Φυλακές Δράμας: Από το «Γκουαντάναμο» του κρατουμένου στην… «εθελοντική ησυχία» της διοίκησης

«Οι ήδη βεβαρημένες και παρατημένες φυλακές, τα σύγχρονα κολαστήρια ψυχών τείνουν να γίνουν νόμιμοι τάφοι για τους κρατούμενους». Με αυτή τη δραματική διαπίστωση, ο κρατούμενος Φώτης Τζιώτζης καταγγέλλει συνθήκες «Γκουαντάναμο» στο Κατάστημα Κράτησης Δράμας. Σε επιστολή του στο documentonews.gr (15.10.2026), περιγράφει έναν εφιάλτη εγκλεισμού, καταγγέλλοντας πως βρίσκεται «σε απομόνωση για πεντέμισι μήνες χωρίς προαυλισμό για την προστασία της φυλακής και την ομαλή λειτουργία της». Ένα καθεστώς που, όπως υποστηρίζει, μεθοδεύτηκε με «ψέματα και παραπλάνηση», μετατρέποντας τη διαβίωσή του σε έναν «νέο δρόμο αυθαιρεσίας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Μήνυση στον διευθυντή

Ταυτόχρονα ο κρατούμενος μέσω της συνηγόρου του, Εύας Αμπάζη με μηνυτήρια αναφορά του προς τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Δράμας ζητά παρέμβαση της Δικαιοσύνης, για τη διερεύνηση του αδικήματος των βασανιστηρίων και της προσβολής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η νομική κίνηση στρέφεται ευθέως κατά του Διευθυντή του σωφρονιστικού καταστήματος καθώς όπως καταγγέλλει ο εγκαλών, αμέσως μετά τη μεταγωγή του στις 4 Μαΐου 2026, τέθηκε αυθαίρετα σε καθεστώς άτυπης, παρατεταμένης απομόνωσης στα πειθαρχικά κελιά, δίχως να του έχει κοινοποιηθεί καμία νόμιμη και αιτιολογημένη πειθαρχική απόφαση, αποδίδοντας τη μεταχείριση αυτή σε εκδικητικά κίνητρα της διοίκησης εξαιτίας του ποινικού του παρελθόντος. Στη μηνυτήρια αναφορά την οποία έλαβε γνώση το documentonews.gr ο εγκαλών περιγράφει ασφυκτικές συνθήκες διαβίωσης, καταγγέλλοντας την πλήρη στέρηση κανονικού προαυλισμού και τον εγκλεισμό του σε έναν χώρο που στερείται επαρκούς αερισμού και κατάλληλων παραθύρων. Οι πρακτικές αυτές προσδίδουν στην κράτηση χαρακτήρα πρόσθετης τιμωρίας, στοιχειοθετώντας επιπλέον το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος και συνιστώντας κατάφωρη παραβίαση των διατάξεων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

«Σε απομόνωση για πεντέμισι μήνες χωρίς προαυλισμό»

Από την άλλη πλευρά, η Διεύθυνση των φυλακών και συγκεκριμένα ο Διευθυντής της Αντώνης Σταμπουλής απαντώντας σε ερωτήσεις του documentonews.gr παρουσιάζει μια μάλλον… ειδυλλιακή εκδοχή της απομόνωσης που καταγγέλλει ο κρατούμενος Τζιώτζης, ανάγοντας τον εγκλεισμό στο πειθαρχείο σε άσκηση ελεύθερης βούλησης. Σύμφωνα με τον Διευθυντή, «είναι επιλογή, το να είναι στο συγκεκριμένο χώρο» και φυσικά, «δεν τον αναγκάζει κανένας να μείνει εκεί πέρα». Μάλιστα, η πολύμηνη απομόνωση ερμηνεύεται ως ανάγκη του κρατούμενου για ενδοσκόπηση: «Προτιμάει την ησυχία του. Θεωρεί ότι είναι για τη δική του ασφάλεια». Είναι ίσως εντυπωσιακό το πόσο «βολική» γίνεται η επιλογή ενός κρατουμένου να παραμένει κλειδωμένος, όταν, όπως παραδέχεται και ο ίδιος ο Διευθυντής, το κατάστημα των 600 θέσεων στεγάζει «εννιακόσους και κάτι αυτή τη στιγμή κρατούμενους». Υπό αυτό το πρίσμα, ο Τζιώτζης ίσως θα έπρεπε να νιώθει και προνομιούχος που «είναι μόνος του μέσα στο θάλαμο», γλιτώνοντας τον συνωστισμό.

«Έκρινε πως είναι χειριστικός»

Η σύγκρουση των δύο αφηγήσεων κορυφώνεται στο ζήτημα της ιατρικής περίθαλψης. Ο Διευθυντής υπεραμύνεται των παροχών της φυλακής, τονίζοντας πως «ο γιατρός [τον] έχει δει περισσότερο από κάθε άλλο κρατούμενο. Αν θυμάμαι καλά, γύρω στις δεκαπέντε φορές». Πάει μάλιστα κι ένα βήμα παραπέρα την απάντησή του – κάνοντας ένα πολύ σοβαρό νομικό ατόπημα- και σπάει το ιατρικό απόρρητο του κρατούμενου προσθέτοντας ως απόδειξη της προβληματικής συμπεριφοράς του –κατά τον ίδιο-, πως «η τελευταία γνωμάτευση που έδωσε ο ψυχίατρος στο νοσοκομείο έκρινε πως είναι χειριστικός».

