Από τη ΝΔ «τσιμπάει» η Καρυστιανού

Το μέγαρο Μαξίμου ανακάλυψε την … Αμερική! Η ΝΔ έχει, λέει, τις μεγαλύτερες διαρροές της προς την κατεύθυνση του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, «Ελπίδα για τη Δημοκρατία».

Μάλιστα, οι κυβερνητικοί εκλογομάγειροι σπεύδουν να κάνουν λόγο για «κρυφό αντισυστημισμό» στη βάση των ψηφοφόρων της ΝΔ. Αλλη πάλι και αυτή η … ανακάλυψη. Ακόμα δεν έχουν κατανοήσει ότι, σε όλη την Ευρώπη και παγκοσμίως, παρατηρείται αυτή η στροφή; Ακόμα έχουν μείνει στις λογικές του «κέντρου», το οποίο προ πολλού μας έχει τελειώσει. Δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη ότι η ανθρωπότητα κινείται στην «εποχή των άκρων». Ειδικότερα, δε, ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, η εξαθλίωση του οποίου άρχισε με τα μνημόνια και μπήκε η ταφόπλακα με τις νεοφιλελέ πολιτικές του Κυριάκου Μητσοτάκη, ζητάει «τυφλή εκδίκηση» για όσα υφίσταται.

Μπορεί, βέβαια, να νομίζουν ότι με κάποια ψίχουλα παροχών θα αλλάξει το κλίμα και θα εξαγοράσουν συνειδήσεις και ψήφους. Αυτό κάνουν, άλλωστε, εδώ και μια επταετία. Ωστόσο, οι ρωγμές που προκάλεσαν οι καταστροφικές πολιτικές στην ελληνική κοινωνία είναι τόσο βαθιές που δεν διορθώνονται με … «μπαλώματα». Και αυτές διαπερνούν οριζόντια όλους τους πολιτικούς χώρους. Από τα δεξιά, εννοείται και τη βάση της ΝΔ, μέχρι τα αριστερά.

«Καθώς τα χαρακτηριστικά του κόμματος αυτού», της Μ. Καρυστιανού δηλαδή, αναφέρει η φιλοκυβερνητική «Καθημερινή», παρουσιάζοντας τις ανησυχίες του μεγάρου Μαξίμου, «είναι εντελώς διαφορετικά από εκείνα της ΝΔ, το ερώτημα που προκύπτει είναι εύλογο: Υπάρχει μέρος ψηφοφόρων της ΝΔ με αντισυστημικές ροπές και, αν ναι, πώς μπορεί να επαναπατριστεί; Ο γρίφος είναι δυσεπίλυτος, αφού το κυβερνών κόμμα δεν μπορεί να προσεγγίσει ακροατήρια που γοητεύονται από τις θέσεις ενός τέτοιου σχηματισμού – ένα πρόβλημα που το Μαξίμου δεν είχε υπολογίσει».

Ο λόγος της παραπάνω ανησυχίας στο μέγαρο Μαξίμου είναι απολύτως εξηγήσιμος. Σύμφωνα με την εφημερίδα, «στη ΝΔ ήταν βέβαιοι ότι ένα κόμμα σαν αυτό της Μαρίας Καρυστιανού δεν θα έβλαπτε την παράταξή τους. Οι μετρήσεις, όμως, τους διαψεύδουν, δημιουργώντας πρόσθετο πρόβλημα. Με τη συσπείρωση του κόμματος στο χαμηλό 65%, αποκτά ιδιαίτερη σημασία το πού κατευθύνονται όσοι έχουν απομακρυνθεί. Αυτή τη στιγμή η ΝΔ καταγράφει διαρροές της τάξεως του 5% – 6% προς το κόμμα της κ. Καρυστιανού, περισσότερες από κάθε άλλη κατεύθυνση».

Κάπως έτσι, όμως, εξηγείται και η στροφή που έκανε από μια στιγμή και πέρα η Μ. Καρυστιανού προς τη δεξιά ρητορική και θέσεις. Από εκεί που απευθυνόταν – και μάλιστα «τσίμπαγε» ψήφους – από αριστερά, άλλαξε target group. Προφανώς, το επιτελείο της έβλεπε στις δημοσκοπήσεις ότι πολλοί αριστεροί – κεντροαριστεροί ψηφοφόροι, αργά ή γρήγορα, άπαξ και κάνει την εμφάνισή του ο Αλέξης Τσίπρας, θα περάσουν σερ αυτόν. ‘Η, εν πάση περιπτώσει, σε κάποιο άλλο κόμμα της Αριστεράς. Επέλεξε, λοιπόν, το προφανές: Να «τσιμπήσει» τον πιο κοντινό σε αυτήν κόσμο, τον ονομαζόμενο «αντισυστημικό», παίρνοντας δυσαρεστημένους από τη ΝΔ, τον Βελόπουλο και άλλους παρεμφερείς χώρους.

Το βασικό της σύνθημα, ως γνωστόν, είναι ότι «έχουν πέσει οι διαχωριστικές γραμμές Δεξιάς – Αριστεράς». Απευθύνεται, λοιπόν, σε έναν κόσμο, ο οποίος δεν θέλει να έχει να έχει σχέση με πρόσωπα και κόμματα, που τα τελευταία χρόνια διαχειρίστηκαν ως κυβερνήσεις τις δημόσιες υποθέσεις. Ταυτόχρονα, με τέτοια συνθήματα καθώς και ρητορική περί «κάθαρσης», επιδιώκει εμφανώς να σηκώσει κομμάτια των ψηφοφόρων από τον καναπέ της αποχής, που είτε είναι δεξιοί είτε όχι, αλλά πάντως έχουν απηυδύσει με το καθεστώς Μητσοτάκη για οικονομικά, εθνικά, πολιτικά θέματα. Η έμφαση στην «κάθαρση» της πολιτικής ζωής και του κρατικού μηχανισμού, ιδιαίτερα σε μια χώρα όπου η διαφθορά κτυπάει κόκκινο, είναι αναμενόμενο να βρει ευήκοα ώτα. Εάν σε αυτά προστεθεί και το ότι η Μ. Καρυστιανού είναι μια «μητέρα των Τεμπών», η οποία έχασε το παιδί της στην τραγωδία – έγκλημα, κάποιοι θα την εμπιστευθούν ότι θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο, και, εν πάση περιπτώσει, κάποιοι υπεύθυνοι για την κατάπτωση της χώρας θα καθίσουν στο εδώλιο. Αυτο το κομμάτι των ψηφοφόρων δεν πείθεται ότι τα υπόλοιπα κόμματα θα συμπεριφερθούν κατά τον ίδιο τρόπο, αλλά αντίθετα φοβούνται ότι θα προβούν σε «ντηλ» με το καθεστώς Μητσοτάκη, και θα διασφαλίσουν σε πρόσωπά του το ακαταδίωκτο, από τη στιγμή που πέσει. Οπως και να’ χει, ωστόσο, η Μ. Καρυστιανού, άπαξ και αποφάσισε να κατεβεί στην πολιτική με κόμμα, χάνει σε σημαντικό βαθμό την αναγνωρισιμότητά της ως «η μάνα των Τεμπών», αλλά κρατάει από αυτό το κίνημα ισχυρά ερίσματα από τις βάσεις όλων των πολιτικών χωρών. Ως εκ τούτου, ξεκινάει από μια βάση – ποσοστό μπετόν. Μένει να φανεί εάν θα κεφαλαιοποιήσει ή θα πισωγυρίσει προς τα κάτω.

Ολα αυτά μαζί, δεν είναι λίγα για να «τραβήξει» αρκετό κόσμο από τους «θυμωμένους» ψηφοφόρους τόσο της Δεξιάς και της Αριστεράς, όσο και πάμπολλους απολιτίκ, με «τυφλά» ξεσπάσματα κατά πάντων των «συστημικών». Αν η ηγεσία της ΝΔ, αλλά και άλλοι πολιτικοί χώροι, αδυνατούν να κατανοήσουν τα προφανή, να τους τα κάνουμε ταληράκια. Ας κοιτάξουν προς τη Γερμανία, όπου το AfD, το οποίο εδώ και καιρό αποποιείται την ακροδεξιά ταμπέλα του, και προσδιορίζεται ως «αντισυστημικό», έχει φτάσει το 29%. Είναι πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις, και έχει λεηλατήσει τεράστιες δυνάμεις από το δεξιό, κυβερνών, Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα. Ας κοιτάξουν, επίσης, και οι εν Ελλάδι κεντροαριστεροί ότι το συγκυβερνών, Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, έχει καταρρεύσει δημοσκοπικά, και τις ψήφους του παίρνουν οι «Πράσινοι» και το αριστερό «Linke».

Αυτά δεν είναι παιχνίδια κέντρου και σέντερ φορ, μέρες που είναι και το Μουντιάλ. Είναι καραμπινάτο «παιχνίδι για εξτρέμ».

Βέβαια, για να πετύχει τέτοιους στόχους, η Μ. Καρυστιανού και το σημερινό περιβάλλον της πρέπει να αποδείξουν ότι είναι άξιοι εμπιστοσύνης. Ειδάλλως, απλά η κοινωνία θα διαψευσθεί για μια ακόμα φορά και το κόμμα της θα είναι ένας ακόμη διάτων αστέρας στην πολιτική. Θα καταστεί επίσης εύκολος στόχος για τις επικοινωνιακές μονταζιέρες και τον στρατό των τρολ του μεγάρου Μαξίμου. Εως τώρα, πάντως, αν κρίνει κανείς και από τις επικρίσεις που συνοδεύουν τις αποχωρήσεις από το κόμμα, όπως η πρόσφατη του Β. Κοκοτσάκη, ο συγκεκριμένος χώρος έχει ακόμα δρόμο για την … πολιτική ενηλικίωσή του. Αν, βέβαια, προκάμει να ενηλικιωθεί. Είτε «τσιμπήσει» σημαντικά ποσοστά στις κάλπες, είτε όχι.

neostrategy.gr