Γιατί αρχίζει να «ξεφουσκώνει» το φαινόμενο Καρυστιανού: Το τέλος της ασυλίας

Όταν η Μαρία Καριστιανού πριν λίγες βδομάδες ανακοίνωσε ότι προτίθεται να προχωρήσει στην ίδρυση κινήματος ή πολιτικού κόμματος πολλοί εκτίμησαν ότι η κίνηση αυτή ίσως είναι λανθασμένη γιατί θα δώσει αρκετό χρόνο στους αντιπάλους της να την αποδομήσουν.

Στη συνέχεια ήρθαν προβληματικές δηλώσεις αλλά και τοποθετήσεις που έδωσαν την ευκαιρία κάποιοι να τοποθετήσουν την κυρία Καρυστιανού στο χώρο της συντήρησης ή ακόμα και της ακραίας δεξιάς.

Έτσι άρχισε να φαίνεται ότι η αρχική είσοδο της στο πολιτικό σκηνικό που φάνταζε ως η απόλυτη απειλή για το κατεστημένο πολιτικό σύστημα στις αρχές του έτους, άρχιζε να ξεφτίζει.

Η ανάγνωση των ποιοτικών στοιχείων των τελευταίων δημοσκοπήσεων, σε συνδυασμό με την νέα επίθεση του Αλέξη Τσίπρα, εμμέσως πλην σαφώς προς εκείνη, αποκαλύπτουν πως το φαινόμενο «Καρυστιανού» αρχίζει να γίνεται προβληματικό.

Η δημοσκοπική απομυθοποίηση: Από το ρεύμα στην στασιμότητα

Η πρόσφατη δημοσκόπηση της Real Polls αποτυπώνει μια σαφή τάση που, για πολλούς ήταν αναμενόμενη: Η εκλογική δυναμική της Μαρίας Καρυστιανού παρουσιάζει σημαντική κάμψη.

Το ποσοστό της θετικής προδιάθεσης ψήφου υποχώρησε από το εντυπωσιακό 27,6% στο 20,6%, ενώ το ποσοστό απόρριψης (“καθόλου πιθανό να την ψηφίσω”) εκτινάχθηκε στο 61,8%.

Αυτή η μεταβολή δεν είναι συγκυριακή. Αποτελεί σύμπτωμα της αναπόφευκτης μετάβασης από το στάδιο του «ιερού συμβόλου» σε αυτό του «φθαρτού πολιτικού προσώπου».

Η παγίδα της μονοθεματικότητας και η έλλειψη πολιτικού βάθους

Το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το εγχείρημα είναι η αδυναμία μετάφρασης της οργής για τα Τέμπη σε μια ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση.

Στην τελευταία της συνέντευξη (BankingNews, 10/2), η κυρία Καρυστιανού επιχείρησε να ορίσει μια «νέα ιδεολογία» με επίκεντρο τον άνθρωπο, αρνούμενη τις ταμπέλες «Αριστεράς» ή «Δεξιάς».

Στην πολιτική επιστήμη, ωστόσο, η απουσία σαφούς ιδεολογικού στίγματος συχνά μεταφράζεται από το εκλογικό σώμα ως ασάφεια ή έλλειψη προγράμματος.

Οι ψηφοφόροι, ενώ συμπονούν απόλυτα τη μάνα, δυσκολεύονται να εμπιστευτούν τη διακυβέρνηση της χώρας σε έναν σχηματισμό που δεν έχει ξεκάθαρες θέσεις για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική ή την παιδεία, πέρα από γενικόλογες αναφορές στο «κράτος δικαίου».

Δεν είναι όμως μόνο η δημοσκόπηση της Real Polls για το Protagon που κατέγραψε την πτώση της θετικής προδιάθεσης από το 27,6% στο 20,6%.

Μια προσεκτική ματιά στην τελευταία μέτρηση της GPO (για το Star, τέλη Ιανουαρίου/αρχές Φεβρουαρίου) επιβεβαιώνει την τάση.

Ενώ η κα Καρυστιανού εμφανίζει ένα ποσοστό «δυνητικής ψήφου» κοντά στο 20%, αυτό λειτουργεί πλέον ως «ταβάνι» και όχι ως βάση εκτίναξης.

Σε σύγκριση με μετρήσεις του Ιανουαρίου (όπως της Opinion Poll που έδειχνε εισροές ακόμη και 18% από τη ΝΔ), η δυναμική έχει «παγώσει».

Η Alco (για τον Alpha) και η Metron Analysis (για το Mega) καταγράφουν μεν την ύπαρξη του «κοινού Καρυστιανού», αλλά το τοποθετούν πλέον σε πλαίσια διαμαρτυρίας και όχι κυβερνητικής προοπτικής, με την καταλληλόλητα για την πρωθυπουργία να κινείται σε μονοψήφια, σχεδόν ανύπαρκτα, ποσοστά (2%).

Το μήνυμα των αριθμών είναι σαφές: Η κοινωνία αρχίζει να διαχωρίζει την «Ικέτιδα μάνα» από την «Πολιτικό αρχηγό».

Όσο το συναίσθημα υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη για πολιτικές θέσεις, τόσο τα ποσοστά προσγειώνονται στην πραγματικότητα.

Ο παράγοντας Τσίπρας: Η στρατηγική της «ηθικής απογύμνωσης»

Αν η κυβέρνηση φθείρει την Καρυστιανού μέσω της διαχείρισης της καθημερινότητας, ο Αλέξης Τσίπρας ανέλαβε την εργολαβία της ιδεολογικής της αποδόμησης.

Η ομιλία του στα Ιωάννινα αποτέλεσε την πρώτη πράξη ενός καλά σχεδιασμένου πολέμου φθοράς.

Χωρίς να την κατονομάσει, ο πρώην Πρωθυπουργός εξαπέλυσε μια φαρμακερή βολή που στόχευε στην καρδιά του αφηγήματός της: τον ανθρωπισμό.

Με αφορμή την ανάρτηση της κας Καρυστιανού για την τραγωδία στη Χίο, όπου έγινε λόγος για «εισβολή» (μια φρασεολογία που παραπέμπει σε ακροδεξιά ρητορική), ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε με νόημα: «Αποτελεί ντροπή για τον λαό μας και την ιστορία του, να λέμε ότι στις βάρκες αυτές έχουμε εισβολείς».

Ο Τσίπρας δεν της επιτέθηκε πολιτικά, αλλά ηθικά. Εμμέσως πλην σαφώς, την τοποθέτησε στο κάδρο του λαϊκισμού και της μισαλλοδοξίας, ταυτίζοντάς την με τη «σκοτεινή πλευρά» της αντι-πολιτικής.

Για έναν ψηφοφόρο της Κεντροαριστεράς που έβλεπε στην Καρυστιανού ως το σύμβολο του αγώνα για τα Τέμπη, η υπόνοια ότι η ίδια υιοθετεί ορολογία στο μεταναστευτικό λαϊκιστικών η ακραίων δεξιών κομμάτων λειτουργεί αποτρεπτικά.

Ο Τσίπρας της έδειξε πως στο γήπεδο της πολιτικής δεν αρκεί να έχεις δίκιο για ένα έγκλημα (Τέμπη), πρέπει να έχεις συνεκτική και ανθρωπιστική στάση για όλα.

Η παγίδα της «μονοθεματικής» αντιπολίτευσης

Η επίθεση του Τσίπρα ανέδειξε το μείζον πρόβλημα της κας Καρυστιανού: την ερασιτεχνική διαχείριση θεμάτων εκτός της ατζέντας των Τεμπών.

Η βιαστική της τοποθέτηση για το μεταναστευτικό και η μετέπειτα προσπάθεια ανασκευής ότι εννοούσε τους διακινητές και όχι τους πρόσφυγες, έδειξε έλλειψη πολιτικού αισθητηρίου.

Το «ξεφούσκωμα» λοιπόν, δεν είναι τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα της πίεσης που ασκεί η πραγματικότητα.

Από τη μια, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η οργή δεν μεταφράζεται αυτόματα σε ψήφο εμπιστοσύνης.

Από την άλλη, έμπειροι παίκτες, «ροκανίζουν» το προφίλ της, αναγκάζοντάς την να παίξει άμυνα σε γήπεδα που δεν γνωρίζε.

Η Μαρία Καρυστιανού κινδυνεύει να μετατραπεί από σύμβολο ενότητας σε έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα των θνησιγενών κομμάτων διαμαρτυρίας.

Η περίοδος της ασυλίας τελείωσε και όπως φαίνεται και από την τελευταία δημοσκόπηση η πολιτική ενηλικίωση είναι μια επώδυνη διαδικασία.

topontiki.gr