Για να νιώσει ξανά υπερήφανη η χώρα χρειάζεται κάτι παραπάνω από μία φρεγάτα

Παρατηρώ τους φιλοκυβερνητικούς «διαμορφωτές κοινής γνώμης» και την προσπάθειά τους να παρουσιάσουν ως λόγο μέγιστης εθνικής υπερηφάνειας το γεγονός ότι η χώρα μας απέκτησε φρεγάτα τελευταίας τεχνολογίας.

Ορισμένοι, μάλιστα, φτάνουν μέχρι του σημείου να εγκαλούν όσους δεν νιώθουν όσο υπερήφανοι πρέπει.

Προφανώς και το να ενισχύεται η αμυντική ικανότητα της χώρας μας είναι κάτι θετικό. Γιατί έχουμε να αντιμετωπίσουμε πραγματικές απειλές και έχουμε δίπλα μας μια χώρα με αναθεωρητική πολιτική. Η ισχυρή άμυνα λειτουργεί πάντα αποτρεπτικά σε απειλές και προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια.

Όμως, από το σημείο αυτό μέχρι του να θεωρείται η προμήθεια ενός αναγκαίου οπλικού συστήματος από μόνη της λόγος εθνικής υπερηφάνειας υπάρχει μια απόσταση.

Καταρχάς γιατί όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι θα ήμασταν καλύτερα εάν δεν ήμασταν υποχρεωμένοι να προχωρούμε διαρκώς σε αναβάθμιση της αμυντικής μας ικανότητας. Αναγκαζόμαστε να αγοράζουμε οπλικά συστήματα γιατί μας το επιβάλλουν οι συνθήκες που διαμορφώνονται. Και είμαστε υπερήφανοι για τις ένοπλες δυνάμεις μας και την αποτρεπτική ισχύ τους, ελπίζοντας ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να την κάνουν πράξη σε συνθήκες πολέμου.

Σίγουρα μια χώρα που έχει ισχυρές ένοπλες δυνάμεις την υπολογίζουν εχθροί και φίλοι περισσότερο. Αυτό είναι αναμφισβήτητο.

Αλλά καμία χώρα δεν μπορεί να στηρίξει το κύρος της απλώς και μόνο στην ισχύ των ενόπλων δυνάμεών της.

Ούτε οι πολίτες μιας χώρας μπορούν να αισθανθούν υπερήφανοι αποκλειστικά και μόνο για την ισχύ των ενόπλων δυνάμεών τους.

Οι άνθρωποι αισθάνονται υπερήφανοι για τη χώρα τους όταν αυτή προοδεύει οικονομικά και τεχνολογικά. Όταν έχει ένα μοντέλο ανάπτυξης που κοιτάζει στο μέλλον και το διαμορφώνει. Όταν αυτή προοδεύει κοινωνικά, γίνεται πιο δίκαιη, προσφέρει μεγαλύτερη ευημερία σε μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, έχει μικρότερες ανισότητες, είναι πιο συμπεριληπτική και ανεκτική, έχει λιγότερη βία και εγκληματικότητα. Όταν αυτή προοδεύει πολιτικά, δηλαδή γίνεται πιο δημοκρατική και με αποτελεσματικότερη λειτουργία των θεσμών, ξεκινώντας από την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και την ελευθερία του Τύπου. Όταν αυτή προοδεύει πολιτιστικά, δηλαδή πρωταγωνιστεί στην παραγωγή γνώσης, τέχνης και πολιτισμού.

Οι άνθρωποι νιώθουν υπερήφανοι για τη χώρα τους όταν βλέπουν παιδιά αυτής της χώρας να πρωταγωνιστούν στους τομείς τους, να αριστεύουν, να δημιουργούν, να κάνουν το όνομα της χώρας ακουστό στην υφήλιο με τρόπο θετικό.

Οι άνθρωποι νιώθουν υπερήφανοι για τη χώρα τους όταν αισθάνονται ότι η χώρα αυτή και το κράτος της είναι στο πλευρό τους και όχι απέναντι.

Τι από όλα αυτά ισχύει στη χώρα μας; Οι πολίτες βλέπουν ένα μοντέλο ανάπτυξης χωρίς μέλλον, που ενισχύει τις ανισότητες, ένα κράτος που στέκεται εχθρικά απέναντι σε βασικές ανάγκες του πολίτη, θεσμούς όπως η δικαιοσύνη να χειραγωγούνται και την ελευθερία του Τύπου να υποχωρεί, τη δημοκρατία να συρρικνώνεται και να γίνεται αυταρχική μεταδημοκρατία. Οι πολίτες βλέπουν ταλέντα να φεύγουν στο εξωτερικό, το επιστημονικό δυναμικό να μην μπορεί να επιτελέσει την αποστολή του καθώς τα δημόσια πανεπιστήμια υπονομεύονται, τη νεολαία να αισθάνεται ότι δεν έχει προοπτική. Οι πολίτες ντρέπονται να ταυτίζεται η χώρα τους με την κυβερνητική παραβατικότητα των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ και της διεκδίκησης ατιμωρησίας για την τραγωδία των Τεμπών.

Οι κάτοικοι αυτής της χώρα είναι υπερήφανοι άνθρωποι. Εξακολουθούν να αισθάνονται υπερήφανοι για την ιστορία της, για τους αγώνες της, για τους δημιουργούς της, για τους συντοπίτες και τους συναδέλφους τους. Όμως, αισθάνονται, ολοένα και περισσότερο ότι προσβάλλουν αυτήν την υπερηφάνεια οι πολιτικές που αυτή τη στιγμή εφαρμόζονται και το ήθος διακυβέρνησης που έχει κυριαρχήσει. Γι’ αυτό και καταγράφεται ένα τόσο έντονο αίτημα πολιτικής αλλαγής, ακριβώς επειδή οι άνθρωποι αυτής της χώρας θέλουν να δουν ξανά αυτόν τον τόπο να δικαιώνει αυτό ακριβώς το αίσθημα υπερηφάνειας που επιμένουν να αισθάνονται.

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

in.gr