Αλέξης Τσίπρας: Επίσπευση

Την τελευταία φορά που μετρήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας στην κάλπη, πήρε 20% και – παρά τη σχετική κάμψη στις επαναληπτικές εκλογές – αναδείχθηκε αρχηγός της μείζονος αντιπολίτευσης. Όχι και άσχημα…

Αντίστοιχη ήταν η επίδοση του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές, με την τραγελαφική ηγεσία Κασσελάκη.

Σήμερα ο πρώην Πρωθυπουργός, προαναγγέλλοντας την ίδρυση νέου κόμματος, με την προσωπική του σφραγίδα κινείται δημοσκοπικά κάτω από αυτά τα όρια.

Αυτό διαμορφώνει μια ανεξήγητη αντινομία, που θα έπρεπε να τον προβληματίσει.

Ο προβληματισμός ενισχύεται – προς το δυσμενέστερο, για τον ίδιο – αν ληφθεί υπόψη ότι το πολιτικό προσωπικό του νέου κόμματος θα αποτελείται κυρίως από πρόσωπα που σταδιοδρόμησαν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ήτοι στο κόμμα που εγκατέλειψε απαξιωτικά – υποδηλώνοντας ότι δεν βαρύνεται ο ίδιος με τις αρνητικές πλευρές της διακυβέρνησής του και της ήττες, αλλά τα στελέχη και φράξιες του.

Δεν είναι ανακριβές – αλλά κάπως αργά το επισήμανε. Με το υπονοούμενο ότι χωρίς αυτούς θα τα πάει καλύτερα.

Θα πάει; Δύσκολο αν το υπό κατασκευή κόμμα στελεχώνεται κυρίως με παλιούς «ΣΥΡΙΖΑίους» και πρώην «ΠΑΣΟΚους» – συν κάποιες «νέες αφίξεις», στα χαρτιά.

Χωρίς πρόσωπα με ικανότητα να σταθούν με πολιτική επάρκεια στο δημόσιο χώρο – όπως έχει ανάγκη ένας νέος πολιτικός φορέας. Πρωτίστως για να πείσει ότι είναι νέος.

Αυτό στην περίπτωση Τσίπρα θα δηλώνεται με κάποιες συγκεκριμένες απουσίες. Κατά βάση όμως θα είναι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ με άλλο όνομα. Οπότε αναδεύεται η απορία:

-Για να απαλλαγεί από τους Παππά, Πολάκη, Φίλη, Σκουρλέτη, Δούρου, έγινε τόση φασαρία; Αν το έκανε, αν όχι το 2019, το 2023, ίσως σήμερα θα ηταν Πρωθυπουργός.

Από την Αλεξανδρούπολη, έκανε μια εντυπωσιακή ομιλία με διαπιστώσεις, καταγγελίες και προτάσεις- με τη συνήθη σκηνική άνεσή του .

Στηλίτευσε την κυβέρνηση για τη λανθασμένη εξωτερική πολιτική της, τη διαφθορά και την αδιαφάνεια στη διαχείριση δημοσίου χρήματος ,το στραγγαλισμό του κράτους Δικαίου και τις αντικοινωνικές επιλογές στην οικονομία.

Ωστόσο, ούτε αυτή τη φορά ανήγγειλε την ίδρυση κόμματος, με όνομα και ταυτότητα. Παρατείνει το μαρτύριο της σταγόνας για όσους σκοπεύουν να τον ακολουθήσουν ,από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο καθυστερεί ,τόσο συμβάλει στη δημιουργία του πιο παράδοξου φαινομένου στην πολιτική σκηνή από τη Μεταπολίτευση: βουλευτές, στελέχη και η ηγεσία ενός κόμματος αυτοταπεινώνονται, μένοντας στην Κουμουνδούρου, μέχρι να χτυπήσει το τηλέφωνο από την Αμαλίας.

Απογοητευτική είναι η εθελουσία αυτουποτίμηση – του αξιώματος και του εαυτού του – από τον πρόεδρο Φάμελλο: του αποδίδεται ότι στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας μίλησε για τον «καθοριστικό ρόλο του Αλέξη Τσίπρα, που έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα στον προοδευτικό χώρο». Που τα είδε;

Εκτός αν έχουν βάση οι πληροφορίες ότι, εξελίσσεται – όχι και τόσο διαφανώς – διαπραγμάτευση, για να μεταβιβασθούν στο κόμμα Τσίπρα, «πακέτο με τον πρόεδρο» και τα περιουσιακά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ: η εφημερίδα ,ο ραδιοφωνικός σταθμός, το επταώροφο της πλατείας Κουμουνδούρου και η κρατική επιχορήγηση.

Η πενιχρή ανταπόκριση των τοπικών κοινωνιών στις συγκεντρώσεις της «Ιθάκης» – με ακροατήρια αμιγώς Συριζογενή – δείχνει ότι η το «νέο ξεκίνημα» μοιάζει με την «αναπαλαίωση», που το ΠΑΣΟΚ βαφτίζει «διεύρυνση».

Αυτό θα πρέπει να πείσει τον Αλέξη Τσίπρα να σταματήσει την αναβλητικότητα που τον χαρακτηρίζει παλαιόθεν. Έπρεπε να είχε αναγγείλει το κόμμα χθες.

Αν δεν το επισπεύσει έστω τώρα, θα χάσει και το τελευταίο τρένο της επιστροφής στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Οι λωτοφάγοι λιγοστεύουν…

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr