ΕΑΒ: Κυβέρνηση Μητσοτάκη εναντίον κυβέρνησης Μητσοτάκη

Σκηνικά «Κράμερ εναντίον Κράμερ», διαδραματίζονται στην Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ), εν μέσω παράλυσης της – νευραλγικής σημασίας για την Αμυνα της χώρας – εταιρείας, με τους δύο … αρμόδιους υπουργούς Αμυνας και Οικονομικών σε ρόλο θεατή. Βέβαια, και οι δύο ως «δελφίνοι» έχουν άλλα πιο … «σοβαρά» θέματα να ασχοληθούν. Ο Κυριάκος Πιερρακάκης, μάλιστα, φημολογείται ότι ως ενδεχόμενος διεκδικητής του χρίσματος, εφόσον ξεκινήσει εκστρατεία, θα την κάνει με το σύνθημα «από τον Κυριάκο, στον Κυριάκο».

Οι εσωκομματικές ίντριγκες, φαίνεται ότι απασχολούν περισσότερο τους αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες από τα καυτά προβλήματα των χώρων που εποπτεύουν. Κι’ αυτό τη στιγμή που εδώ και δύο μήνες η ΕΑΒ βρίσκεται σε κατάσταση παρατεταμένης αναταραχής, με απρόβλεπτες συνέπειες για την ομαλή τροφοδοσία των Ενόπλων Δυνάμεων.

Ενώ λοιπόν η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, η σημερινή διοίκηση της εταιρείας, αντί να αναλάβει τις ευθύνες της, πετάει το μπαλάκι στην προηγούμενη διοίκηση της ΕΑΒ, η οποία επίσης διορίστηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κοντολογίς, κυβέρνηση Μητσοτάκη εναντίον κυβέρνησης Μητσοτάκη, με αποτέλεσμα η εταιρεία να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Ευρισκόμενη σε προφανές αδιέξοδο και αδυνατώντας να δώσει στοιχειώδεις λύσεις στα προβλήματα, η διοίκηση, ενώ μέχρι πρότινος «αποθέωνε» τους εργαζόμενους, τώρα ρίχνει σε αυτούς και στο σωματείο τους τις ευθύνες, ενώ, κατά την προσφιλή μέθοδο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τους απειλεί με δικαστικές διώξεις. Θα πει κανείς, εδώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απειλεί με αγωγή δημοσιογράφους επειδή του υπέβαλαν «ενοχλητικές» ερωτήσεις, και δεν θα απειλήσει τα συνδικάτα;

Παράλυση

Παρ’ ότι στην απόλυτη πλειοψηφία των Μέσων Ενημέρωσης, η κατάσταση στην ΕΑΒ αποσιωπάται πλήρως, η ίδια η διοίκησή της παραδέχεται την παράλυση που υφίσταται, εξαιτίας της αντιπαράθεσης εργαζομένων – διοίκησης για θεσμικά και οικονομικά αιτήματα.

Ειδικότερα, σε εξώδικο που έστειλε ο πρόεδρος της εταιρείας, Αλέξανδρος Διακόπουλος, προς το Σωματείο εργαζομένων της ΕΑΒ, ΣΕΕΑΒ, περιγράφει ως εξής τα πράγματα: «Οπως πολύ καλά γνωρίζετε, από τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους η λειτουργία της εταιρείας μας και των εργοστασίων βρίσκεται σε συνεχή κατάσταση αναστάτωσης, που τις περισσότερες ημέρες φτάνει σε σημείο παύσης εργασιών, με αποτέλεσμα όλα τα προγράμματα να υφίστανται πολύ σημαντικές καθυστερήσεις, με περαιτέρω εξαιρετικά δυσμενή αποτελέσματα για τη φήμη και τις συνεργασίες μας αλλά και με ζημιά εκατομμυρίων ευρώ».

Ο ιδιος ρίχνει τις ευθύνες γι’ αυτό στον πρόεδρο και το ΔΣ του σωματείου, ενώ τους απειλεί με προσφυγή «σε κάθε νόμιμο μέσο, ασκώντας το νόμιμο δικαίωμά μας σε ένδικο μέσο». Βέβαια, ο Α. Διακόπουλος γνωρίζει πολύ καλά ότι για να σταματήσει να δουλεύει μια μεγάλη μάλιστα εταιρεία δεν αρκούν τα μέλη της διοίκησης ενός σωματείου. Χρειάζεται να κατεβάσουν τους διακόπτες οι εργαζόμενοι. Εφόσον λοιπόν ο ίδιος κάνει λόγο για «παύση εργασιών» στην ΕΑΒ, αυτό σημαίνει ότι διαμαρτύρονται μαζικά οι εργαζόμενοι και όχι απλά το ΔΣ του σωματείου. Ως εκ τούτου, καλύτερα είναι να αναζητήσει λύσεις και όχι απειλές.

Κράμερ εναντίον Κράμερ

Εως τώρα, οι κυβερνήσεις συνήθιζαν να ρίχνουν τις ευθύνες στις προηγούμενες κυβερνήσεις. Ωστόσο, επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη το είδαμε και αυτό: Στην περίπτωση της σημερινής διοίκησης της ΕΑΒ, που διορίστηκε όταν υπουργός Αμυνας έγινε ο Νίκος Δένδιας, τις ευθύνες επιρρίπτουν στην προηγούμενη διοίκηση που επίσης τοποθετήθηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Για γέλια και για κλάματα, όταν μάλιστα πρόκειται για στρατηγικής σημασίας εταιρεία, την οποία ο Ν. Δένδιας διαφήμιζε ως τον … στυλοβάτη της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.

Σε χτεσινή ανακοίνωσή της προς προς τους εργαζόμενους, η διοίκηση της ΕΑΒ, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι «παρέλαβε» τα εξής προβλήματα: «Η Οικονομική και Επιχειρησιακή Πραγματικότητα (αρχές 2024). Η παρούσα Διοίκηση κληρονόμησε μια εταιρεία σε κατάσταση οικονομικής ασφυξίας:

1. Συσσωρευμένες οφειλές σε προμηθευτές άνω των 20 εκατ. € και ρευστότητα που δεν επαρκούσε για τη μισθοδοσία του επόμενου διμήνου.

2. Εκκρεμότητες δεκαετίας: Ανεκτέλεστες αγορές υλικών άνω των 80 εκατ. € για προγράμματα της Πολεμικής Αεροπορίας που χρονολογούνται προ του 2015.

3. Υπολειτουργία: Κρίσιμα εθνικά έργα (C-130, Super Puma) και στρατηγικές αναβαθμίσεις (F-16 Viper, P-3 Orion) εκτελούνταν με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς ή είχαν διακοπεί, οδηγώντας σε διεθνείς ποινικές ρήτρες από την Lockheed Martin και απώλεια εσόδων από προγράμματα όπως ο πύραυλος IRIS-T».

Αυτό που αποσιωπά ο Α. Διακόπουλος είναι ότι ορισμένα από τα προγράμματα, όπως τα C-130, η κυβέρνηση Μητσοτάκη τα είχε δώσει σε ιδιώτες (!).

Παραδοχή αποτυχίας και απαξίωσης

Τι μας λέει, λοιπόν, τώρα; Οτι αυτά που καταγγέλλονταν επί σειρά ετών, από τη στιγμή που η ΝΔ έγινε κυβέρνηση, το 2019, ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη απαξίωνε συστηματικά την ΕΑΒ … ισχύουν μέχρι κεραίας. Καταμαρτυρά, επίσης, το μπάχαλο που εξακολουθεί να υπάρχει, και τώρα πια χειροτερεύει. Κι’ όλα αυτά, ενώ η κυβέρνηση κόπτεται δήθεν για να θωρακίσει αμυντικά τη χώρα και να «ανοικοδομήσει» την εγχώρια αμυντική βιομηχανία.

Η διοίκηση Διακόπουλου, επίσης, ισχυρίζεται ότι προσπαθεί να «σώσει» την εταιρεία και ότι έκανε προσλήψεις, πέτυχε κεφαλαιακή ενίσχυση, αύξηση των απολαβών των εργαζομενων και Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Παραλείπει, βέβαια, να πει για τις πλουσιοπάροχες αποδοχές που έδωσε στον … εαυτό της.

Από τη μεριά του, ο πρόεδρος του σωματείου της ΕΑΒ, Νίκος Καπίρης, μεταξύ των άλλων, απάντησε ότι «η ανακοίνωση της διοίκησης και το εξώδικο που επέλεξε να επιδώσει δεν αποτελούν τίποτα άλλο παρά μια ξεκάθαρη προσπάθεια εκφοβισμού, φίμωσης και στοχοποίησης του σωματείου και της εκλεγμένης εκπροσώπησης των εργαζομένων. Αντί να απολογηθεί για την πραγματική κατάσταση της εταιρείας, τις καθυστερήσεις, τη σπατάλη πόρων και την εκτεταμένη χρήση εργολάβων, επιλέγει να επιτεθεί σε αυτούς που λένε την αλήθεια».

