Αντώνης Σαμαράς: Σταθμίσεις

Η διάθεση για «καταλλαγή» με τον Μητσοτάκη, κράτησε μια μέρα. Όσο άργησε η «αγάπη», της αείμνηστης Λιλής Ζωγράφου.

Έτσι αποδείχθηκε προσωρινός ο συντονισμός με τον – «συμπατριώτη» του πλέον – Καραμανλή, που ως «παραταξιακός» έστειλε μήνυμα ειρήνευσης στο μέγαρο Μάξιμου – με τον ένοικο του οποίου άλλωστε, ποτέ δεν ήλθε σε προσωπική ρήξη.

Ο Αντώνης Σαμαράς είναι αλλιώς. Τη Δευτέρα έλεγε ότι ο «πατριωτισμός ενώνει», την Τρίτη ενεργοποιήθηκε το «σύνδρομο του σκορπιού» για το Μητσοτακέικο.

Την έπεσε στον Πρωθυπουργό για τον διάλογο «με τον πειρατή» και το ταξίδι στην Τουρκία, που «κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι ένα μεγάλο λάθος». Συνυπογράφοντας «μέχρι κεραίας» όσα… δεν είπε ο Καραμανλής – στην Καλαμάτα τουλάχιστον…

Ενώπιόν του, ουδόλως αμφισβήτησε την «προγραμματισμένη συνάντηση κορυφής Ελλάδας-Τουρκίας». Συμβούλευσε μόνο, ηπίως, να μην στέλνουμε «επαμφοτερίζοντα μηνύματα», που «μπορεί» να εκλαμβάνονται ως «υποχωρητικότητα».

Κατά τα λοιπά, συντάχθηκε τον Πρωθυπουργό, λέγοντας «να ενισχύουμε διαρκώς το αξιόμαχο και το φρόνημα των ενόπλων μας δυνάμεων» και απλώς του υπέδειξε:

-Αντί να διαγράψει τον Σαμαρά «κυριολεκτικά» και τον ίδιο «μεταφορικά», δεν θα έβγαινε ωφελημένος από την «εμπειρία τους», αν «τους άκουγε»;

Το μήνυμα έφτασε στον Μητσοτάκη και το ίδιο βράδυ, συνομιλώντας με τον Παπαχελά, χαρακτηρίζοντας «πολύ σωστή» τη συζήτηση Τασούλα με τους πρώην πρωθυπουργούς, άφησε να πλανάται ότι την αντιλαμβάνεται ως, διά αντιπροσώπου, επικοινωνία του μαζί τους.

Ειδικά για «όσους ανήκουν στην παράταξη του» είπε με νόημα «δεν επεδίωξα ποτέ να μην έχω και προσωπικές και ενίοτε και διακριτικές, όπως θα έπρεπε να είναι, επαφές…» και έστειλε το μπαλάκι στον Μεσσήνιο:

-«Εγώ δεν είμαι ποτέ αυτός ο οποίος από τη φύση μου θα πω πράγματα από τα οποία θα είναι πολύ δύσκολο κάποιος να επιστρέψει».

Την επομένη, στο δικό του κλίμα ο Σαμαράς, είχε εύκολο βράδυ στο τοπικό κανάλι που μίλησε, περιγράφοντας τις αντιδράσεις της κοινωνίας στην κυβερνητική πολιτική.

Προσπάθησε όμως να το κάνει και ωφέλιμο για τον ίδιο, ταυτιζόμενος απολύτως με τον χώρο στα δεξιά της ΝΔ: στον αντι-τουρκικό εθνικισμό, πρόσθεσε και το μεταναστευτικό: «Θέλουμε να γίνουμε Ισπανία, όπου σε μία ημέρα νομιμοποίησαν 500.000 λαθρομετανάστες;»

Στη μνήμη της «πεθαμένης ψυχής της παράταξης», στηλίτευσε το «δίλημμα Μητσοτάκης, ή χάος». Παρ’ ότι λίγο πριν ο Πρωθυπουργός το είχε αποσύρει, ορίζοντας ως αντίπαλους τους αρχηγούς της αντιπολίτευσης.

Πάντως αν «ο Μητσοτάκης είναι το χάος», ο Σαμαράς που τον ανέδειξε στην ηγεσία της ΝΔ είναι ο γεννήτορας χάους.

Αν το έκανε για το καλό της… δεν έπεσε έξω: ο Μητσοτάκης την οδήγησε στην κυβέρνηση και χτύπησε 40άρια στις κάλπες. Ο ίδιος την έριξε κάτω από το 20%, έγινε Πρωθυπουργός με κάτω από 30%, την άφησε με κάτω από 28% και έχασε ένα δημοψήφισμα.

Κυβέρνησε – χάρη στον Βενιζέλο – μετά από, ενυπόγραφη, κωλοτούμπα: από τα αντι-μνημονιακά «Ζάππεια», στην ακραία μνημονιακή συμπεριφορά. Και άσκησε τη διακυβέρνηση με δική του μέθοδο:

-Μίλησε μόλις 5-6 φορές στη Βουλή, δεν απάντησε ποτέ σε επίκαιρες ερωτήσεις της – ούτε καν της μείζονος αντιπολίτευσης, συγκάλεσε μόνο δυο φορές το υπουργικό Συμβούλιο, κυβερνώντας με…25 πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και δεν πήγε να παραδώσει στον διάδοχό του.

Παλαιότερα ως υπουργός προκάλεσε επιζήμιο αδιέξοδο στο Μακεδονικό, έριξε την κυβέρνηση του κόμματος του και το διέσπασε.

Όταν ο – πρώην υπουργός του! – σημερινός Πρωθυπουργός, τον έκοψε από συνομιλητή επειδή «τον βαριέται», στράφηκε εναντίον του και ακόμη δεν έχει συμβιβαστεί με την ιεροσυλία του κομματικού εξοβελισμού του, από την «οικογένεια».

Θέλει να εκδικηθεί, αλλά τα γεγονότα δεν τον βοηθούν: ο Μητσοτάκης ελέγχει πλήρως τη ΝΔ, και πάει για τρίτη θητεία ως Πρωθυπουργός, ενώ ως ίδιος «δεν έχει δρόμο να διαβεί σοκάκι να περάσει».

Τον πρόσδωσε η απάντηση στο ερώτημα, αν θα ξαναϊδρύσει αντί-ΝΔ κόμμα: «Το σταθμίζω». Όσες φορές έκανε «σταθμίσεις», βγήκαν όλοι ζημιωμένοι και ο ίδιος περισσότερο

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr