Αγραφιώτης: Τα σχολικά βιβλία δεν τυπώθηκαν μόνα τους, κύριε Μητσοτάκη

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική όπου η υποκρισία γίνεται τόσο εμφανής, ώστε καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν μπορεί να την κρύψει. Η υπόθεση των νέων σχολικών βιβλίων του Δημοτικού είναι μία από αυτές.

Ξαφνικά, κυβερνητικά στελέχη εμφανίζονται έκπληκτα επειδή σε εγκεκριμένα βιβλία της Β΄ και της ΣΤ΄ Δημοτικού παρουσιάζονται, μεταξύ άλλων, οικογένειες με δύο γονείς του ίδιου φύλου.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης έσπευσε να διαβεβαιώσει ότι η κυβέρνηση «ούτε είχε, ούτε έχει, ούτε θα αποκτήσει woke ατζέντα» και να δηλώσει σε τρίτο πρόσωπο πως στα βιβλία των μικρών παιδιών απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή και «αυξημένη ευαισθησία», λες και κυβερνά άλλο κόμμα.

Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Τα βιβλία δεν εμφανίστηκαν από το πουθενά. Δεν τυπώθηκαν νύχτα σε κάποιο υπόγειο. Δεν τα επέβαλε κάποιος άγνωστος στην κυβέρνηση.

Στις 8 Απριλίου 2026 το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας πανηγύριζε επισήμως για την ένταξη 230 νέων βιβλίων στο Μητρώο Διδακτικών Βιβλίων. Και η ανακοίνωση του Υπουργείου είναι αποκαλυπτική: η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη υπέγραψε την απόφαση ένταξης, αφού είχε προηγηθεί αξιολόγηση από επιτροπές, έγκριση πρακτικών, υπογραφή συμφωνητικών και έκδοση Υπουργικής Απόφασης. Το ίδιο το Υπουργείο αναφέρει ακόμη ότι μαζί με το ΙΕΠ είχε την ευθύνη του «σχεδιασμού, της οργάνωσης, του συντονισμού και της εποπτείας» της διαδικασίας.

Επομένως το ερώτημα είναι εξαιρετικά απλό: Αν η κυβέρνηση θεωρεί σήμερα ότι υπάρχει πρόβλημα, πού βρισκόταν όταν ενέκρινε τη διαδικασία; Και αν θεωρεί ότι το περιεχόμενο είναι απολύτως σωστό, τότε γιατί επιχειρεί σήμερα να πάρει αποστάσεις από αυτό; Δεν μπορεί να ισχύουν και τα δύο.

Το 2024 ήταν «μεταρρύθμιση». Το 2026 όλοι ανακαλύπτουν ότι δεν είναι woke.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο ουσιαστικό. Το 2024 η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν βρέθηκε τυχαία στη συγκεκριμένη συζήτηση. Η ίδια νομοθέτησε τον γάμο μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου με τον ν. 5089/2024. Και τότε η κυβέρνηση ήταν απολύτως ξεκάθαρη για τις συνέπειες της επιλογής της. Στην επίσημη ανακοίνωση του Υπουργικού Συμβουλίου αναφερόταν ότι η επέκταση του πολιτικού γάμου «αυτόματα συνεπάγεται την εφαρμογή ολόκληρου του νομοθετικού πλαισίου των σχέσεων συγγένειας, συμπεριλαμβανομένης και της υιοθεσίας».

Δεν πρόκειται λοιπόν για κάποια κακόβουλη ερμηνεία των αντιπάλων της κυβέρνησης. Είναι αυτά που η ίδια η κυβέρνηση έλεγε όταν ζητούσε από τη Βουλή να ψηφίσει τον νόμο. Ο νόμος ψηφίστηκε. Παραμένει σε ισχύ. Δεν καταργήθηκε.

Και ύστερα άλλαξε το διεθνές πολιτικό κλίμα. Μετά την επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ και τη διεθνή υποχώρηση πολλών από τις υπερβολές που συνδέθηκαν με το λεγόμενο woke κίνημα, άρχισε ξαφνικά και στην Αθήνα μία διαφορετική ρητορική. Τον Ιανουάριο του 2025 ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωνε ότι υπάρχουν δύο φύλα, αρσενικό και θηλυκό, και παραδεχόταν ότι οι ακραίες εκδοχές του woke κινήματος στις ΗΠΑ συνέβαλαν στην αντίδραση της αμερικανικής κοινωνίας και στην κίνηση του πολιτικού εκκρεμούς προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Και σήμερα ακούμε πάλι υπουργούς να διαβεβαιώνουν ότι ουδέποτε υπηρέτησαν τη woke ατζέντα. Η πολιτική όμως δεν κρίνεται μόνο από τις δηλώσεις. Κρίνεται από τους νόμους που ψηφίζεις, τις αποφάσεις που υπογράφεις και τις πολιτικές που εφαρμόζεις.

Ο Άδωνις-Σπυρίδωνας Γεωργιάδης, παραδέχθηκε τουλάχιστον το πολιτικό κόστος. Υπάρχει μάλιστα μία φράση των τελευταίων ημερών που ίσως εξηγεί καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την ξαφνική κυβερνητική ευαισθησία. Ο Άδωνις-Σπυρίδωνας Γεωργιάδης, παραδέχθηκε δημόσια: «Ο γάμος των ομοφυλοφίλων πράγματι μας έπληξε πολιτικά». Και εξήγησε ότι ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας αισθάνθηκε πως οι ευαισθησίες του δεν έγιναν σεβαστές.

