ΔΕΘ: Η ετήσια παράσταση του «λεφτά υπάρχουν»… Mια από τα ίδια δηλαδή!

Έφτασε πάλι η εποχή της ΔΕΘ, δηλαδή όλος ο θίασος-μπουλούκι επί σκηνής…

Η εποχή που ο Κυριάκος (ο «ισόθεος») ανεβαίνει στη σκηνή, χαμογελάει με το γνωστό χαζοχαρούμενο  χαμόγελο, γουρλώνει τα μάτια, αρχίζει τα τικ,  και έτσι ξεκινάει η ετήσια παράσταση των μεγάλων υποσχέσεων.

Λίγο επίδομα στον έναν, λίγη αύξηση στον άλλον, κάποια φορολογική «ανάσα» παρακάτω, κάποιες πομφόλυγες για αύξηση του κατώτατου μισθού σε βάθος… 10 ετών, μερικά δισεκατομμύρια σε εξαγγελίες-φληναφήματα,  και άφθονο «success story» για να συμπληρωθεί το πρόγραμμα, που σε όλους τους νοήμονες πολίτες, που στενάζουν από τον υπαρκτό μητσοτακισμό, θυμίζει μάλλον παράσταση του… Σεφερλή.

Και από κάτω, φυσικά, το απαραίτητο χειροκρότημα.

Γιατί τι θα ήταν μια κυβερνητική φιέστα χωρίς το χειροκρότημα των προθύμων και χρήσιμων ηλίθιων;

Εξάλλου, μαζί με τα κυβερνητικά στελέχη και τις συμβίες τους (χώρια οι κολαούζοι τους), στη Θεσσαλονίκη ανέβηκαν και ουκ ολίγοι μετακλητοί (χειροκροτητές), να τα λέμε όλα.

Εκείνοι δηλαδή που χειροκροτούν σε βαθμό τενοντίτιδας κάθε πρωθυπουργική λέξη, κάθε εξαγγελία, κάθε «μεταρρύθμιση», και κάθε (δήθεν) θρίαμβο της κυβέρνησης.

Ένα χειροκρότημα που, για τον απλό πολίτη, μοιάζει ολοένα και περισσότερο με soundtrack μιας παρωχημένης σικέ παράστασης, που παίζεται χρόνια ολάκερα.

Κυριάκος Μητσοτάκης, 40 χρόνια επιτυχίες… όπως τα Ημισκούμπρια ένα πράγμα.

Το έργο, άλλωστε, το έχουμε ξαναδεί. Παίζεται 7 χρόνια τώρα!

Ο πρωθυπουργός μιλάει. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει. Οι κομματικοί φίλοι χειροκροτούν.

Και τα φιλοκυβερνητικά πετσωμένα  μικρόφωνα αναλαμβάνουν να εξηγήσουν πόσο σπουδαία και βαρυσήμαντη ήταν η ομιλία.

Πόσο μπροστά πάει η Ελλάδα!

Και όλα αυτά με το αζημίωτο…

Την επόμενη όμως ημέρα, ο πολίτης πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ και προσγειώνεται απότομα στην πραγματικότητα.

Γιατί η ακρίβεια δεν ακούει πρωθυπουργικές ομιλίες, ούτε επηρεάζεται από μανιώδη παλαμάκια.

Η βενζίνη δεν συγκινείται από τα γραφήματα της ανάπτυξης.

Ο λογαριασμός του ηλεκτρικού δεν εντυπωσιάζεται από τις κυβερνητικές επιτυχίες.

Και το ενοίκιο δεν πληρώνεται με… PowerPoint, ούτε με κούφια λόγια.

Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα του αφηγήματος των «αρίστων», ότι η Ελλάδα του Μαξίμου μοιάζει να ευημερεί πολύ περισσότερο από την Ελλάδα των πολιτών.

Και τώρα έρχεται ξανά η ΔΕΘ για να μας εξηγήσει πόσο καλά πηγαίνουν όλα.

Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια… η βενζίνη εξακολουθεί να καίει την τσέπη. Και αυτή τη φορά δεν χρειάζεται καν να επιστρατευθούν οι Χούθι ως βολικός κακός της ιστορίας.

Η φορολογία στα καύσιμα παραμένει βαριά, 60% και βάλε στο κάθε λίτρο, και το κράτος εισπράττει τεράστια έσοδα κάθε φορά που ο πολίτης βάζει βενζίνη.

Είναι σχεδόν ιδανικό σενάριο τερατολογίας…  γκραν γκινιόλ! Σουρεαλισμός!

Η κυβέρνηση  να μιλάει για ελαφρύνσεις, ενώ ο φορολογούμενος πληρώνει την ακρίβεια μέχρι τελευταίου λεπτού.

Και φυσικά υπάρχουν και οι φόροι που, παρά τα χρόνια των κυβερνητικών θριάμβων, εξακολουθούν να παραμένουν στη ζωή μας.

Μνημονιακές επιβαρύνσεις, που υποτίθεται ότι θα ήταν προσωρινές, απέκτησαν αξιοθαύμαστη αντοχή στον χρόνο (π.χ. ΕΝΦΙΑ, κ.ά).

Προσωρινές στην Ελλάδα σημαίνει, φαίνεται, «μέχρι νεωτέρας».

Κι έτσι φτάνουμε στο αγαπημένο κυβερνητικό σύνθημα: «Η οικονομία πάει καλά… η χώρα πετάει»!!!!!!!

Ασφαλώς πετάει, και για κάποιους πάει εξαιρετικά.

Για όσους βρίσκονται κοντά στην εξουσία, για όσους διορίζονται από το παράθυρο, για όσους έχουν πρόσβαση στους διαδρόμους του Μαξίμου, για όσους μελανιάζουν στο χειροκρότημα, και αφυδατώνονται από το γλείψιμο, και για όσους γνωρίζουν ποιον να πάρουν τηλέφωνο όταν χρειάζεται μια… «διευθέτηση», δηλαδή μια «γρηγοράδα».

Και πάει ακόμη πιο εξαιρετικά για τους κρατικοδίαιτους εργολάβους, δήθεν επιχειρηματίες, που κάνουν «ντήλια» με το κράτος των «αρίστων».

Για όλους τους υπόλοιπους, υπάρχει η ουρά στο σούπερ μάρκετ, και ένα μαντήλι (πιο φθηνό κατά 9 λεπτά από πέρσι) για να κλαίνε τη μοίρα τους.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει και η εικόνα της ΔΕΘ φρουρίου.

Αστυνομικές δυνάμεις, κλούβες, φραγμοί, κάγκελα, και ένα Βελλίδειο που θυμίζει περισσότερο πολιορκημένο στρατόπεδο εν καιρώ πολέμου, παρά χώρο όπου ένας λαοπρόβλητος πρωθυπουργός απευθύνεται στους υπηκ… πολίτες του.

Χιλιάδες πάνοπλοι αστυνομικοί, ακόμη και από την Κρήτη, (σε μια πόλη που όταν παίρνεις το 100 σου λένε πως αδυνατούν αφού υπάρχει λειψανδρία), και από την άλλη πλευρά ένας πρωθυπουργός που θα μιλήσει για «κοινωνική πολιτική» και «ισχυρό ευνομούμενο κράτος».

Η εικόνα από μόνη της είναι σχεδόν σουρεαλιστική.

Από τη μία η κυβέρνηση που λέει ότι ακούει την κοινωνία.

Από την άλλη η κοινωνία πίσω από τα κιγκλιδώματα.

Και στη μέση οι κλούβες, και τα δακρυγόνα.

Μια δημοκρατία όμως δεν χρειάζεται να είναι οχυρωμένη για να μιλήσει στους πολίτες της.

