Το παρασκήνιο της παραίτησης Σέρμπου από Μαξίμου

Η παραίτηση του Σωτήρη Σέρμπου από τη θέση του συμβούλου του πρωθυπουργού για θέματα εξωτερικής πολιτικής, ήταν ουσιαστικά μια εξέλιξη προδιαγεγραμμένη. Το διαπιστώνει κανείς αν ανατρέξει στη δημόσια αρθρογραφία του κ. Σέρμπου, με την οποία διαφοροποιούνταν ανοιχτά από τη σημερινή κεντρική γραμμή του Κυριάκου Μητσοτάκη υπέρ της πρόσδεσης στο άρμα του Τραμπ χωρίς επιφυλάξεις.

Κυβερνητικές πηγές έκαναν λόγο για προσωπικούς λόγους της παραίτησης Σέρμπου, η οποία είχε γίνει νωρίτερα αλλά πλέον πέρασε και σε ΦΕΚ, την ώρα που ασφαλείς πληροφορίες του in μιλούσαν για απόφαση «κοινή συναινέσει».

Μια ματιά, λοιπόν, σε δύο συγκεκριμένα άρθρα του Σωτ. Σέρμπου στην εφημερίδα «Το Βήμα» είναι απολύτως διαφωτιστικά για το χάσμα που είχε δημιουργηθεί μεταξύ του Κυρ. Μητσοτάκη και του πρώην -πλέον- συμβούλου του.

Το «κυνικό δόγμα του Λευκού Οίκου» και η Αθήνα

Σε κείμενο με τίτλο «Χωρίς μάσκα: Ρήξη και ελληνοτουρκικά», στις 02.02.2026, ο κ. Σέρμπος αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στο «κυνικό δόγμα του Λευκού Οίκου: «Πουλάμε ασφάλεια, πρέπει να πληρώνετε»», σημειώνοντας ότι «με τέτοιους όρους, τα πάντα καθίστανται αμφισβητούμενα και διαπραγματεύσιμα. Η συζήτηση περί αγοράς της Γροιλανδίας δεν συνιστά απλώς μια ακραία παρέκκλιση, αλλά την επισημοποίηση της «εμπορευματοποίησης» της κυριαρχίας. Αν η κυριαρχία μετατρέπεται σε προϊόν προς πώληση ή ανταλλαγή, τότε ποια εχέγγυα υφίστανται έναντι μιας αντίστοιχης πίεσης στο τρίγωνο ΗΠΑ – Ελλάδας – Τουρκίας;».

Και τονίζει πως «η σχετικοποίηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων συνιστά ένα αρνητικό προηγούμενο για τα ελληνικά συμφέροντα. Σε αυτό το καθεστώς συστημικής απορρύθμισης, ανοίγει ο δρόμος για δευτερεύουσες δυνάμεις, όπως η Τουρκία, να διεκδικήσουν αναβαθμισμένο ρόλο και να διαπραγματευτούν δυναμικά την επιρροή τους. Το προηγούμενο της Ουκρανίας επιβεβαιώνει στην Άγκυρα πως ο αναθεωρητισμός, όταν συνοδεύεται από ισχύ, τείνει να νομιμοποιείται de facto. Πλέον, τα συστημικά αναχώματα (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ) υποχωρούν, αφήνοντας χώρο για μια «γυμνή» αναμέτρηση ισχύος χωρίς διαιτητή – ή με έναν διαιτητή που ενδέχεται να κινηθεί αποκλειστικά με όρους συναλλαγής».

Για να επισημάνει πως «θα ήταν αφέλεια να πιστεύουμε ότι ο τούρκος πρόεδρος θα μείνει αδρανής· αντιθέτως, θα επιχειρήσει να κεφαλαιοποιήσει τον συναλλακτικό χαρακτήρα της προσωπικής διπλωματίας με τον πρόεδρο Τραμπ».

Αιχμηρό μήνυμα

Και να στείλει αιχμηρό μήνυμα στην ελληνική κυβέρνηση: «Το ερώτημα για την Αθήνα είναι αναπόδραστο: αν απαιτηθεί να λειτουργήσουμε ως αντίβαρο δεχόμενοι ταυτόχρονα πίεση για παραχωρήσεις, με τι θα απαντήσουμε; Μπροστά σε αυτή την περιπέτεια απαιτείται να μιλάμε με ειλικρίνεια. Είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια του διχασμού. Στο ενδιάμεσο, δεδομένου ότι η Άγκυρα επενδύει στη στρατηγική του εξαναγκασμού, η ελληνική στάση οφείλει να είναι κρυστάλλινη: η αναθεωρητική αυθαιρεσία όχι μόνο δεν θα δημιουργήσει ευκαιρίες συναλλαγής, αλλά θα επιφέρει κόστος και συνέπειες. Σε ένα περιβάλλον «γυμνής» ισχύος, οποιοδήποτε μήνυμα διστακτικότητας ή ασάφειας θα ερμηνευθεί ως (επιπλέον) πρόσκληση για τετελεσμένα. Από τον Λευκό Οίκο έως το Λευκό Παλάτι».

Νέο μήνυμα

Κι έπειτα, σε άρθρο του με τίτλο: «Το αδιέξοδο και η αφύπνιση», στις 23.04.2026, ο κ. Σέρμπος χαρακτηρίζει την «επιλογή της Ουάσιγκτον να επιδιώξει την αλλαγή καθεστώτος» στο Ιράν, «μια από τις πλέον απερίσκεπτες αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής στη σύγχρονη ιστορία των ΗΠΑ», ενώ σημειώνει ότι «το ηθικό κύρος της αμερικανικής ηγεσίας έχει υποβαθμιστεί διεθνώς» και σε αυτό το τοπίο διαπιστώνει «την αναβάθμιση της Τουρκίας», η οποία «εγκαταλείποντας την απομόνωση της προηγούμενης δεκαετίας, μετακινείται στο επίκεντρο της περιφερειακής πολιτικής, λειτουργώντας ως σταθεροποιητικός εταίρος και απαραίτητο «ανάχωμα» για την Ευρώπη απέναντι στο ιρανικό καθεστώς που τελικά επιβίωσε».

Και καταλήγει με ένα ακόμα μήνυμα προς την ελληνική πλευρά: «Εάν η Ελλάδα δεν κατοχυρώσει με προνοητική διπλωματία έγκαιρα τη θέση της στο τραπέζι των διεθνών διαπραγματεύσεων ως στιβαρός εκπρόσωπος των ευρωπαϊκών συμφερόντων, οι μελλοντικές αρχιτεκτονικές ασφάλειας θα αποφασιστούν ερήμην της».

Το «άδειασμα»

Τέσσερις ημέρες μετά (27.4.2026) ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ρωτήθηκε στο briefing αν «συμβαδίζει με την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, η άποψη που εξέφρασε ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού, ο κύριος Σωτήρης Σέρμπος, ότι στην επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράν, από πλευράς του Αμερικανού Προέδρου επιχειρήθηκε μια Βενεζουέλα 2.0 αλλά κατέληξαν να είναι μια Βόρεια Κορέα 2.0 και ότι πολύ περισσότερο όλη αυτή η επιχείρηση ήταν μια απερίσκεπτη ενέργεια».

Εκ μέρους του Μαξίμου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος «άδειασε» τον σύμβουλο του πρωθυπουργού, απαντώντας ότι «δεν απηχεί των απόψεων της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού» και πως «ο κ. Σέρμπος είναι εκ των συμβούλων στην Προεδρία της Κυβέρνησης, αλλά οι τοποθετήσεις του γίνονται με βάση την επιστημονική του ιδιότητα. Έχει τις απόψεις του, τις καταθέτει και δημοσίως και κάποιες φορές και σε επίπεδο συσκέψεων, όμως η εξωτερική πολιτική χαράσσεται από το αρμόδιο υπουργείο και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό και συνολικά από τους συμμετέχοντες στο ΚΥΣΕΑ και οι θέσεις της χώρας είναι αυτές οι οποίες έχουν εκφραστεί από τον πρωθυπουργό, τον υπουργό Εξωτερικών και τα αρμόδια κυβερνητικά στελέχη».

Η τωρινή παραίτηση του κ. Σέρμπου, φαίνεται ότι τον κατατάσσει στις παράπλευρες απώλειες της αλλαγής γραμμής του Κυρ. Μητσοτάκη, ο οποίος από την ταύτιση με τον Μπάιντεν και την επιφυλακτική στάση του απέναντι στον Τραμπ, πέρασε στην πλήρη πρόσδεση στο άρμα του Τραμπ. Και σε αυτή τη νέα γραμμή φαίνεται ότι ο κ. Σέρμπος δεν χωράει πια.

in.gr