Γιατί ο Μητσοτάκης ξέμεινε από «στρατηγούς»; Μόνος του στη μάχη των εκλογών

Από τον Γρηγόρη Δημητριάδη και τον Νίκο Χαρδαλιά, που κάποτε κινητοποιούσαν όλο τον κυβερνητικό μηχανισμό, σε ένα Μαξίμου όπου οι δελφίνοι χαράσσουν πλέον τη δική τους πορεία – Ποιοι συμβουλεύουν σήμερα τον Κυριάκο Μητσοτάκη και γιατί οι κορυφαίοι υπουργοί κρατούν αποστάσεις από την πρώτη γραμμή

Γράφει ο Αρχικοριός 

Η μεγαλύτερη αδυναμία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην πορεία προς την επόμενη εκλογική αναμέτρηση μπορεί να μην βρίσκεται απέναντί του, στα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά δίπλα του. Στο ίδιο το κυβερνητικό στρατόπεδο.

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, το Μέγαρο Μαξίμου δεν δίνει την εικόνα ενός οργανωμένου εκλογικού στρατηγείου που λειτουργεί με ενιαίο σχέδιο, σαφή ιεραρχία και ανθρώπους οι οποίοι μπορούν να κινητοποιήσουν από την κορυφή μέχρι τη βάση ολόκληρο τον μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας.

Ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να έχει την απόλυτη πολιτική πρωτοκαθεδρία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι διαθέτει και τους «στρατηγούς» που θα ήθελε για τη μάχη των εκλογών.

Από το οργανωμένο στρατηγείο στο «one man show»

Στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις υπήρχε ένα διαφορετικό μοντέλο λειτουργίας.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης και ο Νίκος Χαρδαλιάς αποτελούσαν δύο από τους ανθρώπους που γνώριζαν πώς να κινητοποιούν τον κομματικό και κυβερνητικό μηχανισμό, να συντονίζουν πρόσωπα και δομές και να μεταφέρουν τις κεντρικές κατευθύνσεις μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.

Το επιτελικό κράτος λειτουργούσε τότε όχι μόνο ως μοντέλο διακυβέρνησης αλλά και ως μηχανισμός πολιτικού συντονισμού.

Σήμερα η εικόνα είναι διαφορετική.

Ο Δημητριάδης έχει αποχωρήσει από το προσκήνιο και ο Χαρδαλιάς έχει πλέον τη δική του θεσμική διαδρομή στην Αυτοδιοίκηση.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Μητσοτάκης δεν διαθέτει πλέον γύρω του εκείνο το συμπαγές επιχειρησιακό επιτελείο που μπορούσε να μετατρέψει μια πολιτική απόφαση σε οργανωμένη κινητοποίηση ολόκληρης της παράταξης.

Και αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία όσο η κυβέρνηση μπαίνει, έστω και σταδιακά, σε προεκλογική τροχιά. Είναι απορίας άξιον ποιους ακούει στον πρωινό καφέ.

Οι γνωρίζοντες την ανθρωπογεωγραφία του Μαξίμου αναφέρουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μείνει μόνο με το στενό οικογενειακό του πυρήνα, τη σύζυγό του και το γιο του Κωνσταντίνο οι οποίοι βέβαια δεν έχουν κανένα θεσμικό ρόλο παρά μόνο συμβουλευτικό.

Με Σκέρτσο και Χατζηδάκη δεν κερδίζει εκλογές

Στο σημερινό σκηνικό, ο πρωθυπουργός φαίνεται να στηρίζεται περισσότερο στον Άκη Σκέρτσο και στον Κωστή Χατζηδάκη.

Ο Σκέρτσος παραμένει ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του πρωθυπουργού και άνθρωπος με βαθιά γνώση της λειτουργίας του κυβερνητικού μηχανισμού, πλην όμως θεωρείται ξένο σώμα στη ΝΔ και κόκκινο πανί για τους δεξιούς.

Ο Χατζηδάκης, από την πλευρά του, διαθέτει πολιτικό βάρος, κυβερνητική εμπειρία και ισχυρή παρουσία στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, όμως φαίνεται να έχει κουραστεί από τη διαχείριση κρίσεων.