Πίσω όμως από την αφθονία των ιατρικών επισκέψεων, ο Τζιώτζης καταγγέλλει ένα σκοτεινό παρασκήνιο άνωθεν παρεμβάσεων, υποστηρίζοντας πως «έχουν επέμβει στους γιατρούς της φυλακής δίνοντας οδηγίες καθώς και στους γιατρούς του Νοσοκομείου Δράμας». Χαρακτηρίζει μάλιστα έναν εξ αυτών «τσιράκι του διευθυντή» ο οποίος, υπό το βάρος κυβερνητικών πιέσεων, διστάζει να συναινέσει σε μεταγωγή του στην Αθήνα, ομολογώντας του δήθεν πως «αν σε στείλω κάτω θα έχω πρόβλημα, θα λογοδοτήσω στους από πάνω».

Ακόμη και τα στοιχειώδη, όπως η θέρμανση ή μια συγκεκριμένη διατροφή, φαίνεται να αποτελούν πολυτέλεια, αφού ο κρατούμενος δηλώνει πως βρίσκεται «σε μέρος με υγρασία, χωρίς θέρμανση», ενώ η Διεύθυνση απαντά μάλλον αφοπλιστικά πως «έχει όλα τα δικαιώματα και όλες τις υποχρεώσεις που έχουν οι άλλοι», συμπληρώνοντας πως του παρέχει θερμάστρα.

«Χώρος αποθήκευσης ανθρώπων»

Η εικόνα που προκύπτει είναι αυτή δύο παράλληλων συμπάντων. Στο σύμπαν της Διεύθυνσης, ο Τζιώτζης απολαμβάνει μια ήσυχη, σχεδόν εθελοντική απομόνωση με «τα πάντα» στη διάθεσή του, ενώ απλώς «αρνείται πολλές φορές να μπει μέσα στο κελί του, όπως όλοι οι υπόλοιποι». Στο σύμπαν της καταγγελίας, πρόκειται για έναν συντονισμένο «κρατικό βασανισμό» σε μια φυλακή που λειτουργεί ως «χώρος αποθήκευσης ανθρώπων».

Στην καταγγελία του ο Τζιώτζης αντιπαλεύεται με επιχειρήματα το αφήγημα της διοίκησης περί «κανονικότητας» και «προνομίων». Ο κρατούμενος περιγράφει μια συστημική κατάρρευση, σημειώνοντας πως «κρατούμενοι πεθαίνουν λόγω έλλειψης γιατρών και της απαιτούμενης περίθαλψης. Στοιβάζονται έξι με εφτά άτομα σε κελιά που νόμιμα είναι για δύο. Το φαγητό δεν φτάνει για τη στοιχειώδη σίτιση όλων. Αιτήσεις χάνονται».

Μέσα σε αυτό το χάος, η δική του παρατεταμένη απομόνωση αποδίδεται σε έναν άνωθεν σχεδιασμό. Ενώ ο Διευθυντής διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι ο κρατούμενος «έχει τεθεί σε ακρόαση» και πως «ο εισαγγελέας του είπε ότι […] μπορείς να πας ακόμα και τώρα» σε κανονική πτέρυγα, ο Τζιώτζης καταγγέλλει ένα θέατρο σκιών.

«Όσες αιτήσεις έκανα να φύγω και να μπω σε πτέρυγα με κρατούμενους χάθηκαν. Δεν πήρα απάντηση ποτέ. Δικαιολογίες και ψέματα πάνε και έρχονται με την κάλυψη του υπουργείου». Ο πραγματικός λόγος της απομόνωσής του, όπως υποστηρίζει, δεν είναι η δική του ασφάλεια ή η «ησυχία» του, αλλά φαίνεται πως το «σύστημα» έτσι αμύνεται «υπό το φόβο αναταραχών, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης».

Ως documentonews.gr κάναμε προσπάθεια να μιλήσουμε με τον Γενικό Γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής, όμως όπως απάντησε τηλεφωνικά βρισκόταν σε κάποια συνάντηση και θα επικοινωνούσε μαζί μας πιο μετά… Του στείλαμε και τα ερωτήματα που θέλαμε να του θέσουμε σε μήνυμα, όμως ακόμα δεν το έχει παραλάβει όπως φαίνεται. Έτσι δε λάβαμε κάποια απάντηση σχετικά.

«Έχουμε δεμένα χέρια από το υπουργείο»

Και ενώ η διοίκηση ισχυρίζεται πως ο κρατούμενος συμπεριφέρεται σχεδόν σαν παραθεριστής που απλώς «επικαλείται ότι είναι άρρωστος», ο Τζιώτζης περιγράφει κινηματογραφικές σκηνές μετακίνησης: «Μετακινούμαι μέσα στη φυλακή μία φορά το μήνα για Skype και μόνο για το πειθαρχικό συμβούλιο και σπάνια για το ιατρείο, όταν επιμείνω […] κι αυτό με τη συνοδεία της φρουράς με ασπίδες κτλ».