Εδώ βρίσκεται ίσως ο πυρήνας της υπόθεσης. Γιατί σήμερα η κυβέρνηση βλέπει μπροστά της, εκλογές. Βλέπει τις δημοσκοπήσεις. Βλέπει τη διαρροή ψηφοφόρων προς τα δεξιά της. Και γνωρίζει ότι η αυτοδυναμία δεν είναι κάτι που μπορεί πλέον να θεωρεί δεδομένο, αφού συνεχίζει να βάζει αυτογκόλ.

Ξαφνικά λοιπόν, όλοι θυμήθηκαν την παραδοσιακή οικογένεια. Ξαφνικά όλοι δηλώνουν αντίθετοι στη woke ατζέντα.

Ξαφνικά το Μαξίμου εμφανίζεται προβληματισμένο, για βιβλία που πέρασαν από μία διαδικασία την οποία το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας παρουσίαζε πριν από λίγους μήνες, ως μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

Το ερώτημα επομένως δεν είναι μόνο τι υπάρχει μέσα σε ένα σχολικό βιβλίο. Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη. Και υπάρχει μία πολιτική διαφορά που δεν μπορεί να διαγραφεί. Στο συγκεκριμένο ζήτημα υπάρχει επίσης ένα αντικειμενικό πολιτικό δεδομένο που αξίζει να καταγραφεί. Η Ελληνική Λύση δεν άλλαξε θέση ανάλογα με τις δημοσκοπήσεις ή το διεθνές πολιτικό κλίμα. Είχε ταχθεί δημόσια εναντίον της αναδοχής και της υιοθεσίας από ομοφυλόφιλα ζευγάρια ήδη από το 2021. Το 2024 καταψήφισε το νομοθέτημα για τον γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών και στις 19 Νοεμβρίου 2024 κατέθεσε στη Βουλή πρόταση νόμου για την κατάργηση του ν. 5089/2024. Η κατάθεση της πρότασης επιβεβαιώνεται και από το επίσημο αρχείο της Βουλής. Κάποιος μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί με αυτή τη θέση. Δεν μπορεί όμως να ισχυριστεί ότι δεν είναι ξεκάθαρη.

Και αυτό ακριβώς είναι που εκθέτει σήμερα την κυβέρνηση. Η Νέα Δημοκρατία ζητά από τους πολίτες να ξεχάσουν τι ψήφισε, να ξεχάσουν τι υπέγραψε και να ακούσουν μόνο όσα λέει σήμερα. Όμως η πολιτική μνήμη δεν μπορεί να λειτουργεί με delete κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε το 2024 να ανοίξει ο ίδιος αυτή τη μεγάλη κοινωνική και πολιτική συζήτηση. Η κυβέρνησή του ψήφισε τον νόμο. Η κυβέρνησή του συγκρότησε και εποπτεύει το θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εγκρίθηκαν τα νέα σχολικά βιβλία. Γι’ αυτό και σήμερα δεν αρκεί να δείχνει κανείς μια επιτροπή και να λέει «εκείνοι αποφάσισαν».

Η κυβέρνηση κυβερνά. Οι υπουργοί υπογράφουν. Και ο πρωθυπουργός έχει την πολιτική ευθύνη των επιλογών της κυβέρνησής του.

Το πραγματικό δίλημμα επομένως δεν είναι αν μία λέξη ή μία εικόνα σε ένα βιβλίο χαρακτηρίζεται «woke». Το πραγματικό ζήτημα είναι εάν μία κυβέρνηση μπορεί πρώτα να νομοθετεί μία πολιτική, στη συνέχεια να την ενσωματώνει θεσμικά και, όταν αντιλαμβάνεται το πολιτικό κόστος, να εμφανίζεται ως απλός παρατηρητής των συνεπειών της.

Δεν μπορείς να είσαι ταυτόχρονα ο νομοθέτης, ο υπογράφων και ο έκπληκτος.

Αγγελος Αγραφιώτης

Υποψήφιος Βουλευτής ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ

Μαγνησίας

Πηγές – Τεκμηρίωση

1. Υπουργείο Παιδείας, 8 Απριλίου 2026 — Επίσημη ανακοίνωση για την έγκριση 230 βιβλίων και την ένταξή τους στο Μητρώο Διδακτικών Βιβλίων. Επίσημη ανακοίνωση Υπουργείου Παιδείας⁠
2. Ελληνική Κυβέρνηση, 24 Ιανουαρίου 2024 — Παρουσίαση του νομοσχεδίου για τον πολιτικό γάμο και επίσημη αναφορά ότι η νομοθέτηση συνεπάγεται εφαρμογή του πλαισίου συγγένειας, συμπεριλαμβανομένης της υιοθεσίας. Ανακοίνωση Ελληνικής Κυβέρνησης⁠
3. Βουλή των Ελλήνων, 19 Νοεμβρίου 2024 — Κατάθεση πρότασης νόμου για κατάργηση, μεταξύ άλλων, του ν. 5089/2024 για τον γάμο ατόμων του ίδιου φύλου. Επίσημο αρχείο της Βουλής⁠
4. ΣΚΑΪ, 2 Σεπτεμβρίου 2026 — Δήλωση Άδωνι Γεωργιάδη ότι «ο γάμος των ομοφυλοφίλων πράγματι μας έπληξε πολιτικά». Ρεπορτάζ ΣΚΑΪ⁠
5. ΤΑ ΝΕΑ, 3 Σεπτεμβρίου 2026 — Δηλώσεις Παύλου Μαρινάκη για τα σχολικά βιβλία και τη θέση ότι η κυβέρνηση «ούτε είχε, ούτε έχει, ούτε θα αποκτήσει woke ατζέντα». Δηλώσεις Παύλου Μαρινάκη⁠