Το κίνητρο του Βασίλη Φεύγα που ζήτησε να καταργηθεί ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών – Το κενό του Σαλμά και οι ανταγωνιστές

Υπάρχει ένας απλός κανόνας με τον οποίο μπορεί να διαβάσει κάποιος σωστά τις δημόσιες παρεμβάσεις που κάνουν τα  πολιτικά στελέχη.

Όταν κάποιος ανακαλύπτει ξαφνικά ιδεολογικές αγωνίες, καλό είναι να ψάχνεις τι ακριβώς διακυβεύεται για τον ίδιο τη στιγμή που μιλάει. Η επιστολή του Βασίλη Φεύγα προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με το αίτημα να καταργηθεί ο νόμος για την ισότητα στον γάμο και να επιστρέψει ο Αντώνης Σαμαράς, είναι ένα σχεδόν καθαρό παράδειγμα αυτού του κανόνα.

Γιατί τέτοιες προτάσεις, ας λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους, δεν κατατίθενται συνήθως από βαθιά πεποίθηση. Κατατίθενται από ιδιοτέλεια ή από γινάτι. Συχνά και από τα δύο μαζί.

Η ιδιοτέλεια είναι η πιο εύκολη να εξηγηθεί. Όποιος βάζει στο τραπέζι την κατάργηση ενός νόμου δικαιωμάτων ξέρει πολύ καλά σε ποιον απευθύνεται. Υπολογίζει ότι υπάρχει ένα κομμάτι παραδοσιακών δεξιών ψηφοφόρων, δυσαρεστημένων από την ισότητα στον γάμο, που θα ακούσει την πρότασή του, θα νιώσει επιτέλους ότι κάποιος τον εκφράζει και ίσως ανταμείψει αυτή τη φωνή στην κάλπη. Δεν είναι ιδεολογία, είναι στόχευση κοινού. Είναι η μετατροπή ενός θέματος ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε εργαλείο προσωπικής σταυροδοσίας. Και το προδίδει η ίδια η διατύπωση του Φεύγα, που μιλά ευθέως για «εκλογική αυτοδυναμία» και για «παραδοσιακούς ψηφοφόρους που δεν εκφράστηκαν». Η γλώσσα δεν είναι του ανθρώπου που πονάει για μια αρχή. Είναι του ανθρώπου που μετράει ψήφους.

Το γινάτι είναι η δεύτερη, πιο ανθρώπινη και πιο αποκαλυπτική όψη. Και εδώ το ρεπορτάζ φωτίζει αυτό που η επιστολή κρύβει. Ο Βασίλης Φεύγας δίνει εδώ και καιρό τη δική του μάχη στην Αιτωλοακαρνανία, με στόχο τη βουλευτική έδρα. Την ίδια ώρα, η Νέα Δημοκρατία θα κατεβάσει στην ίδια εκλογική περιφέρεια τον αντιπεριφερειάρχη Θανάση Μαυρομάτη, αλλά και τον δήμαρχο Αγρινίου Γιώργο Παπαναστασίου, δύο δημοφιλή στο χώρο της ΝΔ αυτοδιοικητικά στελέχη με ισχυρά ερείσματα στον νομό. Για έναν υποψήφιο που παλεύει για τη θέση του, αυτή η απόφαση είναι απειλή. Είναι οι άνθρωποι που μπορούν να του… “φάνε” την έδρα και να σβήσουν τις όποιες ελπίδες είχαν αναπτερωθεί μετά την αποχώρηση από το κόμμα του Μάριου Σαλμά.

Σε αυτό το φόντο, η επιστολή διαβάζεται διαφορετικά, καθώς δεν είναι μανιφέστο, αλλά κραυγή. Ένα στέλεχος που αισθάνεται ότι το κόμμα ετοιμάζεται να του στήσει ανταγωνιστές στο… «σπίτι» του, και  βρίσκει τον τρόπο να ακουστεί δυνατά, να θυμίσει την ύπαρξή του, να συσπειρώσει γύρω του ένα κοινό που κανείς άλλος στην περιφέρεια δεν διεκδικεί τόσο ανοιχτά. Η κατάργηση του νόμου και η επιστροφή Σαμαρά γίνονται σημαίες ευκαιρίας, όχι θέσεις ουσίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η δυσφορία για την είσοδο δημοφιλών αυτοδιοικητικών στα ψηφοδέλτια έχει ήδη προκαλέσει αναβρασμό σε εν ενεργεία βουλευτές. Ο Φεύγας απλώς δημοσιοποίησε την ενόχλησή του με πιο έντονο τρόπο.

Και εδώ είναι το πρόβλημα. Όταν ζητήματα που αφορούν την ισότητα, την αξιοπρέπεια και τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων μετατρέπονται σε χαρτιά εσωκομματικού πόκερ, η ζημιά δεν περιορίζεται στον παίκτη. Επεκτείνεται στο ίδιο το πολιτικό σύστημα, που μαθαίνει τους πολίτες ότι τα δικαιώματά τους είναι διαπραγματεύσιμα, αρκεί να βολεύει την καριέρα κάποιου. Η ταχύτατη απάντηση Μαρινάκη, ότι «σε καμία περίπτωση δεν εκφράζει μια επιστολή του κ. Φεύγα τη Νέα Δημοκρατία», δείχνει ότι το Μαξίμου το αντιλήφθηκε. Το ερώτημα είναι αν το αντιλαμβάνονται όσοι, για το δικό τους σταυρό, είναι έτοιμοι να βάλουν φωτιά στα θεμέλια.

Γιατί ο πολιτικός που εργαλειοποιεί τα δικαιώματα για να σώσει την έδρα του, στο τέλος δεν χάνει μόνο την έδρα, χάνει και το επιχείρημα μαζί. Προς το παρόν, πάντως, κερδίζει μόνο τον θόρυβο.

topontiki.gr