Κεντροαριστερό μπάχαλο και πλήρης αβεβαιότητα

Το τελευταίο κύμα δημοσκοπήσεων πριν από τις καλοκαιρινές διακοπές δεν μας κάνει σοφότερους: Νέα Δημοκρατία καθαρά πρώτη αλλά μακριά από την αυτοδυναμία, ΕΛ.Α.Σ. δεύτερη αλλά μακριά από τη Ν.Δ. και από εκεί και κάτω μόνο προβλήματα.

Ειδικά ο χώρος της Κεντροαριστεράς / Αριστεράς διατηρεί όλα εκείνα τα δημοσκοπικά χαρακτηριστικά που εγγυώνται συντήρηση των πολλών εκκρεμοτήτων και προβλημάτων του χώρου.

Για τον Τσίπρα η απόσταση από το κυβερνών κόμμα και τον Μητσοτάκη δεν θα καλυφθεί εύκολα.

Ελπίζει ωστόσο ότι, εάν τελικά οι εκλογές γίνουν πολύ κοντά στο τέλος της κυβερνητικής θητείας, όλο και κάποια δυναμική θα αναπτυχθεί, ιδιαίτερα εάν οξυνθούν τα προβλήματα στα όμορα κόμματα, τα οποία ούτως ή άλλως δεν περνούν τις καλύτερες μέρες τους.

Το ΠΑΣΟΚ έχει περάσει στην τρίτη θέση και, παρότι σε κάποιες έρευνες εμφανίζεται ότι δίνει μάχη με την Καρυστιανού, δεν φαίνεται ότι απειλείται τώρα με περαιτέρω πτώση.

Ωστόσο η κατάσταση δεν είναι ευοίωνη, καθώς ούτε οι αναμενόμενες «μεταγραφές» από τον ΣΥΡΙΖΑ – με εξαίρεση ίσως τη Νίνα Κασιμάτη – μπορούν να του προσφέρουν κάτι σημαντικό. Τζάκρη και Αποστολάκης, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, δεν θεωρούνται σοβαρές ενισχύσεις.

Εν τω μεταξύ το εσωτερικό του, παρά την προσπάθεια του Ανδρουλάκη να «σβήσει» την αίσθηση περί σοβούσας κρίσης, δεν είναι εντελώς ήρεμο, καθώς η προσγείωση στην τρίτη θέση και, σε κάποιες έρευνες, σε σοβαρή απόσταση από τον Τσίπρα είναι μια συνθήκη που προϊόντος του χρόνου θεωρείται βέβαιο ότι θα φέρει αναταράξεις.

Προσώρας πάντως ο Ανδρουλάκης κάνει περιοδείες στην περιφέρεια προσπαθώντας να διατηρήσει τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ εκεί όπου ακόμη είναι ισχυρές.

Αργά ή γρήγορα όμως θα έρθει αντιμέτωπος με το μεγάλο του πρόβλημα, που είναι τα μεγάλα αστικά κέντρα. Εκεί δεν είχε βρεθεί λύση τα προηγούμενα χρόνια, όταν στην αντιπολίτευση δεν είχε ουσιαστικό ανταγωνισμό, άρα είναι ερώτημα το πώς θα μπορούσε να τα καταφέρει τώρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στη δυσμενέστερη θέση απ’ όλα τα κόμματα του χώρου, καθώς η δημοσκοπική του εξαΰλωση πάει πακέτο με την κρίση προσανατολισμού, ηγεσίας και προοπτικής.

Η αποτυχία της στρατηγικής του Φάμελλου, ο οποίος εισέπραξε μια άκρως κατηγορηματική τοποθέτηση του Τσίπρα ότι δεν συνεργάζεται με κόμματα που έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο, τον έχει φέρει απέναντι όχι μόνο με την τρόικα αυτών που τον αμφισβητούν (Παππάς, Πολάκης, Δούρου), αλλά και με στελέχη που τον στήριζαν (Θεοχαρόπουλος κ.λπ.), ωστόσο είχαν καταλάβει αρκετά νωρίτερα από τον ίδιο ότι ο Τσίπρας δεν επρόκειτο να αποστεί από τις αρχικές του δηλώσεις για την πολιτική συνεργασιών.

Τα πράγματα όμως δεν είναι εύκολα ούτε για την τρόικα των αμφισβητιών της ηγεσίας, η οποία έχει κατ’ ουσίαν διασπαστεί, καθώς ο Πολάκης θέλει την ηγεσία για τον εαυτό του, ο Παππάς προτιμά μια… συλλογική ηγεσία, ενώ η Δούρου θέλει κι αυτή να γίνει πρόεδρος, χωρίς όμως να αποκλείει το σενάριο του Παππά.

Τώρα έρχεται μια νέα συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής στις 11 Ιουλίου, όπου τον κρίσιμο ρόλο θα παίξουν οι «τσιπρικοί» του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι θα καθορίσουν την έκβαση της συγκεκριμένης μάχης είτε παραμένοντας στο κόμμα είτε παραιτούμενοι είτε συμμετέχοντας στη συνεδρίαση είτε απέχοντας.

Το ερώτημα επομένως είναι αν και πότε η μειοψηφία θα γίνει πλειοψηφία, αλλά και αν θα συγκρουστούν οι διαφορετικές στρατηγικές που πρεσβεύουν τα μέλη της (τέως;) τρόικας.

Στο τέλος της ημέρας το ακόμη πιο κρίσιμο ερώτημα είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα κατέβει στις εκλογές, αν έχει τη δυνατότητα να πάρει κάτι περισσότερο από το ελάχιστο που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις και αν θα αποδειχτεί βιώσιμος. Η ηγεσία είναι το μικρότερο από τα προβλήματά του…

topontiki.gr