Χρήστος Σπίρτζης: Αξιοπρέπεια

Τρία περιστατικά της πολιτικής σκηνής που δείχνουν άσχετα μεταξύ τους – αλλά δεν είναι και τόσο: αναφέρονται σε συμπεριφορές πολιτικών που τραυματίζουν την πολιτική.

– Αν είσαι Πρωθυπουργός, δεν αφήνεις μια διπλωματική ήττα σου στο ΝΑΤΟ, να επικυρώνεται δημόσια από τον υπουργό Άμυνας της κυβέρνησής σου.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αντέδρασε, όταν ο Νίκος Δένδιας… υπογράμμισε έντεχνα, μια πρωθυπουργική αποτυχία: την αλλαγή πολιτικής των Αμερικανών στον αποκλεισμό της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35.

Για την ακρίβεια, παρουσίασε μια απίστευτη θεωρία: η γειτονική χώρα θα μπορούσε να αποκτήσει το συγκεκριμένο αεροσκάφος, αρκεί να δεσμευτεί ότι…. δεν θα το χρησιμοποιήσει εναντίον της Ελλάδας!

– Αν είσαι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν παρουσιάζεις ωραίες και φιλολαϊκές ιδέες σου, για τη 13η σύνταξη και τη μείωση του ΦΠΑ χωρίς αριθμούς.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης πήγε στην αντιπαράθεση με τον Πρωθυπουργό στη Βουλή που ο ίδιος προκάλεσε, χωρίς να καταθέσει και σχετικό σχέδιο νόμου, ώστε να υπολογιστεί από το Γενικό Λογιστήριο η δαπάνη, που ο ίδιος έχει «κοστολογήσει», αλλά δεν λέει πόση θα είναι. Έτσι ο Μητσοτάκης έκλεβε εκκλησία.

– Αν είσαι «αριστερός» πρώην Πρωθυπουργός, αλλά αισθάνεσαι… εξωκοινοβουλευτικός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης λόγω δημοσκοπήσεων δεν σκιάζεις μια καλή εμφάνισή σου στον Economist, επιδιώκοντας την εύνοια του… Τραμπ, με το πιο απίθανο τρόπο:

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε για τον διαταραγμένο πλανητάρχη τα εξής: «Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, επειδή τον έχω γνωρίσει, πιστεύω ότι αξιολογεί πάρα πολύ θετικά, αυτούς που έχουν μια σταθερή στάση και τους ηγέτες οι οποίοι δεν κρύβονται, αλλά διεκδικούν..».

Η εμπιστοσύνη στην… κρίση του Τραμπ – για αυτοπαρουσίαση σε αντιδιαστολή με τον Μητσοτάκη αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία! Ειδικά αν συνδυαστεί με το παλαιότερό του για τον Τραμπ: «Ο τρόπος με τον οποία αντιμετωπίζει την πολιτική ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό». Το βλέπουμε.

Η αντίθεση σ’ αυτή την αντιφατική συμπεριφορά τριών πρωταγωνιστών της πολιτικής ήλθε από κάποιον που δεν έχει ρόλο αυτή την περίοδο.

Ο Χρήστος Σπίρτζης, αξιοποίησε την άρνησή του να επιστρέψει στη Βουλή – ως αναπληρωματικός του παραιτηθέντος Καράμερου – επικαλούμενος στοιχειώδεις κανόνες της – προοδευτικής – πολιτικής.

Ο – προερχόμενος από το ΠΑΣΟΚ – πρώην υπουργός των κυβερνήσεων Τσίπρα – μίλησε για «πολιτικό τσίρκο», με ευθύνη – όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά και – των ηγεσιών ΣΥΡΙΖΑ, ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ.

Χωρίς μισόλογα τους καταλόγισε «προσωπικές στρατηγικές και μικροκομματικούς τακτικισμούς» – με ονόματα και διευθύνσεις.

Στον Φάμελλο θύμισε ότι συνεργάστηκε με τον Κασσελάκη, ευτελίζοντας την πολιτική.

Από τον Τσίπρα αφαίρεσε το προσωπείο συνεχιστή του Ανδρέα Παπανδρέου, τονίζοντας ότι η διακήρυξη του κόμματός του «δεν περιλαμβάνει πολιτικά και ιδεολογικά τον σοσιαλιστικό χώρο» όπως τον εξέφρασε ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ.

Για τον Ανδρουλάκη επισήμανε το ενδεχόμενο «συμμετοχής σε κυβέρνηση ειδικού σκοπού με τη ΝΔ» – αντί να επιδιώξει «πλειοψηφική έκφραση και νίκη του προοδευτικού χώρου».

Μίλησε για τους «μοιραίους ηγέτες» των «παλαιών και νέων, κομματικών σχηματισμών, του προοδευτικού χώρου».

Στους οποίους χρεώνει ότι «ανταγωνίζονται για μειοψηφικά ποσοστά», αντί για «συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων, που θα έδινε εκθετική πολιτική δυναμική και θα διασφάλιζε την προοδευτική διακυβέρνηση».

Ίσως, η πιο εύστοχη παρατήρηση Σπίρτζη, αφορά ένα στοιχείο που εκθέτει ακόμη περισσότερο τις κεντρικές φιγούρες της Δημοκρατικής παράταξης: «Δεν έχει μείνει ψήγμα προσωπικής αξιοπρέπειας στη στάση και τις συμπεριφορές διακριτών στελεχών της πολιτικής ζωής»…

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr