Δεν ήταν αριθμοί. Ήταν ζώα, ζωές – και άνθρωποι που λύγισαν!

Η πρόσφατη επιστολή Ευρωπαίου Επιτρόπου προς την ελληνική κυβέρνηση, με την οποία ζητείται επιτακτικά ο εμβολιασμός των προβάτων για την ευλογιά και διατυπώνεται απειλή κυρώσεων σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, έρχεται καθυστερημένα. Τραγικά καθυστερημένα. Γιατί μέχρι σήμερα, χιλιάδες ζώα έχουν ήδη θανατωθεί — όχι επειδή δεν υπήρχε λύση, αλλά επειδή επιλέχθηκε η πιο βίαιη και πρόχειρη “λύση”.

Η μαζική θανάτωση ζώων παρουσιάστηκε ως «αναγκαστικό μέτρο υγειονομικής προστασίας». Στην πράξη όμως, ήταν η ομολογία αποτυχίας ενός κράτους που δεν πρόλαβε, δεν σχεδίασε, δεν συντόνισε. Και κυρίως, δεν σεβάστηκε ούτε τους κτηνοτρόφους ούτε τα ίδια τα ζώα.

Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο:

Αν ο εμβολιασμός ήταν —όπως σήμερα δηλώνεται— η ενδεδειγμένη λύση, γιατί δεν εφαρμόστηκε από την αρχή;

Γιατί προηγήθηκαν οι σφαγές;

Γιατί θυσιάστηκαν υγιή κοπάδια;

Γιατί καταστράφηκαν ολόκληρες εκμεταλλεύσεις, οικογενειακές οικονομίες, γενετικό κεφάλαιο δεκαετιών;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που σήμερα «θυμάται» τον εμβολιασμό και απειλεί με κυρώσεις, δεν μπορεί να αποποιείται την ευθύνη της σιωπής των προηγούμενων μηνών. Και η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τις Βρυξέλλες για επιλογές που έκανε — ή δεν έκανε.

Η ευλογιά των αιγοπροβάτων δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι γνωστή νόσος, με διεθνή εμπειρία, με πρωτόκολλα πρόληψης, με εμβολιαστικές στρατηγικές που εφαρμόζονται σε άλλες χώρες χωρίς μαζικές θανατώσεις. Όταν όμως το κράτος λειτουργεί μόνο κατασταλτικά και όχι προληπτικά, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: αίμα, ελάχιστες αποζημιώσεις εκ των υστέρων και κανένα πραγματικό μάθημα για το μέλλον.

Η μαζική θανάτωση ζώων δεν είναι «ουδέτερη τεχνική πράξη». Είναι ηθική αποτυχία. Είναι παραδοχή ότι τα ζώα αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα, και οι άνθρωποι της υπαίθρου ως παράπλευρες απώλειες.

Σήμερα, που η Ευρώπη απαιτεί εμβολιασμό, οφείλει πρώτα να απαντήσει:

• Ποιος αποφάσισε ότι ο εμβολιασμός δεν ήταν επιλογή από την αρχή;
• Ποιος θα λογοδοτήσει για τα ζώα που θανατώθηκαν άδικα;
• Ποιος θα αποκαταστήσει όχι μόνο οικονομικά, αλλά και ηθικά, τους κτηνοτρόφους;

Υπάρχουν εικόνες που δεν σβήνουν.

Κτηνοτρόφοι να κλαίνε γονατιστοί μπροστά στα κοπάδια τους.

Άνθρωποι που μεγάλωσαν ζώα σαν οικογένεια να παρακαλούν να σωθεί έστω ένα.

Και τελικά, ένας άνθρωπος που δεν άντεξε. Που έβαλε τέλος στη ζωή του.

Σκότωσαν ζώα υγιή.

Διέλυσαν κοπάδια δεκαετιών.

Κατέστρεψαν ανθρώπους που ζούσαν μια ζωή ολόκληρη με τον μόχθο τους.

Και κανείς δεν τους κοίταξε στα μάτια.

Οι κτηνοτρόφοι δεν είδαν ένα κράτος δίπλα τους.

Είδαν φορτηγά, εντολές, χαρτιά και ανθρώπους που εκτελούσαν «πρωτόκολλα».

Πρωτόκολλα χωρίς πρόσωπο.

Το ερώτημα δεν είναι πια τεχνικό.

Είναι ηθικό. Και είναι βαρύ.

👉 Αν υπήρχε εμβόλιο, γιατί δεν το έφεραν εγκαίρως;

👉 Αν υπήρχε άλλη λύση, γιατί δεν την επέλεξαν;

👉 Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για τα ζώα που σκοτώθηκαν άδικα;

👉 Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για τον άνθρωπο που δεν άντεξε άλλο;

Γιατί ένας άνθρωπος αυτοκτόνησε.

Και αυτό δεν είναι «παράπλευρη απώλεια».

Είναι κραυγή.

Δεν πέθανε από αρρώστια.

Πέθανε από απόγνωση.

Γιατί η πραγματική επιδημία δεν ήταν η ευλογιά.

Ήταν η χρόνια ανικανότητα πρόληψης, η γραφειοκρατική αδράνεια, η ανυπαρξία πολιτικής απόφασης της κυβέρνησης και η εύκολη προσφυγή στη βία αντί στη γνώση.

Και γι’ αυτά, ο εμβολιασμός έρχεται πάντα πολύ αργά.

Άγγελος Αγραφιώτης

Πολιτευτής

ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ Μαγνησίας

photo:solomon-flash.gr-magnesia news.gr-