Ο Τσίπρας, η φορολογία και ο μεγάλος πλούτος

Στων μεσαίων και των ελεύθερων επαγγελματιών την ποδιά σφάζονται παλικάρια. ΔΕΘ έρχεται, η οποία θα σημάνει και την εκκίνηση της μάλλον αργόσυρτης προεκλογικής εκστρατείας, και τα κόμματα εξουσίας πέφτουν με τα μούτρα στη μάχη για την προσέλκυση των πολιτικά και οικονομικά μεσαίων.

Έτσι και ο Τσίπρας, με τη συνέντευξη – ποταμό στο in.gr, έδωσε, μεταξύ άλλων, μια πρόγευση των εξαγγελιών που θα ανακοινώσει στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, στις αρχές Σεπτεμβρίου.

Δεδομένου ότι πρόκειται για σκέψεις υπό επεξεργασία, ας επισημάνουμε μερικά στοιχεία της συνέντευξης.

1. Φάνηκε ότι, ύστερα από τις πολύ σκληρές αντιδράσεις που προκάλεσαν οι επιθέσεις του στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ για τα παλιά χρέη τους προς τις τράπεζες, αποφάσισε να αλλάξει τόνους και να πει ότι η ΕΛ.Α.Σ. και το ΠΑΣΟΚ είναι ανταγωνιστές, αλλά όχι εχθροί.

Όχι επειδή τον ενδιαφέρουν οι σχέσεις του με τη Χαριλάου Τρικούπη, αλλά επειδή το κοινό που και οι δύο πλευρές διεκδικούν δεν είναι χουλιγκάνικο και θέλει άλλου είδους προσέγγιση.

2. Υποσχέθηκε μείωση φόρων για μισθωτούς και συνταξιούχους, αλλά και αύξηση στη φορολογία του πλούτου, τον οποίο όμως διαχώρισε από τους επιχειρηματίες. Το πώς ακριβώς γίνεται αυτό υποθέτουμε ότι θα καταστεί ευκρινέστερο στη Θεσσαλονίκη.

Ποιο είναι το πιο ενδιαφέρον; Ότι, μιλώντας για τους μεσαίους, δεν αναφέρθηκε σε μειώσεις φόρων – τη στιγμή που αυτοί είναι δυσαρεστημένοι με τη φορολογία Μητσοτάκη – αλλά είπε πως «οι μεσαίοι προφανώς δεν πρέπει να επιβαρυνθούν άλλο».

Ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο, δεδομένου ότι μιλάμε για την κοινωνική και οικονομική ομάδα που μετακινήθηκε μαζικά από τον ΣΥΡΙΖΑ προς τη Ν.Δ. το 2019 και έκτοτε χάρισε πλήρη πολιτική κυριαρχία στον Μητσοτάκη, οδηγώντας τον Τσίπρα σε αλλεπάλληλες συντριβές.

3. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς ακριβώς θα φορολογήσει τον πλούτο, ο οποίος είναι αλήθεια ότι διαθέτει πλήθος εργαλείων για να αποφεύγει τη φορολόγησή του, αλλά και προκαλεί τεράστιες διαμάχες για τη δυνατότητα να υπολογιστεί.

Πώς, αλήθεια, μπορεί κάποιος να φορολογήσει τον μεγάλο πλούτο χωρίς ένα ρυθμιστικό πλαίσιο σε επίπεδο Ε.Ε., αν όχι και παγκόσμιο, το οποίο θα απέτρεπε την ασφαλή μεταφορά τεράστιων περιουσιακών στοιχείων σε φορολογικούς παραδείσους;

Έχει ενδιαφέρον το ότι στην Ε.Ε., για παράδειγμα, η Νορβηγία, η Ελβετία και η Ισπανία έχουν φόρο του πλούτου, ενώ η Γαλλία, η Ιταλία, το Βέλγιο και η Ολλανδία φορολογούν κάποια περιουσιακά στοιχεία, αλλά όχι συνολικά τον πλούτο.

Καλοκαιρινοί προβληματισμοί χωρίς απαντήσεις, θα πείτε. Και θα έχετε δίκιο…

newsbomb.gr