Ανδρουλάκης: Το Σύνταγμα κ. Μητσοτάκη δεν είναι σανίδα σωτηρίας για μια κυβέρνηση σε αποδρομή

Σήμερα η Δημοκρατία δεν χάνεται, μέσα σε μια νύχτα. Φθείρεται σιγά σιγά.

Κάθε φορά που συνηθίζουμε το ψέμα και την ατιμωρησία.
Κάθε φορά που αποδεχόμαστε την αδικία.
Κάθε φορά που λέμε «δεν αλλάζει τίποτα» και επιλέγουμε την αποχή.

Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μια μεγάλη δημοκρατική αφύπνιση, που να μη συμβιβάζεται με την παρακμή.

Θέλουμε μια κοινωνία με αυτοπεποίθηση, που να διεκδικεί, να συμμετέχει και να πιστεύει ξανά ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν.

Τρίτη θητεία Νέας Δημοκρατίας σημαίνει οπισθοδρόμηση. 

Είναι μονόδρομος η πολιτική αλλαγή.

Η πολιτική αλλαγή με πρωταγωνιστή το ΠΑΣΟΚ εγγυάται μια νέα πορεία για τη χώρα και τον ελληνικό λαό.

Μια πορεία με περισσότερη δικαιοσύνη και αξιοκρατία, μεγαλύτερη διαφάνεια και ποιοτικότερη Δημοκρατία.

Αυτό είναι το σχέδιό μας. Αυτή είναι η δέσμευσή μας.
Γι’ αυτά τα ιδανικά θα αγωνιστούμε με συνέπεια και αποφασιστικότητα ως αυριανή κυβέρνηση του τόπου.

Τέλος, η τρίτη μεγάλη ενότητα αφορά τη λειτουργία των θεσμών και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών.
Η εμπιστοσύνη αυτή δεν αποκαθίσταται με λόγια. Αποκαθίσταται με ισχυρά θεσμικά αντίβαρα.

Λέμε κάτι σαφές: Η ποινική διερεύνηση δεν μπορεί να εξαρτάται από κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς.
Όπως προανέφερα, η αρμοδιότητα αυτή πρέπει να ανατεθεί σε ειδικά δικαστικά όργανα.

Στην ίδια κατεύθυνση, προτείνουμε αλλαγές στον τρόπο επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, ώστε να περιοριστεί η κυβερνητική επιρροή και να ενισχυθεί η θεσμική ανεξαρτησία της Δικαιοισύνης.

Κομβικό ζήτημα είναι επίσης η διαφάνεια στο πολιτικό σύστημα.

Προτείνουμε τη συνταγματική κατοχύρωση της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, με αρμοδιότητα: τον έλεγχο των οικονομικών των κομμάτων, των εκλογικών δαπανών και των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης των πολιτικών προσώπων.

Η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με καθεστώς πολιτικού αυτοελέγχου.
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδουμε και στην ποιότητα της δημόσιας σφαίρας και της ενημέρωσης.

Η ελευθερία της έκφρασης, η πολυφωνία και η διαφάνεια στα μέσα ενημέρωσης αποτελούν πυρήνα της δημοκρατίας.
Γι’ αυτό προτείνουμε: ενίσχυση της διαφάνειας στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των ΜΜΕ, μέτρα κατά της υπερσυγκέντρωσης,
και προστασία της πολυφωνίας. Γιατί χωρίς ανεξάρτητη και πλουραλιστική ενημέρωση, η δημοκρατία αποδυναμώνεται.

Θέλουμε επίσης ένα πολιτικό σύστημα, θεσμικά, πιο ισορροπημένο.

Γι’ αυτό προτείνουμε η ευρύτατη πλειοψηφία των 180 βουλευτών να απαιτείται υποχρεωτικά στη δεύτερη αναθεωρητική Βουλή για την επίτευξη των μέγιστων συναινέσεων.

Επιπλέον, επιμένουμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να εκλέγεται με αυξημένες πλειοψηφίες, ώστε να διαθέτει τη μεγαλύτερη δυνατή νομιμοποίηση και αποδοχή – όχι αυτά που ζήσαμε την τελευταία φορά. Με διατήρηση της αποσύνδεσης της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας από τη διάλυση της Βουλής.

Ενισχύουμε παράλληλα τον ρόλο της Βουλής και των δημοκρατικών αντιβάρων, αλλά και την αυτοδιοίκηση, με περισσότερη διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια.

Η αποκέντρωση της εξουσίας δεν είναι διοικητική λεπτομέρεια. Αποτελεί προϋπόθεση δημοκρατικής συμμετοχής και αποτελεσματικότητας.

Βαθιά μας πεποίθηση είναι ότι η συνταγματική αναθεώρηση δεν αφορά μόνο τους θεσμούς. Αφορά την ίδια τη σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον πολίτη και τη δημοκρατία.

Γι’ αυτό χρειαζόμαστε ένα Σύνταγμα: που προστατεύει πραγματικά τον πολίτη, που ελέγχει αποτελεσματικά την εξουσία,
που μειώνει δραστικά τις κοινωνικές ανισότητες, που απαντά πειστικά στις κοινωνικές και τεχνολογικές προκλήσεις της εποχής μας,
και που εγγυάται, τελικά, ότι θα παραδώσουμε μια καλύτερη πατρίδα στις επόμενες γενιές.

Αυτή είναι η ουσία της αναθεώρησης που προτείνουμε. Μια αναθεώρηση δημοκρατικής εμβάθυνσης, κοινωνικής προστασίας και θεσμικής αξιοπιστίας. Μια αναθεώρηση που δεν υπηρετεί επικοινωνιακές σκοπιμότητες, αλλά τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και της δημοκρατίας

Η δεύτερη μεγάλη προτεραιότητα αφορά το κοινωνικό κράτος και τη διασφάλιση αξιοπρεπών όρων διαβίωσης.

Η εμπειρία των τελευταίων ετών απέδειξε ότι η υγεία, η κατοικία, το νερό και η πρόσβαση στην ενέργεια δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται αποκλειστικά ως ζητήματα αγοράς.

Γι’ αυτό προτείνουμε τη συνταγματική κατοχύρωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας ως θεμελιώδους δημόσιου θεσμού, με υποχρέωση ισότιμης πρόσβασης όλων των πολιτών στις υπηρεσίες υγείας.

Παράλληλα, αναγνωρίζουμε ότι η στεγαστική κρίση εξελίσσεται πλέον σε μείζον κοινωνικό πρόβλημα.

Για εμάς, η πρόσβαση σε προσιτή κατοικία πρέπει να αποτελεί υποχρέωση του κράτους, με δυνατότητα ανάπτυξης κοινωνικής κατοικίας αλλά και παρεμβάσεων στην αγορά ακινήτων και μισθώσεων όταν απαιτείται. Το κράτος πρέπει να έχει ευθύνη.

Το ίδιο ισχύει και για την ενέργεια. Η ενεργειακή ασφάλεια και η δίκαιη ενεργειακή μετάβαση πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ζητήματα κοινωνικής συνοχής και εθνικής στρατηγικής.

Και βεβαίως, η προστασία του περιβάλλοντος δεν μπορεί πλέον να αφορά μόνο το παρόν.  Πρέπει να συνδέεται και με τη διαγενεακή δικαιοσύνη – με την υποχρέωση δηλαδή να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές μία χώρα βιώσιμη και ασφαλή.

Τέλος, το νερό αποτελεί θεμελιώδες δημόσιο αγαθό και ανθρώπινο δικαίωμα, όχι πεδίο εμπορευματοποίησης και κερδοσκοπίας.

Γι’ αυτό θεωρούμε αναγκαία τη συνταγματική κατοχύρωση και προστασία του δημόσιου χαρακτήρα του.

Θα σταθώ σε τρεις βασικές αρχές που διέπουν την πρότασή μας.

Πρώτον: ατομικά δικαιώματα που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της εποχής μας.

Δεύτερον: ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και κατοχύρωση των δημόσιων αγαθών.

Και τρίτον: ισχυροποίηση των θεσμικών αντιβάρων και θωράκιση της ίδιας της Δημοκρατίας.

Α) Ξεκινώ από το πρώτο μεγάλο ζήτημα που είναι η εμβάθυνση και ο εμπλουτισμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Η ελληνική κοινωνία αλλάζει. Και το Σύνταγμα οφείλει να άρει μορφές διακρίσεων και αποκλεισμών που για χρόνια έμεναν αόρατες.

Στην ίδια κατεύθυνση, θεωρούμε αυτονόητο ότι η προστασία απέναντι στην έμφυλη βία και τις γυναικοκτονίες πρέπει να αναγνωρίζεται ως ρητή υποχρέωση του κράτους.

Ταυτόχρονα, η νέα εποχή επιβάλλει και μία νέα συνταγματική προσέγγιση στα ψηφιακά δικαιώματα.

Η τεχνητή νοημοσύνη, οι αλγόριθμοι, η ψηφιακή χειραγώγηση και η μαζική επιρροή της πληροφορίας δημιουργούν ένα εντελώς νέο περιβάλλον για τη δημοκρατία.

Γι’ αυτό προτείνουμε: την καθολική πρόσβαση στις βασικές ψηφιακές υπηρεσίες, την προστασία των πολιτών από πρακτικές ψηφιακής χειραγώγησης και τη θέσπιση συνταγματικών εγγυήσεων διαφάνειας, λογοδοσίας και ανθρώπινης εποπτείας στη χρήση συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης.

Η τεχνολογία πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο και τη δημοκρατία — όχι να λειτουργεί εις βάρος της ελευθερίας και της αυτονομίας του πολίτη.

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε νέες προκλήσεις: τις οξυμένες κοινωνικές ανισότητες, τη σοβαρή στεγαστική και ενεργειακή κρίση, τις αχαρτογράφητες σε μεγάλο βαθμό επιπτώσεις της ψηφιακής εποχής και της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και την ανάγκη θωράκισης της δημοκρατίας απέναντι σε φαινόμενα αδιαφάνειας και χειραγώγησης.

Δεν τρέφουμε αυταπάτες:  Η συνταγματική αναθεώρηση δεν είναι πανάκεια.

Τα προβλήματα της χώρας δεν λύνονται μόνο με αλλαγές στον καταστατικό χάρτη της χώρας.

Είναι όμως χρέος μας να αγωνιστούμε για μια συνταγματική αναθεώρηση που θα αποκαταστήσει μια νέα θεσμική και κοινωνική ισορροπία στη χώρα.

Προς αυτή την κατεύθυνση, η πρόταση του ΠΑΣΟΚ -την οποία παρουσιάζουμε για δημόσια διαβούλευση με την κοινωνία των πολιτών, την επιστημονική κοινότητα, την αυτοδιοίκηση και τους κοινωνικούς φορείς- είναι μία πρόταση ανοιχτή και στηρίζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες, τους οποίους θα αναλύσουν πιο διεξοδικά και κατ’ άρθρο οι εισηγητές μας στη συνέχεια.

Και στο ζήτημα της ανώτατης εκπαίδευσης, η κυβέρνηση προτίθεται να αναθεωρήσει το άρθρο 16, αφού πρώτα με τον νόμο Πιερρακάκη έκανε πανεπιστήμια τα κολλέγια και τα ιδιωτικά ΙΕΚ.

Ούτε Σορβόνη είδαμε ούτε Χάρβαρντ.

Εμείς παραμένουμε σταθερά υπέρ των δημόσιων πανεπιστημίων και προτείνουμε την αναθεώρηση του άρθρου 16 με τη ρητή κατοχύρωση του μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα των μη κρατικών πανεπιστημίων.

Η κυβέρνηση εξαγγέλλει και τη συνταγματική «αποκάθαρση» των Μέσων Ενημέρωσης.

Τι πάει να πει «αποκάθαρση»; Μήπως απόλυτη χειραγώγηση και πλήρη υποταγή στα κελεύσματα της κυβέρνησης;

Γιατί οι πολίτες θυμούνται: τις «λίστες Πέτσα» την αδιαφανή κατανομή κρατικής διαφήμισης, τις αδιαφανείς ροές χρήματος στον γαλάζιο προπαγανδιστικό μηχανισμό της Ομάδας Αλήθειας, τα γαλάζια τρολ του διαδικτύου όπως ο καταδικασθείς Ζούκοφ, αλλά και τη διαρκή συγκέντρωση ισχύος στα μέσα ενημέρωσης από την οικονομική ολιγαρχία.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν μερικά μόνο παραδείγματα που αποκαλύπτουν τη χαώδη απόσταση ανάμεσα στις διακηρύξεις και τις πραγματικές πρακτικές της Νέας Δημοκρατίας. Ανάμεσα στις θεσμικές εξαγγελίες και στα πραγματικά έργα και ημέρες της διακυβέρνησής της.

Έχουν πάρει οριστικά διαζύγιο και από την αλήθεια και από την αξιοπιστία.
Και πολύ σύντομα θα πάρουν οριστικό διαζύγιο και από την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας!

Αυτός είναι ο αγώνας μας: το διαζύγιο που θα πάρει ο ελληνικός λαός από την υποκρισία και τη διαφθορά του Μεγάρου Μαξίμου.

Η κυβέρνηση όμως εξαγγέλλει και τη συνταγματική κατοχύρωση της αξιολόγησης, μιλώντας μάλιστα για ένα πιο σύγχρονο και αποτελεσματικό κράτος.

Όμως οι πολίτες γνωρίζουν πλέον πολύ καλά τι σημαίνει η «αξιοκρατία» της κυβέρνησης ύστερα από επτά χρόνια: ρεκόρ απευθείας αναθέσεων, διόγκωση των μετακλητών και των κομματικών διορισμών, υπερσυγκεντρωτικό κράτος, χωρίς ουσιαστική λογοδοσία και δημοκρατικό έλεγχο.

Μιλούν για αξιοκρατία, αυτοί που έκαναν την αναξιοκρατία καθημερινότητα.

Γι’ αυτό ας είμαστε ξεκάθαροι: η αξιολόγηση δεν μπορεί να εφαρμόζεται μόνο προς τα κάτω.
Δεν μπορεί να αφορά μόνο τον δημόσιο υπάλληλο, αλλά ποτέ την ίδια την κυβέρνηση.

Γιατί χωρίς λογοδοσία της εξουσίας, η αξιολόγηση χάνει την αξιοπιστία της και μετατρέπεται απλώς σε εργαλείο πελατειακών διευθετήσεων.

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικής υποκρισίας είναι η πρόταση του Πρωθυπουργού για συνταγματική κατοχύρωση της κρατικής μέριμνας υπέρ του πρωτογενούς τομέα και της ελληνικής περιφέρειας.

Και πραγματικά αναρωτιέται κανείς: Ποιοι ακριβώς θα προστατεύσουν τον αγρότη;

Αυτοί που μετέτρεψαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ σε ακρωνύμιο της αδιαφάνειας και πελατειακών μηχανισμών;

Αυτοί που εξέθεσαν τη χώρα και τους ίδιους τους παραγωγούς;

Την ώρα που οι τίμιοι αγρότες παλεύουν να επιβιώσουν, ζητώντας δικαιοσύνη και κανόνες, η κυβέρνηση έρχεται να «συνταγματοποιήσει» αρχές, τις οποίες στην πράξη ούτε προστάτευσε ούτε υπηρέτησε ποτέ.

Όταν υπάρχει τόσο μεγάλη απόσταση ανάμεσα στα λόγια και την πράξη, τότε η συνταγματική αναθεώρηση κινδυνεύει να γίνει απλώς εργαλείο πολιτικής βιτρίνας. Τίποτα πιο ουσιαστικό.

Άλλο παράδειγμα που καταδεικνύει την επικοινωνιακή διαχείριση της αναθεώρησης, είναι η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για το άρθρο 86 του Συντάγματος.

Τι μας λένε; Ότι δήθεν αλλάζει το σύστημα απόδοσης ποινικής ευθύνης των μελών της κυβέρνησης.

Όμως η κρίσιμη αρμοδιότητα -η άσκηση ποινικής δίωξης- παραμένει στα χέρια της Βουλής.

Όταν η ποινική δίωξη εξαρτάται από την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία, τότε η δικαιοσύνη κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτικό εργαλείο.

Η Νέα Δημοκρατία το έχει αποδείξει επανειλημμένα, κάθε φορά που ορθώνει πολιτικές ασπίδες προστασίας πάνω από κυβερνητικά στελέχη, όπως για τον κ. Καραμανλή, Αυγενάκη και Βορίδη.

Εμείς λέμε κάτι καθαρό και απλό: πρέπει να υπάρξει πλήρης αποσύνδεση της ποινικής δίωξης από τη Βουλή.

Γι’ αυτό προτείνουμε η διαδικασία να ανατεθεί σε ειδικό δικαστικό συμβούλιο.
Για να μην αποφασίζει η εκάστοτε πλειοψηφία, αλλά η Δικαιοσύνη.
Γιατί σε μια πραγματική Δημοκρατία κανείς δεν μπορεί να βρίσκεται υπεράνω ελέγχου.

Τα επικοινωνιακά παιχνίδια αποκαλύπτονται αν δει κανείς προσεκτικά τις προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας για την αναθεώρηση.
Πραγματικά, χρειάζεται πολιτικό θράσος να μιλά αυτή η κυβέρνηση για συνταγματική κατοχύρωση της «καλής νομοθέτησης».

Υποτιμούν τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού.
Δεν είναι η ίδια κυβέρνηση που ψήφισε ήδη από το 2019 τον νόμο για το λεγόμενο «Επιτελικό Κράτος»;

Τον νόμο που περιείχε ήδη: «αρχές καλής νομοθέτησης», «υποχρεωτική διαβούλευση», «αξιολόγηση συνεπειών», «αξιολόγηση εφαρμογής των νόμων» και εργαλεία κωδικοποίησης της νομοθεσίας;
Τα έχει ήδη νομοθετήσει όλα αυτά.

Τι έκαναν στην πράξη: άσχετες τροπολογίες της τελευταίας στιγμής, ελάχιστος χρόνος κοινοβουλευτικού ελέγχου, προσχηματική διαβούλευση, μία διαρκής παραγωγή πολυνομίας και κακονομίας, εκατοντάδες απευθείας αναθέσεις και στημένοι διαγωνισμοί.

Έφτασαν στο σημείο να χρησιμοποιήσουν την επιστολική ψήφο για τον απόδημο ελληνισμό για να κάνουν μπίζνες και ακόμη δεν μας έχουν απαντήσει.

Άρα ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα; Ότι δεν υπήρχε συνταγματική πρόβλεψη;

Όχι. Το πρόβλημα είναι η κουλτούρα διακυβέρνησης που εκπροσωπεί η Νέα Δημοκρατία.
Δεν έχουν τίποτε άλλο να προσφέρουν στον τόπο. Είναι κοινή συνείδηση.

Για εμάς η συνταγματική αναθεώρηση είναι ευθύνη απέναντι στη Δημοκρατία, στους θεσμούς και στις επόμενες γενιές.

Απαιτεί σοβαρότητα. Απαιτεί βαθιά διαβούλευση. Απαιτεί, κυρίως, θεσμική αξιοπιστία.
Αυτή είναι η ταυτότητα της Δημοκρατικής Παράταξης, και δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω από τις αρχές μας.

Δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ως εγγυητής της διαφάνειας όταν εκκρεμούν τόσο σοβαρά ερωτήματα για τα Τέμπη, τις παράνομες υποκλοπές, για τη λειτουργία των ανεξάρτητων αρχών, για την κατασπατάληση του δημόσιου και ευρωπαϊκού χρήματος.

Ένας πρωθυπουργός που εκβιάζεται δημόσια από έναν απόστρατο ισραηλινό αξιωματικό -και δεν τολμά να πει κουβέντα- δεν έχει κανένα απολύτως ηθικό έρεισμα!

Αλήθεια, κ. Μητσοτάκη, τι εννοούσε ο ανιψιός σας δηλώνοντας ότι «τα πήρε όλα πάνω του για να προστατεύσει την παράταξη και την κυβέρνηση»;

Πώς λοιπόν ζητάς συναίνεση όταν ο ίδιος προσωπικά και το στενό σου περιβάλλον έχετε ενορχηστρώσει την εκτροπή που βιώνει η χώρα.

«Φυγή προς τα μπρος» χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός την εκκίνηση της διαδικασίας για την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Υπάρχει όμως ένα καίριο ερώτημα: Γιατί θυμήθηκε τώρα τη συνταγματική αναθεώρηση;
Και όχι πριν από ενάμιση χρόνο, όταν είχε ήδη συμπληρωθεί η συνταγματικά προβλεπόμενη πενταετία από την προηγούμενη αναθεώρηση.

Τώρα, ξαφνικά, η αναθεώρηση παρουσιάζεται ως «μεγάλη θεσμική πρωτοβουλία».
Όλως τυχαίως, τη στιγμή που η δημόσια ζωή ασφυκτιά από αλλεπάλληλα σκάνδαλα: Τέμπη, παράνομες υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ.

Την ώρα που καταθέτουμε αίτημα για Εξεταστική Επιτροπή για τις παράνομες παρακολουθήσεις, οι κυβερνητικές διαρροές επικαλούνται ξαφνικά λόγους «εθνικής ασφάλειας», και την πλειοψηφία των 151 βουλευτών.

Μόνο που το 2022, για το ίδιο ακριβώς ζήτημα, η Εξεταστική Επιτροπή εγκρίθηκε με πλειοψηφία 120 βουλευτών.
Τι άλλαξε;

Το Σύνταγμα ή η πολιτική τους σκοπιμότητα;

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Η αναθεωρητική πρωτοβουλία της Νέας Δημοκρατίας δεν συνιστά «φυγή προς τα μπρος»,
αλλά ένα επικοινωνιακό «στρίβειν διά του συντάγματος», για να δραπετεύσουν από τα αξιακά, θεσμικά, και πολιτικά τους αδιέξοδα.

Ο λαός καταλαβαίνει: Ένας πρωθυπουργός που καταστρατηγεί το Σύνταγμα και κακοποιεί τους θεσμούς, δεν έχει καμία αξιοπιστία.
Το Σύνταγμα δεν είναι εργαλείο αντιπερισπασμού ούτε σανίδα πολιτικής επιβίωσης για μια κυβέρνηση σε αποδρομή.

Εμείς όμως, δεν συμβιβαζόμαστε με την παρακμή. Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε για την πολιτική αλλαγή.

Γιατί η χώρα χρειάζεται αλλαγή πορείας. Χρειάζεται δημοκρατική ανάταση που αποκαθιστά τη λογοδοσία, τη διαφάνεια και την ισονομία.

Για να πάψει η Δικαιοσύνη να αντιμετωπίζεται ως πεδίο παρεμβάσεων από την εκάστοτε κυβέρνηση.
Για να πάψει το κράτος να είναι φέουδο πελατειακών εξαρτήσεων και προνομίων για «ημέτερους».

Για εμάς, η Δημοκρατία δεν εξαντλείται σε μια τυπική εκλογική διαδικασία.
Η Δημοκρατία χρειάζεται ισχυρά θεσμικά αντίβαρα, διαφάνεια, λογοδοσία και ουσιαστικό έλεγχο της εξουσίας.

Αυτή ακριβώς είναι η ευθύνη μας: να αποδείξουμε με το παράδειγμά μας ότι δεν είμαστε «όλοι το ίδιο». Ότι υπάρχουν ακόμη πολιτικοί και παρατάξεις που αντιστέκονται στην παρακμή, υπερασπίζονται αρχές, αξίες, ιδανικά και δεν υπολογίζουν το προσωπικό ή πολιτικό κόστος.

Με συνέπεια, ήθος και πίστη στη Δημοκρατία, θα συνεχίσουμε αυτόν τον αγώνα έως τη μεγάλη πολιτική αλλαγή που έχει ανάγκη ο ελληνικός λαός. Αυτή είναι η δέσμευσή μας.

Προσπαθούν να μας πείσουν πως όλα αυτά είναι φυσιολογικά. Ότι η διαφθορά είναι απλώς «στατιστική αστοχία». Ότι το πελατειακό κράτος είναι «ρεαλισμός», το ρουσφέτι ανήκει στα «καθήκοντα» του βουλευτή.

Ότι «δεν πειράζει» να υπάρχουν ισχυρά καρτέλ, αρκεί να μοιράζεται «κάτι» και για τους υπόλοιπους με διάφορα pass. Εξάλλου, για εκείνους οι ανισότητες αποτελούν «φυσικό φαινόμενο», όπως είχε πει κάποτε ο πρωθυπουργός. Πάντα «κάποιοι χάνουν, και κάποιοι άλλοι κερδίζουν».

Αυτά πιστεύουν. Αυτά υπηρετούν. Γι’ αυτό είναι κυνικοί.

Γι’ αυτό φέρουν βαριά ευθύνη για τη θεσμική και αξιακή παρακμή που βιώνει σήμερα η Δημοκρατία μας.

Για όλα αυτά δεν φταίει το Σύνταγμα. Φταίει η βαθιά συντηρητική κουλτούρα εξουσίας της Νέας Δημοκρατίας που θεωρεί ότι οι θεσμοί και τα ατομικά δικαιώματα είναι «δευτερεύον θέμα».

Ότι δεν έχει σημασία αν παρακολουθούνται παράνομα πολίτες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί αντίπαλοι, αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων.

Μας λένε: «Σκοτιστήκαμε», είναι «ανούσιο θέμα». «Ασχοληθείτε με την οικονομία. Αφήστε τα υπόλοιπα».

Όλα αυτά, είναι υποτιμητικά για κάθε πολίτη, αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνα τόσο για τη Δημοκρατία όσο και για την Οικονομία.

Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική οικονομική πρόοδος χωρίς Δημοκρατία.

Τι αξία έχει η μεγέθυνση του ΑΕΠ, όταν δεν συνοδεύεται από κοινωνική δικαιοσύνη και θεσμούς που διασφαλίζουν τη βιώσιμη ανάπτυξη;

Τι αξία έχει η δήθεν «σταθερότητα», όταν στηρίζεται στην τοξικότητα, την αδιαφάνεια και την ατιμωρησία;

Σήμερα όμως, κάθε δημοκράτης πολίτης είναι εξαιρετικά ανήσυχος, καθώς βλέπει η χώρα μας να βυθίζεται σε ένα βαθύ αξιακό και θεσμικό τέλμα.

Γιατί ίσως ποτέ, από τη Μεταπολίτευση και μετά, δεν βιώσαμε τόσο προκλητικό κυνισμό από μια κυβέρνηση, όσο αυτόν που επιδεικνύει σήμερα η Νέα Δημοκρατία.

Και ταυτόχρονα, βλέπουμε μια κοινωνία  βαθιά απογοητευμένη από ένα αμετανόητο σύστημα εξουσίας, που συμπεριφέρεται σαν να μην διδάχθηκε τίποτα από τη μεγάλη κρίση της προηγούμενης δεκαετίας.

Εμβρόντητος παρακολουθεί ο λαός το αποτυχημένο σύστημα εξουσίας με έδρα το Μαξίμου να αναπαράγει τις ίδιες πελατειακές πρακτικές, τις ίδιες παλαιοκομματικές νοοτροπίες,  την ώρα που έχει απογειώσει την αναξιοκρατία και τη διαφθορά στη χώρα.

in.gr