Στην αναφορά του προέδρου της εταιρείας ότι οι εργαζόμενοι διακινούν στα social media και στα ΜΜΕ fake news για την ΕΑΒ, απάντησε ότι «ψευδείς ειδήσεις είναι η εικόνα ευημερίας που προσπαθεί να παρουσιάσει η διοίκηση, όταν οι εργαζόμενοι γνωρίζουν από πρώτο χέρι: Την υποστελέχωση κρίσιμων τομέων. Τη μεταφορά έργου σε εργολάβους με τεράστιο κόστος. Την απουσία ουσιαστικών αυξήσεων που να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Την αβεβαιότητα για το μέλλον και την εργασιακή σταθερότητα».

Εξαιτίας, το πιθανότερο, του φόβου των εξωδίκων της διοίκησης της ΕΑΒ, στην εταιρεία εμφανίστηκε ακόμα και «απάντηση ανώνυμων αγωνιζόμενων εργαζομένων». Σε αυτήν, ανάμεσα στα άλλα, γράφουν:

«Η απάτη των πλασματικών αυξήσεων και η αποτυχία των Προκηρύξεων.

Η άνοδος της μισθοδοτικής δαπάνης είναι μια καθαρή προσπάθεια παραπλάνησης της κοινής γνώμης:

-Αύξηση αριθμού, όχι μισθών: Το επιπλέον κονδύλι οφείλεται αποκλειστικά στην αύξηση του αριθμού των εργαζομένων (νέες προσλήψεις ΣΟΧ – συμβάσεις ορισμένου χρόνου) και όχι σε πραγματικές αυξήσεις των μισθών του υφιστάμενου προσωπικού.

-Η αποτυχία της προκήρυξης ΑΟΧ (αορίστου χρόνου): Η πολυδιαφημισμένη προκήρυξη για μόνιμο προσωπικό κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία. Η πλειονότητα των έμπειρων εργαζομένων δεν έλαβε μέρος, καθώς οι όροι της Διοίκησης σήμαιναν δραματική μείωση αποδοχών, μέσω της περικοπής μισθολογικών κλιμακίων και του ανθυγιεινού επιδόματος.

-Περικοπές κεκτημένων: Την ίδια στιγμή, η διοίκηση προχώρησε σε περικοπές στην ήδη υπάρχουσα Συλλογική Σύμβαση, μειώνοντας περαιτέρω τις απολαβές μας.

Το Σκάνδαλο των Εργολάβων

-Η Διοίκηση κατηγορεί το σωματείο ότι ευνοεί τους εργολάβους, ενώ η ίδια τους διατηρεί εντός του εργοστασίου, αμείβοντας τους με τριπλάσιο κόστος σε σχέση με το μόνιμο προσωπικό της ΕΑΒ. Είναι πρόκληση να μιλά για «θωράκιση» της εταιρείας, όταν αιμοδοτεί οικονομικά εξωτερικά συνεργεία εις βάρος των δικών της ανθρώπων.

Συστηματική Μετάθεση Ευθυνών

Η Διοίκηση επιχειρεί να αποσείσει τις ευθύνες της, μεταθέτοντάς τες στο παρελθόν. Όμως:

-Υπάρχει κυβερνητική συνέχεια: Τα χρέη και οι ανεκτέλεστες αγορές υλικών είναι αποτέλεσμα των επιλογών των διοικήσεων που διόρισε η ίδια η κυβέρνηση, η οποία διόρισε και τη σημερινή Διοίκηση. Η προσπάθεια παρουσίασης των προβλημάτων ως «κληρονομιά» τρίτων είναι τουλάχιστον υποκριτική.

-Υπάρχουν καθυστερήσεις έργων: Η υστέρηση στα προγράμματα C-130 και F-16 Viper οφείλεται στην έλλειψη υλικών και στον κακό κεντρικό προγραμματισμό της κυβέρνησης και των διοικήσεων. Αν τα προγράμματα αυτά έμειναν ζωντανά, αυτό οφείλεται αποκλειστικά στους κακοπληρωμένους εργαζόμενους, οι οποίοι με την υψηλή τεχνογνωσία και το φιλότιμό τους κράτησαν την εταιρεία όρθια, παρά την υπονόμευση που δέχονται.

Διάλογος – «φάντασμα»

Ενώ η Διοίκηση επικαλείται την ανάγκη για «γόνιμο και καλόπιστο διάλογο», στην πραγματικότητα τον τορπιλίζει:

-Προκλητική Αδιαφορία: Μόλις χθες εστάλη επίσημο αίτημα για συνάντηση από το Σωματείο, το οποίο η Διοίκηση επέλεξε να αγνοήσει πλήρως, προτιμώντας τον μονόλογο των επιθετικών ανακοινώσεων.

-Επικοινωνιακά Τεχνάσματα: Αντί για συνάντηση, η Διοίκηση στοχοποιεί το Σωματείο με ανυπόστατες κατηγορίες περί «υπονόμευσης» και “διασποράς ψευδών ειδήσεων”».

neostrategy.gr