Το «σεμνά και ταπεινά» του Μητσοτάκη συναντά το φάντασμα του Καραμανλή

Το Μαξίμου μοιάζει να ανακάλυψε ξανά τον… τροχό, τώρα που τα πράγματα αρχίζουν να στενεύουν. Και εκεί που η κυβέρνηση επιχειρεί να πείσει ότι η Ελλάδα είναι ένα απέραντο «παράδειγμα προς μίμηση», με την ανεργία στο 7,4% και την ανάπτυξη να καλπάζει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε ξαφνικά να φορέσει τον μανδύα του «μοναχού».

«Όσο περισσότερο παραμένουμε στην εξουσία, τόσο περισσότερο πρέπει να αγωνιζόμαστε για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών. Τόσο πιο σεμνοί και ταπεινοί πρέπει να είμαστε», μας είπε ο πρωθυπουργός στην εκδήλωση για τα 52 χρόνια της ΝΔ.

Αλήθεια τώρα; Η φράση αυτή, εκστομισμένη από τα χείλη του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, δεν μπορεί παρά να προκαλέσει ένα πικρό μειδίαμα και μια αίσθηση déjà vu. Διότι το «σεμνά και ταπεινά» δεν είναι μια καινούργια ανακάλυψη των επικοινωνιολόγων του σημερινού Μαξίμου. Έχει ονοματεπώνυμο, έχει ιστορία και, κυρίως, έχει ένα πολύ συγκεκριμένο πολιτικό τέλος.

Ήταν το μακρινό 2004 όταν ο Κώστας Καραμανλής, στο απόγειο της δικής του πολιτικής κυριαρχίας, λάνσαρε το δόγμα του «σεμνού και ταπεινού» βίου για τους υπουργούς και τα στελέχη του.

Ήταν η δική του απάντηση στην «αλαζονεία» του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, που προέτασσε προεκλογικά η ΝΔ του Κ. Καραμανλή. Πού κατέληξε εκείνη η περίφημη σεμνότητα; Στα σκάνδαλα των ομολόγων, στο Βατοπέδι και, τελικά, στην άδοξη κατάρρευση του 2009. Η «σεμνότητα» εκείνη αποδείχθηκε ένα άδειο πουκάμισο, ένα σύνθημα χωρίς αντίκρισμα που καταποντίστηκε.

Έρχεται λοιπόν σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, να ξεθάψει το ίδιο ακριβώς αφήγημα. Και το κάνει γιατί ξέρει καλά ότι η αλαζονεία της εξουσίας έχει αρχίσει να γίνεται ορατή ακόμη και διά γυμνού οφθαλμού. Όταν υπόσχεσαι «όμορφους αγώνες» για το 2027 και ζητάς από τους πολίτες να μην «υποκύψουν στην πλάνη των λαϊκιστών», την ίδια ώρα πρέπει να τους δείξεις ότι δεν έχεις πάρει ψηλά τον αμανέ. Οι υπουργοί, οι βουλευτές, τα στελέχη δηλαδή.

Μόνο που η σεμνότητα δεν διατάσσεται, ούτε αποτελεί επικοινωνιακό τακτικισμό για να ξορκιστεί η φθορά. Όταν η καθημερινότητα πιέζει, όταν η ακρίβεια γονατίζει τα νοικοκυριά και η κοινωνική δυσαρέσκεια σιγοβράζει, το να δηλώνεις «ταπεινός» επειδή παραμένεις στην εξουσία ακούγεται περισσότερο ως ειρωνεία παρά ως αυτοκριτική.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δανείζεται τα «ρούχα» του Κώστα Καραμανλή. Ας θυμηθεί, όμως, ότι εκείνα τα ρούχα αποδείχθηκαν πολύ στενά για να κρύψουν τα κυβερνητικά αδιέξοδα.

Π.Κ.

ieidiseis.gr

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI