Αλέξης Χαρίτσης: Ασυνέπεια

«Αυτόν μην τον αλλάξεις – όλοι στην Κομισιόν τον έχουν για τον καλύτερο». Το είπε ο τότε επίτροπος Δημήτρης Αβραμόπουλος στον τότε πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Εννοούσε τον Αλέξη Χαρίτση – υπεύθυνο στην κυβέρνησή του για το ΕΣΠΑ.

Το άκουσε λίγο αργότερα και από τη Ρουμάνα, Κορίνα Κρέτσου, όταν ήλθε στην Αθήνα ως επίτροπος Περιφερειακής Πολιτικής.

Παραδόξως ο άνθρωπος που εντυπωσίαζε τους κοινοτικούς, μετείχε ως Νο2 στη μεγαλύτερη φράξια εσωκομματικής αντιπολίτευσης στον Τσίπρα.

Τους ξακουστούς «53+» που αργότερα συμπτύχθηκαν με κάτι άλλους και έγιναν «Ομπρέλα», με άτυπο επικεφαλής πάντα τον Τσακαλώτο.

Εκείνα τα χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ παρ’ ότι κυβερνούσε, ως κόμμα ήταν άθροισμα από φράξιες. Μια-δυο συντηρούσε και ο… Πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος.

Όσοι παρακολουθούσαν από κοντά τα πράγματα, συνέκλιναν ότι από πλευράς πολιτικής ποιότητας, οι «53+» υπερείχαν. Ανεξάρτητα από τις ιδεολογική εμμονή τους πως η δουλειά τους δεν ήταν απλώς να κυβερνήσουν καλά, αλλά και να ανατρέψουν τον καπιταλισμό.

Αλλά όλα τα ωραία πράγματα τελειώνουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε κουτσουρεμένος από την πρώτη κάλπη που βρήκε μπροστά του, ο Τσίπρας «παραμέρισε» και η ηγεσία «πέρασε στο νέο ρεύμα» – που ήταν τελικά ο Κασσελάκης.

Μάλλον αξιοπρεπώς οι ένδεκα βουλευτές της «Ομπρέλας», την έκαναν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Έτσι το μόνο καλό που άφησε στο κόμμα του ο πρώην Πρωθυπουργός – ο ρόλος της μείζονος αντιπολίτευσης – χάθηκε άδοξα, υπέρ του ΠΑΣΟΚ.

Πάντως δεν είχε λογική εξήγηση γιατί όταν το «φαινόμενο»: «με λένε Στέφανο», απομακρύνθηκε βιαίως από την Κουμουνδούρου, οι «11» δεν ξανάσμιξαν με τους – άνευ Κασσελάκη – ΣΥΡΙΖΑίους για να ανακτήσουν το μόνο τρόπαιο που είχαν κατακτήσει σε τρεις διαδοχικές εκλογές.

Ίσως γιατί εν τω μεταξύ είχαν αυτοπροσδιορισθεί ως «Νέα Αριστερά» – με τυπικό επικεφαλής τον Χαρίτση. Όχι τον αναμενόμενο Τσακαλωτο, με τις πολλές περγαμηνές, που ατύχησε: διεκδικώντας τη μετά Τσίπρα ηγεσία, λίγο έλλειψε να τον περάσει και ο Παππάς.

Έχοντας πλήρη Κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και διατηρώντας την «ιδεολογική καθαρότητα» που τους διαχώριζε, πιστεύανε ότι θα βρίσκονται και επόμενη Βουλή. Μέχρι να γειωθούν στη δημοσκοπική πραγματικότητα.

Μια ακόμη επιβεβαίωση ότι στο μεταπολιτευτικό πολιτικό περιβόλι, οι συσπειρώσεις οδηγούνται σε αδιέξοδο. Ο λύκος δεν τρώει μόνο όσους βρίσκει έξω απ’ το μαντρί, που έλεγε ο Αβέρωφ, αλλά ολόκληρα μαντριά.

Αυτή η διαπίστωση επισκιάσθηκε από την αποκάλυψη του Τσίπρα με την «Ιθάκη»: στην αναταραχή που του προκάλεσε η ήττα και μετά το «ευχαριστώ, δεν θα πάρω» της Αχτσιόγλου, πρόσφερε την ηγεσία του κόμματος στον… Χαρίτση.

Δεν τη δέχθηκε, όμως το κράτησαν και οι δυο μυστικό. Αλλά: πώς και γιατί; Με την κυρία είχε νόημα: αυτός την ανέδειξε, δεν συγκρούσθηκαν ποτέ προσωπικά και εν πάση περιπτώσει, του είχε υποχρέωση. Αλλά στον υπαρχηγό της φράξιας στην οποία χρέωνε τη συντριβή του;

Η απάντηση αναδείχθηκε όταν ο Χαρίτσης, ενεργεία αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος, άρχισε να καλοβλέπει το κόμμα Τσίπρα – και θα τον δούμε στις γραμμές του. Παρέα με τον Φάμελλο και τα άλλα τα παιδιά…

Έτσι ο σεμνός μηχανικός από την Καλαμάτα, προσωποποιεί καλύτερα από όλους τις αίτιες της παρακμής των νικητών του 2015: αυτό που τους έλλειπε ήταν κυρίως η συνέπεια σ’ αυτό που έλεγαν ότι ήταν…

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr