Δεν θέλουν Σχολές Υπαξιωματικών και το διαφημίζουν!

Η πρόσφατη νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, υπό τον Νίκο Δένδια, παρουσιάστηκε με τυμπανοκρουσίες ως η μεγάλη μεταρρύθμιση που θα εκσυγχρονίσει το στράτευμα, δεν ήταν όμως παρά το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου για τις παραγωγικές σχολές Υπαξιωματικών.

Ωστόσο, πίσω από τις λέξεις περί «καινοτομίας» και «ψηφιακού μετασχηματισμού», κρύβεται μια πραγματικότητα που απειλεί να διαλύσει τα θεμέλια των Ενόπλων Δυνάμεων, τις παραγωγικές σχολές των μόνιμων Υπαξιωματικών.

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρούμε μια έντονη επικοινωνιακή εκστρατεία για τα ΑΣΕΙ και ιδιαίτερα για τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (ΣΝΔ).

Είναι σαφές γιατί το Υπουργείο «καίγεται» για τη συγκεκριμένη σχολή. Η χαμηλή προσέλευση και η πρωτοφανής ποιοτική υποβάθμιση με τις βάσεις εισαγωγής να διολισθαίνουν σε ιστορικά χαμηλά, έχουν χτυπήσει καμπανάκι κινδύνου.

Είναι λοιπόν λογικό και επιβεβλημένο να ασχοληθεί η ηγεσία με την κρίση στις παραγωγικές σχολές των Αξιωματικών.

Όμως, αυτή η ξαφνική «φροντίδα» για τους Ναυτικούς Δόκιμους και την εκπομπή στον Alpha λειτουργεί ως ένας αντιπερισπασμός, ως προπέτασμα καπνού.

Την ώρα που το ενδιαφέρον στρέφεται στη ΣΝΔ, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας επιδεικνύει μια προκλητική αδιαφορία για την επερχόμενη καταστροφή στις Σχολές Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ, ΣΜΥΝ, ΣΜΥΑ).

Η καταβαράθρωση των Μονίμων Υπαξιωματικών με τις προβλέψεις του νέου νόμου, το κίνητρο για την είσοδο στις σχολές μονίμων υπαξιωματικών εξανεμίζεται.

Η υποβάθμιση της σταδιοδρομικής τους εξέλιξης και η αβεβαιότητα που εισάγεται, καθιστούν αυτές τις σχολές μη ελκυστικές για τους νέους.

Είναι ηλίου φαεινότερο λοιπόν ότι η προσέλευση θα ελαττωθεί σημαντικά, οδηγώντας σε έναν στρατό «στελεχών δύο ταχυτήτων» και, τελικά, στην αποψίλωση των μονάδων.

Αν οι κύριοι του Υπουργείου και η στρατιωτική ηγεσία και των τριών Όπλων  πίστευαν έστω και στο ελάχιστο το κλισέ ότι «οι Υπαξιωματικοί είναι η ραχοκοκαλιά του στρατεύματος», θα είχαν λάβει μέτρα ανάσχεσης αυτής της φθίνουσας πορείας.

Αντ’ αυτού, παρακολουθούν αμέτοχοι ή μάλλον, δημιουργούν οι ίδιοι τις συνθήκες της κατάρρευσης.

Εδώ είναι που η λαϊκή σοφία συναντά την πολιτική σκοπιμότητα. Όπως λέει και η παροιμία, «θέλει η…”αγάπη” να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει».

Όσο κι αν η ηγεσία προσπαθεί να κρύψει τις πραγματικές της προθέσεις κάτω από το χαλί των επικοινωνιακών σποτ και τις εκπομπές του Σρόϊτερ για τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, η «χαρά» της, δηλαδή η εμμονή της στην ψήφιση ενός νόμου που αποδομεί τις σχολές Υπαξιωματικών, την προδίδει.

Οι προθέσεις εδώ και καιρό έχουν φανερωθεί καθώς δεν πρόκειται ούτε για λάθος εκτίμηση ούτε για αμέλεια. Αναφερόμαστε ρητά και κατηγορηματικά για μια ενσυνείδητη επιλογή απαξίωσης, που οδηγεί μαθηματικά στο κλείσιμο των Παραγωγικών Σχολών Μονίμων Υπαξιωματικών ή στη μετατροπή τους σε κάτι εντελώς ξένο προς την παράδοση και τις ανάγκες της εθνικής άμυνας.

Όταν λοιπόν η πραγματικότητα βοά, οι επικοινωνιακές καμπάνιες για τους Ναυτικούς Δοκίμους δεν είναι τίποτε περισσότερο από το «φύλλο συκής» μιας πολιτικής που συνειδητά επέλεξε να τσακίσει τη ραχοκοκαλιά του στρατεύματος, ενώ παράλληλα σηματοδοτεί από την άλλη και μία πρόβα τελετής. Αυτή της τελετής απονομής του «Μεταλλίου Εξόχων Πράξεων» που νομοτελειακά κάποια στιγμή θα λάβει χώρα όταν αποστρατευθείουν οι νυν Αρχηγοί των Γ.Ε. και αντί του τίτλου του Επίτιμου Αρχηγού Γενικού Επιτελείου, Εθνικής Αμυνας, Στρατού, Ναυτικού, Αεροπορίας, θα λάβουν τον τίτλο του Επίτιμου Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Αξιωματικών του Κλάδου του ο καθένας.

Ένας τίτλος που, όσο κι αν επιχειρηθεί να παρουσιαστεί ως τιμή, καταγράφεται τελικά ως μνημείο πολιτικής επιλογής και στρατηγικής αποσύνδεσης από την πραγματική κατάσταση των Ενόπλων Δυνάμεων.

militaire.gr