Χρειάζεται να τους πείσει.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα του ανέμελου γόνου.

Γιατί μπορεί να εξαγγείλει ότι θέλει στη ΔΕΘ.

Μπορεί να μοιράσει υποσχέσεις σαν φυλλάδια προεκλογικής περιόδου. Μπορεί να παρουσιάσει την Ελλάδα ως οικονομικό θαύμα.

Αλλά μετά τη ΔΕΘ υπάρχει η… Δευτέρα.

Και τη Δευτέρα υπάρχουν οι… τιμές.

Οι φόροι.

Τα ενοίκια.

Οι λογαριασμοί.

Η βενζίνη.

Και η πραγματική ζωή!

Εκεί δεν υπάρχει autocue για να διορθώσει τα λόγια του.

Και παράλληλα, υπάρχει και ο Σαμαράς!

Ο Καλαματιανός δεν έχει κρύψει ότι διαθέτει τη δική του πολιτική ατζέντα, και τη δική του άποψη για την πορεία της Νέας Δημοκρατίας, που επί Κυριάκου χάθηκε για πάντα… μετατρεπόμενη σε ένα συνονθύλευμα σημιτικού μορφώματος, με μπόλικη woke οσμή, και ολίγη κακώς εννοούμενη «αριστερίλα»…

Και αν η κυβέρνηση αρχίσει να χάνει την αίσθηση πολιτικής κυριαρχίας, οι εσωκομματικές ισορροπίες (βλέπε ιδεολόγους αριβίστες) μπορεί να γίνουν πολύ πιο ενδιαφέρουσες από οποιαδήποτε φανφαρόνικη πρωθυπουργική ομιλία στη ΔΕΘ.

Γιατί η εξουσία έχει ένα μεγάλο ελάττωμα, σε κάνει να πιστεύεις ότι θα κρατήσει για πάντα.

Μέχρι να αρχίσει να χάνεται…

Και τότε τα χειροκροτήματα σταματούν απότομα.

Οι «κολλητοί» εξαφανίζονται.

Οι μετακλητοί μαζεύουν τα πράγματά τους, ψάχνοντας για νέο προστάτη.

Και οι μέχρι χθες πανίσχυροι φίλοι επιχειρηματίες, κάνουν πως δεν σε ξέρουν.

Όσο για τα ΜΜΕ, αυτά την ξέρουν καλά τη δουλειά. Θα λιβανίζουν τον επόμενο… πάντα με το αζημίωτο.

Ο Κυριάκος λοιπόν, ας ανέβει στη σκηνή απόψε.

Ας υποσχεθεί. Ας πανηγυρίσει.

Ας παρουσιάσει ακόμη μία φορά την Ελλάδα που όλοι θα θέλαμε να ζούμε.

Μόνο που υπάρχει μια δυσάρεστη λεπτομέρεια.

Η Ελλάδα που περιγράφει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ πρέπει κάποια στιγμή να συναντήσει την Ελλάδα που ζει ο πολίτης.

Και μέχρι σήμερα, αυτές οι δύο Ελλάδες μοιάζουν να απέχουν περισσότερο από ποτέ.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι ο σμιλεμένος γόνος μιλάει πολύ.

Το πρόβλημα είναι ότι η χώρα έχει αρχίσει να μην πιστεύει τίποτα από όσα λέει.

Και αυτό, όσο κι αν χειροκροτηθεί (αυθόρμητα… χα χα χα) μέσα στο Βελλίδειο, δεν αλλάζει με κανένα επίδομα.

ΥΓ- Πήραν μέτρα λέει για την ακρίβεια. Όντως… ισχύει.

Χθες βρήκα μανταλάκια, λαστιχάκια, και μπάλες Χριστουγέννων, κατά 10 έως 15 λεπτά φθηνότερα από πέρσι!

Του Strange Attractor

antinews.gr