Ο Τζιώτζης καταγγέλλει πρωτοφανείς παρεμβάσεις: «Όταν πριν τέσσερις μήνες κατάφερα να πάω με χίλια ζόρια και εμπόδια στο ψυχιατρείο Κορυδαλλού, επενέβη το υπουργείο και απρόκλητα πίεσαν και απείλησαν τη γιατρό που με είχε αναλάβει, υποχρεώνοντάς την να με διώξει άμεσα βγάζοντάς μου εξιτήριο».

Ακόμα και η θεσμική δικαιοσύνη παρουσιάζεται ανήμπορη. Σύμφωνα με την επιστολή, «η απάντηση των εισαγγελέων Δράμας ήταν αφοπλιστικά τραγική. “Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα”, δήλωσαν. “Έχουμε δεμένα χέρια από το υπουργείο”».

Ιδιαίτερα δηκτικός είναι απέναντι στο πρόσωπο του Διευθυντή, υπενθυμίζοντας το παρελθόν του. Όπως καταγγέλλει ο κρατούμενος, ο Διευθυντής, «ο οποίος ενώ βρισκόταν σε αργία καθώς είχε εμπλακεί στο φόνο Αλβανού κρατουμένου στη Νιγρίτα Σερρών, αθωώθηκε στο δικαστήριο και τοποθετήθηκε μετά στη συγκεκριμένη θέση για το άνοιγμα της φυλακής». Ο σκοπός, κατά τον Τζιώτζη, ήταν ξεκάθαρος: «Να λειτουργήσει η Δράμα ως χώρο αποθήκευσης ανθρώπων και δυσμενών συνθηκών για τους κρατούμενους». Ένας διευθυντής που, όπως ειρωνικά σημειώνει ο κρατούμενος, «δηλώνει ο πιο νόμιμος στην Ελλάδα λέγοντας ότι εγώ δεν θα παρανομήσω όπως οι άλλες φυλακές», αλλά την ίδια στιγμή «δεν δέχεται ούτε υπαλλήλους στο γραφείο του και φυσικά δεν κάνει ποτέ ακροάσεις».

«Σου ‘λαχε καιρός πολεμικός. Πολέμα»

Όπως ξεκαθαρίζει: «Συμφωνήθηκε με τη διοίκηση όταν έφτασα στο κατάστημα να υπογράψω μια υπεύθυνη δήλωση, να παραμείνω οικειοθελώς στα πειθαρχεία για το πολύ δεκαπέντε μέρες, έτσι ώστε να γίνουν ενέργειες για να απομακρυνθώ από το κατάστημα». Αντί όμως για μεταγωγή, οι 15 ημέρες έγιναν πεντέμισι μήνες. «Αφού πέτυχαν τον σκοπό τους, έκτοτε κρύφτηκαν. Δεν τους ξαναείδα ποτέ. Με εντολή υπουργείου λένε. Όσες αιτήσεις έκανα να φύγω και να μπω σε πτέρυγα με κρατούμενους χάθηκαν».

Απέναντι σε ένα σύστημα που φέρεται να λειτουργεί με οδηγίες άνωθεν, τα θεσμικά αντίβαρα μοιάζουν ανύπαρκτα. Ακόμα και η μεταγωγή του, που υποτίθεται πως αποφασίστηκε επίσημα, αγνοείται. «Η Εισαγγελία της φυλακής αποφάσισε στις αρχές Ιουλίου με πειθαρχική μεταγωγή να απομακρυνθώ άμεσα… Μετά από τέσσερις μήνες κατάφεραν και την εξαφάνιση [της απόφασης]», αναφέρει.

Ο κρατούμενος υποστηρίζει πως «το καλοκαίρι βγήκε χωρίς ανεμιστήρα στα πειθαρχεία», ενώ αποδίδει τη στάση του Διευθυντή στη «δίψα του για την καρέκλα και ο φόβος του προς αυτούς που τον διατάζουν και αύριο θα τον πετάξουν σαν λερωμένη σακούλα».

«Όλα τα παραπάνω θέτουν πολλά ερωτήματα για το τι τελικά συμβαίνει στη χώρα», καταλήγει ο Τζιώτζης, περιγράφοντας έναν διοικητή – «άβουλο πιόνι» σε έναν πόλεμο που διευθύνεται από το υπουργείο. Η απόσταση ανάμεσα στην επίσημη θεσμική καθησύχαση και την ωμή περιγραφή της πραγματικότητας των πειθαρχείων παραμένει χαώδης. Όπως κλείνει την επιστολή του ο κρατούμενος, έτοιμος για μια συνεχιζόμενη σύγκρουση με το σύστημα: «Σου ‘λαχε καιρός πολεμικός. Πολέμα».

Γιάννης Τσακαρισιάνος

πηγή