Λάζαρος Τσαδβαρίδης: Υποκρισία

Το νέο έργο στο «σινέ- Μητσοτάκης» έχει τίτλο: «Η κυβέρνηση πολεμάει τη διαφθορά». Τη διαφθορά των άλλων. Με υποθέσεις «χαμηλού κίνδυνου», για την κυβέρνηση: στημένα στο μπάσκετ, φοροδιαφυγή με πίτσες και φούρνους, νυχτερινά κέντρα. Για τη διαφθορά που την αγγίζει, «δεν γνωρίζω- δεν απαντώ».

Στο κυριακάτικο κήρυγμά του, ο Πρωθυπουργός αναγνώρισε ότι «σε αρκετές υποθέσεις εμπλέκονται δημόσιοι υπάλληλοι, ακόμη και αστυνομικοί». Αλλά, όπως διαβεβαιώνει: «δεν υπάρχουν άβατα, ούτε πρόσωπα που εξαιρούνται από τον έλεγχο». Κάποιοι μπορεί να το πιστεύουν. Αλλά δεν είναι πολλοί.

Στη μεγάλη πλειοψηφία τους οι πολίτες θεωρούν ότι διαφθορά είναι εκτεταμένη και συμπεριλαμβάνει την Πολιτεία και την πολιτική, δηλαδή τους πολιτικούς. Οι φιλοκυβερνητικοί προβολείς των ΜΜΕ όμως, δεν στρέφονται σε πρόσωπα που θα τη βάλουν στο κάδρο.

Ο Λιόλιος δεν θα υπήρχε χωρίς στήριξη από συγκεκριμένο κυβερνητικό παράγοντα. Ο Πιτσιλής δεν απαλλάσσεται από την ευθύνη για τη διασπορά της διαφθοράς στην ΑΑΔΕ, εφόσον -σύμφωνα με την εφημερίδα «Documento», πρόσωπα που βρέθηκαν σε λίστες «μισθοδοσίας» από συλληφθέντα για φοροδιαφυγή, απέκτησαν με επιλογή του την υπηρεσιακή εξουσία που αξιοποίησαν.

Η επίκληση άγνοιας για τη διάβρωση μιας υπηρεσίας, δεν απαλλάσσει τον επικεφαλής της, ή τον πολιτικό του προϊστάμενο.

Και αφού το έφερε η κουβέντα: η συγκεκριμένη «ανεξάρτητη» αρχή, που αναφερεται συχνά ως εμπλεκόμενη σε υποθέσεις που συνιστούν τουλάχιστον κακοδιοίκηση, δεν απαλλάσσεται ούτε από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Τα λεφτά από τις παράνομες επιδοτήσεις δεν ηταν «μαύρα»: δηλώθηκαν στην εφορία, που δεν ερεύνησε ποτέ, τουλάχιστον τις κραυγαλέες περιπτώσεις.

Στα εφτάμιση χρόνια που ασκεί τη διακυβέρνηση ο Νεομητσοτακισμός, οι περιπτώσεις διαφθοράς -συμφώνα με αποκαλύψεις και καταγγελίες- πέφτουν σαν το χαλάζι. Αλλά η προσωποποίηση ευθυνών, χάνεται είτε στη «χαλαρή» διερεύνηση, είτε στην επίφαση νομιμότητας που τις καλύπτει.

Τα 20 δις με απευθείας αναθέσεις και «κλειστές» διαδικασίες επιλογής, η φαυλότητα, η αισχροκέρδεια και οι φωτογραφικές διατάξεις αποτελούν φυτώρια διαφθοράς -ημετέρων-  που ανακυκλώνεται.

Στην πράξη, επί των κυβερνήσεων Μητσοτάκη δημιουργείται μια νέα κάστα χρυσοκάνθαρων, που συναντάει την κάστα των νεόπλουτων που άφησε πίσω η περίοδος Σημίτη – με αιχμή το κόλπο του Χρηματιστηρίου- και συνδιαμορφώνουν τον σκληρό πυρήνα εκλογικής υποστήριξης της «τρίτης θητείας».

Το φθινόπωρο του μακρινού 2004 η δημοσιογράφος -και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ τότε- Συλβάνα Ράπτη αποκάλυψε στη Βουλή ότι,  συγκεκριμένος φοιτητής μετακινήθηκε από το Πανεπιστήμιο Κρήτης στο Πάντειο, επικαλούμενος «λογούς ασφάλειας», επειδή ο πατέρας του ήταν… υπουργός! Δεν ανέφερε καν το όνομα του, αλλά μέσα σε λίγες ώρες ο τότε Πρωθυπουργος Κώστας Καραμανλής άλλαξε υπουργό.

Ο απερχόμενος Πρωθυπουργός απομακρύνει εμπλεκόμενους όταν δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Αλλά κόβοντας κάποια κεφάλια από τις λερναίες ύδρες που έχει εγκαταστήσει στο κράτος και στη διαχείριση του χρήματος η εικόνα δεν αλλάζει: υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.

Ο -πρώην πλέον- υφυπουργός Ανάπτυξης Λάζαρος Τσαδβαρίδης ενέπλεξε το παιδί του, σε ένα σπορ που δεν γνωρίζει, για αποκτήσει προνομιακή μοριοδότηση, για εισαγωγή στα ΑΕΙ . Και όταν τον έβγαλε στη σέντρα το ρεπορτάζ του «Mega» – ισχυρίσθηκε-  με… αγανάκτηση, ότι… δεν το αξιοποίησε.

Ο ισχυρισμός «δεν καταλαβαίνω γιατί κατηγορούμαι» και « έχω μπει στο στόχαστρο λογω της πολιτικής μου ιδιότητας», αποτελεί χαρακτηριστικό κυβερνητικό γνώρισμα, που αποτυπώνεται στο δημόσιο λόγο πρωτίστως του Πρωθυπουργού: την υποκρισία.

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr