Ισραήλ : Ψήφοι στην αγχόνη

Οι κάλπες ετοιμάζονται να στηθούν. Οπως και οι αγχόνες. Ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ φρόντισε να επισκεφτεί τον τόπο όπου προγραμματίζεται να στηθούν οι τελευταίες. Ο ακροδεξιός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ περιηγήθηκε την Τρίτη μπροστά στις κάμερες στη νέα πτέρυγα της φυλακής του Ισραήλ που προορίζεται για Παλαιστινίους μελλοθάνατους. Με καμάρι και ιδιαίτερη χαρά, παρουσίασε τον χώρο όπου θα τοποθετηθούν οι αγχόνες και ανακοίνωσε ότι κατασκευάζονται ακόμη και ειδικά θεωρεία, ώστε συγγενείς θυμάτων να μπορούν να παρακολουθούν τις εκτελέσεις. «Γράφουμε ιστορία», ήταν το πανηγυρικό του μήνυμα.

Στο Ισραήλ της κυβέρνησης Νετανιάχου, οι κρεμάλες και τα ικριώματα δεν αντιμετωπίζονται σαν αναγκαίο κακό. Μετατρέπονται σε θέαμα, υπόσχεση και πολιτικό τρόπαιο. Η θανατική ποινή γίνεται εργαλείο μιας ακροδεξιάς που δεν προσπαθεί να κρύψει τη δίψα της για αίμα επιδιώκοντας αντίθετα να την καλλιεργήσει και να τη μετατρέψει σε πολιτική δύναμη ενόψει των εκλογών του Οκτωβρίου.

Λίγες μέρες πριν την επίσκεψη του στη φυλακή, Ο Μπεν-Γκβίρ είχε φιλοξενηθεί στο podcast του Ρομ Μπρασλάβσκι, πρώην ομήρου της Χαμάς. Το θύμα της απαγωγής ζήτησε να του επιτραπεί να εκτελέσει ο ίδιος καταδικασμένους Παλαιστινίους και αντί ο υπουργός να του πει ότι τέτοια πράγματα δεν γίνονται, τον διαβεβαίωσε ότι θα κάνει ότι περνά από το χέρι του για να κάνει την επιθυμία του πραγματικότητα.

Στην ίδια συζήτηση ο Μπεν-Γκβιρ ζήτησε 30 έως 40 στοχευμένες δολοφονίες κάθε βράδυ στη Γάζα, επανήλθε στη ναζιστική φρασεολογία περί Παλαιστινίων υπανθρώπων εκτιμώντας πως οι στόχοι «δεν είναι καν άνθρωποι» και ζήτησε για μια ακόμα φορά χωρίς περιστροφές τη μαζική εκδίωξη των Παλαιστινίων από τη Γάζα προκειμένου να υπάρξει και εκεί ένα πρόγραμμα ισραηλινού εποικισμού. Και όλα αυτά έπειτα από σχεδόν τρία χρόνια πολέμου, στη διάρκεια των οποίων περισσότεροι από 73.400 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί και πάνω από 174.000 έχουν τραυματιστεί, σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της Γάζας.

Οι ισραηλινές εκλογές πλησιάζουν και ο Μπεν-Γκβιρ έχει κάθε λόγο να εμφανίζεται ως ο πολιτικός που πηγαίνει πάντοτε ένα βήμα παραπέρα. Όταν η κυβέρνηση υπόσχεται ασφάλεια, εκείνος υπόσχεται εκδίκηση. Οταν οι υπόλοιποι μιλούν για φυλάκιση, εκείνος ζητά θάνατο. Και όταν η θανατική ποινή γίνεται νόμος, δεν του αρκεί η εφαρμογή της. Απαιτεί κάμερες μπροστά στην αγχόνη. Είναι ο τρόπος με τον οποίο η ισραηλινή ακροδεξιά επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει το κλίμα που διαμορφώθηκε μετά την 7η Οκτωβρίου.

Ο ρατσισμός στην εξουσία

Ο άνθρωπος που πρωταγωνιστεί σήμερα σε αυτή την εκστρατεία μίσους δεν εμφανίστηκε στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής του Ισραήλ με την επίθεση της Χαμάς. Ο Μπεν-Γκβιρ υπήρξε οπαδός του Μέιρ Καχάνε, του ακραίου ραβίνου που υποστήριζε την μαζική εκδίωξη των Αράβων και του οποίου το κόμμα Kach τέθηκε εκτός νόμου στο Ισραήλ. Το 2007 ισραηλινό δικαστήριο καταδίκασε τον σημερινό υπουργό για υποκίνηση σε ρατσισμό και υποστήριξη τρομοκρατικής οργάνωσης.

Για χρόνια είχε στο σπίτι του φωτογραφία του Μπαρούχ Γκόλντσταϊν, του ισραηλινού εποίκου που το 1994 δολοφόνησε 29 Παλαιστινίους την ώρα που προσεύχονταν σε τέμενος της Χεβρώνας. Την απομάκρυνε μόλις το 2020, όταν είχε πλέον μετατραπεί σε πολιτικό βάρος για την προσπάθειά του να αποκτήσει κοινοβουλευτική νομιμοποίηση.

Το αξιοσημείωτο είναι πως ο ίδιος ο Μπεν-Γκβιρ άλλαξε πολύ λιγότερο από το πολιτικό σύστημα γύρω του. Ο άνθρωπος που κάποτε ήταν τόσο ακραίος ώστε ο ισραηλινός στρατός να μην τον δέχεται για στρατιωτική θητεία βρέθηκε, χάρη στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, επικεφαλής του υπουργείου που ελέγχει σήμερα αστυνομία και φυλακές. Και τώρα διαθέτει την απαραίτητη εξουσία για να μετατρέψει τις παλιές εμμονές της καχανιστικής άκρας δεξιάς σε πραγματικότητα.

Ένας νόμος για την εκτέλεση Παλαιστινίων

Στις 30 Μαρτίου η Κνεσέτ ενέκρινε με 62 ψήφους υπέρ και 48 κατά τον νόμο για τη «Θανατική Ποινή για Τρομοκράτες». Πρόκειται για ένα μέτρο που στοχεύει στην πράξη μόνο Παλαιστινίους, καθώς στη Δυτική Όχθη επιβάλλει τη θανατική ποινή μέσω των στρατιωτικών δικαστηρίων στα οποία δικάζονται οι Παλαιστίνιοι, ενώ οι Ισραηλινοί υπάγονται σε διαφορετικό καθεστώς πολιτικής δικαιοσύνης.

Η διαφορά δεν είναι τυπική. Για έναν Παλαιστίνιο που δικάζεται από στρατιωτικό δικαστήριο η θανατική ποινή μπορεί να επιβληθεί ακόμη και αν δεν τη ζητήσει η εισαγγελία και η εκτέλεση προβλέπεται μέσα σε 90 ημέρες. Για έναν Ισραηλινό που σκοτώνει Παλαιστίνιο οι προϋποθέσεις είναι τόσο διαφορετικές ώστε η επιβολή της ίδιας ποινής να καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη.

Έτσι η πολιτική της αγχόνης αποκτά και το θεσμικό της υπόβαθρο. Δεν έχουμε πλέον έναν εξτρεμιστή που φωνάζει από το περιθώριο ότι θέλει νεκρούς Παλαιστινίους. Έχουμε έναν υπουργό που διαθέτει νόμο, φυλακές, προσωπικό και σύντομα έναν ειδικά κατασκευασμένο χώρο εκτελέσεων. Αυτό ίσως είναι και το σημαντικότερο στοιχείο της ιστορίας του Μπεν-Γκβιρ. Η επιτυχία του δεν μετριέται από το πόσο ακραίες έγιναν οι απόψεις του. Μετριέται από το πόσες από αυτές έπαψαν να θεωρούνται ακραίες για να γίνουν κρατική πολιτική.

Το Ισραήλ έχει πραγματοποιήσει μόνο μία εκτέλεση, με απόφαση πολιτικού δικαστηρίου, στην ιστορία του. Τον απαγχονισμό του ναζί εγκληματία πολέμου, Άντολφ Άιχμαν το 1962. Για περισσότερο από έξι δεκαετίες εκείνη η εκτέλεση παρέμενε μια σχεδόν μοναδική ιστορική εξαίρεση. Τώρα κατασκευάζεται ο χώρος για να πάψει η εξαίρεση να είναι εξαίρεση.

Και ο Μπεν-Γκβιρ δεν κρύβει ούτε την ανυπομονησία του ούτε τις αγχόνες. Τις επιδεικνύει και τις διαφημίζει πριν ακόμη στηθούν, τις μετατρέπει σε προεκλογική εικόνα και υπόσχεται στο ακροατήριό του ότι σύντομα θα χρησιμοποιηθούν. Η ισραηλινή ακροδεξιά δεν αρκείται πλέον να απαιτεί παλαιστινιακό αίμα. Ανακάλυψε ότι μπορεί να ζητά ψήφους υποσχόμενη πώς είναι έτοιμη να χύσει ακόμα περισσότερο σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση.

neostartegy.gr

+972 Magazine INDEPENDENT JOURNALISM FROM ISRAEL-PALESTINE