Αλέξης Τσίπρας: Novartis

Η Δικαιοσύνη, από τότε που υπάρχει ως έννοια, απονέμεται με μάρτυρες. Καταθέtουν όσα γνωρίζουν και εναπόκειται στην κρίση των δικαστηρίων να τα αξιολογήσουν.

Αυτός ο κανόνας ενισχύθηκε με τον θεσμό των «προστατευόμενων» μαρτύρων, προκειμένου να ερευνηθούν υποθέσεις διαφθοράς με ευρύτερο δημόσιο συμφέρον. Πρόσωπα των οποίων τα στοιχεία γνωρίζει η Δικαιοσύνη, καταθέτουν με την προστασία της ανωνυμίας.

Έτσι συμβαίνει παντού. Έκτος πλέον από την τριτοκοσμική Ελλάδα του Μητσοτάκη. Στην οποία οι μάρτυρες… αποχαρακτηρίζονται, οδηγούνται σε δίκη και ο εύλογος ισχυρισμός τους «αυτά είδα, αυτά ξέρω και αυτά καταθέτω», όχι απλώς δεν έχει καμία αξία, αλλά μετράει σε βάρος τους.

Η Τρίτη και 13 Ιανουαρίου του 2026 δεν ήταν καλή μέρα για την ελληνική Δικαιοσύνη. Μια δίκη σε δεύτερο βαθμό, έληξε με καταδίκη δυο πολιτών, για «ψευδή κατάθεση και καταμήνυση σε βάρος πολιτικών προσώπων».

Στην ουσία ήταν η χαριστική βολή στο τυμπανιαίο πτώμα ενός θεσμού υψίστης σημασίας για την αλήθεια και τη Δικαιοσύνη: Το θεσμό των προστατευόμενων μαρτύρων.

Οι καταδικασθέντες, είχαν χαρακτηριστεί νομίμως «μάρτυρες Δημοσίου Συμφέροντος» από τη Πολιτεία και κατέθεσαν στην τότε εισαγγελέα Διαφθοράς Ελένη Τουλουπακη, που ερευνούσε το σκάνδαλο Novartis.

Η ίδια με υψηλό αίσθημα δικαιοσύνης, αρχειοθέτησε τους φακέλους για επτά πολιτικούς, παρέπεμψε σε δίκη έναν και άφησε δυο ανοικτές υποθέσεις, όταν η κυβέρνηση που προέκυψε το 2019, την αποκαθήλωσε, δείχνοντας πως εννοεί την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Η εξέλιξη γνωστή: Ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Σ’ αυτές τις συνθήκες, ένας κύκλος προσώπων αξίωσε το αδιανόητο: Να δοθούν την δημοσιότητα τα ονόματα των προστατευόμενων μαρτύρων, για να ασκηθούν εναντίον τους διώξεις – όπως και έγινε με αποτέλεσμα τη καταδίκη τους.

Δεν είναι λάθος. Είναι έγκλημά κατά του κράτους Δίκαιου. Η έννοια «προστατευόμενος μάρτυρας» τέλος στην Ελλάδα. Ποιος θα καταθέσει ξανά όσα γνωρίζει, όταν κινδύνευε να καύσεις ο ίδιος στο σκαμνί;

Η απόφαση του Εφετείου αντιστρατεύεται την απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου, στο οποίο οδηγήθηκε η Τουλουπάκη για να ικανοποιηθεί ο ίδιος κύκλος προσώπων. Αλλά το Ειδικό Δικαστήριο την απάλλαξε κρίνοντας ότι έκανε το καθήκον της, κατά τον νόμο και για την κλήτευση των συγκεκριμένων μαρτύρων…

Στο φόντο υποχώρησης βασικών εργαλείων απονομής Δίκαιου, διακρίνονται δυο κατηγορίες πολιτικών προσώπων: Όσοι πανηγυρίζουν για τη «δικαίωση» της θεωρίας τους περί «σκευωρίας» και ο Αλέξης Τσίπρας που κατονομάσθηκε και στο δικαστήριο ως εμπνευστής της.

Τον Μάρτιο του 2024 άφησε άναυδο το πανελλήνιο χαρακτηρίζοντας «λάθος» τους χειρισμούς των κυβερνήσεων του στο συγκεκριμένο σκάνδαλο. Βούτυρο στο ψωμί των αντιπάλων του: «Ζητάει συγγνώμη για τη σκευωρία>

Στο πολυδιαφημισμένο βιβλίο του εξειδικεύει το «λάθος» του: Επέστρεψε στην Εισαγγελία τη δικογραφία, αντί να αναλάβει την έρευνα Προανακριτική Επιτροπή.

Με τη συμπλήρωση ότι η δικογραφία δεν αφορούσε «όλα τα πρόσωπα που αναφέρθηκαν» – χωρίς να εξηγεί ποιους και πώς διαχωρίζει. Αφήνοντας μετέωρο, αν απλώς πάτησε τα κορδόνια του, ή τους… έκανε χάρη και του την οφείλουν.

Με την οριστική καταδίκη των προστατευόμενων μαρτύρων, ο πρώην Πρωθυπουργός μένει εκτεθειμένος έναντι όσων έχουν ισχυριστεί ότι τους ενέπλεξε, ζητώντας έρευνα για τον ίδιο.

Για να μην μένει μετέωρο ότι, αντικειμενικά, συνέργησε στην τροπή που πήρε τελικά το σκάνδαλο, οφείλει να μιλήσει, για την κατάλυση του θεσμού των προστατευόμενων μαρτύρων.

Λαμβάνοντας υπόψη, αν μη τι άλλο, τη μεταχείριση τους από τη σημερινή κυβέρνηση και τη θαρραλέα στάση της Τουλουπάκη. Αλλιώς είναι σαν να συντάσσεται με τους κατήγορους του και θα το βρίσκει πάντα μπροστά του…

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr