του είχε υποσχεθεί το Μαξίμου να επιστρέψει, όταν «καθάριζε» το όνομα του.

Οι δύσκολες επιλογές

Οι επιλογές ήταν πολύ συγκεκριμένες. Η μία επιλογή ήταν ο Τάσος Χατζηβασιλείου να πάρει τη θέση ενός εκ των τριών ΥΦΥΠΕΞ, είτε του αρμόδιου για την Οικονομική Διπλωματία και την Εξωστρέφεια, εξωστρακίζοντας το Χάρη Θεοχάρη που τον διαδέχθηκε, είτε στη θέση του Γιάννη Λοβέρδου, ως αρμόδιος για τον απόδημο ελληνισμό και τη δημόσια διπλωματία, είτε της Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου.

Για τους δύο πρώτους αυτό θα σήμαινε ομολογία αποτυχίας τους καθώς θα καθαιρούνταν στον πρώτο χρόνο της θητείας τους, με αποτέλεσμα το Μαξίμου να βρεθεί αντιμέτωπο με την γκρίνια των συγκεκριμένων δύο στελεχών που θα έμεναν χωρίς υπουργική καρέκλα και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο και το τόσο διαφημισμένο επιτελικό κράτος να διαχειριστεί μία ακόμα αποτυχία. Ενώ στην περίπτωση της πρέσβεως Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, δεν θα είχε γκρίνια μεν, θα έπρεπε να καλύψει ένα τεράστιο κενό που θα άφηνε στο ΥΠΕΞ, δε. Και μάλιστα ενόψει νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα», με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε κρίσιμο σημείο, της επικείμενης επίσκεψης Ρούμπιο, για το στρατηγικό διάλογο Ελλάδας – ΗΠΑ, της επερχόμενης ελληνικής προεδρίας στην ΕΕ, το 2027 και τις πρετοιμασίες που απαιτεί και μία σειρά άλλων θεμάτων που χειρίζεται η Παπαδοπούλου.

Για να είναι όλοι ικανοποιημένοι και το ΥΠΕΞ «ασφαλές»

Η εξίσωση δεν έβγαινε και έτσι για να είναι όλοι ικανοποιημένοι και κυρίως «ασφαλείς» επελέγη η ενεργοποίηση της πρόβλεψης του Συντάγματος για Μόνιμο Υπηρεσιακό Υφυπουργό Εξωτερικών. Να σημειωθεί ότι όντως αυτή ήταν μία από τις δεσμεύσεις που ανέλαβε ο Γιώργος Γεραπετρίτης κατά την ανάληψη των καθηκόντων του, το 2023, η οποία συνετέλεσε στο να πει το «ναι» η Παπαδοπούλου να συμμετάσχει στο κυβερνητικό σχήμα και που τελικά χρειάστηκε τρία χρόνια, μία παραίτηση λόγω σκανδάλου και ένα αριθμητικό αδιέξοδο όσον αφορά τους Υφυπουργούς για να υλοποιηθεί, υπό συγκεκριμένες συνθήκες.

Με αποτέλεσμα η θέση του Μόνιμου Υπηρεσιακού Υφυπουργού Εξωτερικών όσο δικαιολογημένη και αν είναι να χάνεται στις παλινωδίες του Μαξίμου και κυρίως να μην εξηγείται ποτέ γιατί η ενεργοποίηση της ρύθμισης που τόσο απαραίτητη χαρακτηρίζεται τώρα ώστε να χωρέσει ο κ. Χατζηβασιλείου – «αναίμακτα» – στο κυβερνητικό σχήμα δεν ενεργοποιήθηκε στην ώρα της και όταν είχε ανακοινωθεί. Ίσως γιατί αυτό θα δέσμευε την κυβέρνηση και στη συνέχεια της.

Τα «δικά τους παιδιά»

Γιατί οι αποφάσεις του Μαξίμου δεν έδειξαν την αναγκαιότητα της ύπαρξης Μόνιμου Υπηρεσιακού Υφυπουργού Εξωτερικών, αλλά απέδειξαν ότι τα «δικά του παιδιά» δεν χάνονται ποτέ και κυρίως πως ο πρωθυπουργός δεν είναι σε θέση να αναλάβει τις συνέπειες των αποφάσεων του, θυσιάζοντας έναν από τους κκ Λοβέρδο ή Θεοχάρη. Ή έστω να αφήσει προς το παρόν, παρά την «αθώωση» του τον κ. Χατζηβασιλείου, «αγαπημένου παιδιού» του Μαξίμου, όταν εκείνος ανέλαβε την πρωτοβουλία να παραιτηθεί, έχοντας λάβει προφανώς διαβεβαιώσεις περί πλήρους αποκατάστασης του εφόσον το όνομα του καθάριζε από τις κατηγορίες.

in.gr