Αρκούν δύο πρόσωπα για να σηκώσουν το βάρος μιας εκλογικής μάχης; Και ακόμη περισσότερο: ποιος είναι σήμερα ο στενός κύκλος που χαράσσει την πολιτική και εκλογική στρατηγική του πρωθυπουργού;

Το ερώτημα αυτό δεν έχει μια απολύτως καθαρή απάντηση. Και ακριβώς αυτή η ασάφεια τροφοδοτεί τις συζητήσεις στους διαδρόμους της κυβέρνησης και της Νέας Δημοκρατίας.

Οι δελφίνοι δεν θέλουν να χρεωθούν τις επιλογές

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, βρίσκεται αλλού.

Οι ισχυροί υπουργοί που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τους φυσικούς στρατηγούς μιας εκλογικής αναμέτρησης φαίνεται να επιλέγουν μια περισσότερο θεσμική και αμυντική στάση.

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ο Νίκος Δένδιας, ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Βασίλης Κικίλιας διαθέτουν πολιτικό εκτόπισμα, αναγνωρισιμότητα και προσωπικό μηχανισμό επιρροής. Κανείς όμως δεν δείχνει διατεθειμένος να μπει χωρίς όρους στην πρώτη γραμμή μιας μάχης που θα έχει αποκλειστικά τη σφραγίδα του Μαξίμου.

Κι αυτό δεν σημαίνει ότι στρέφονται εναντίον του πρωθυπουργού. Σημαίνει ότι κρατούν ανοιχτές τις δικές τους διαδρομές.

Κινούνται θεσμικά, κάνουν τη δουλειά τους, υπερασπίζονται το κυβερνητικό έργο όταν χρειάζεται, αλλά αποφεύγουν να φορτωθούν προσωπικά όλο το πολιτικό κόστος των κυβερνητικών επιλογών.

Με απλά λόγια: παίζουν άμυνα.

Πιερρακάκης και Δένδιας κρατούν το δικό τους κεφάλαιο

Ιδιαίτερη σημασία έχει η στάση του Κυριάκου Πιερρακάκη και του Νίκου Δένδια.

Ο πρώτος έχει οικοδομήσει τα τελευταία χρόνια ένα προσωπικό πολιτικό προφίλ που υπερβαίνει τα στενά όρια ενός υπουργικού χαρτοφυλακίου.

Ο δεύτερος διαθέτει ισχυρή πολιτική διαδρομή και αναγνωρισιμότητα που του επιτρέπουν να κινείται με σημαντικό βαθμό αυτονομίας. Κανείς από τους δύο δεν έχει λόγο να ταυτιστεί με κάθε κυβερνητική επιλογή ή κάθε επικοινωνιακή γραμμή του Μαξίμου.

Το ίδιο, σε διαφορετικό βαθμό, ισχύει και για τον Άδωνι Γεωργιάδη και τον Βασίλη Κικίλια.

Είναι πολιτικά πρόσωπα με δική τους παρουσία και δικούς τους διαύλους, αλλά σε μια δύσκολη προεκλογική συγκυρία η επιλογή τους φαίνεται να είναι να μην εκτεθούν περισσότερο από όσο απαιτεί ο θεσμικός τους ρόλος.

Ο καθένας πλέον με τη δική του ατζέντα

Αυτό είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της σημερινής κατάστασης.

Οι υπουργοί δεν εμφανίζονται ως ένα ενιαίο πολιτικό σώμα που κινείται με απόλυτο συγχρονισμό πίσω από τον πρωθυπουργό. Ο καθένας έχει τη δική του ατζέντα, το δικό του κοινό και τη δική του πολιτική προτεραιότητα.

Και όσο πλησιάζει η ώρα των εκλογών, τόσο περισσότερο θα μεγαλώνει ο πειρασμός να προστατεύσει ο καθένας το δικό του πολιτικό κεφάλαιο.

Οι δελφίνοι, άλλωστε, γνωρίζουν ότι η επόμενη ημέρα θα κριθεί όχι μόνο από το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και από το πώς θα έχει διαχειριστεί ο καθένας τη σχέση του με την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Δεν θέλουν, συνεπώς, να συνδεθούν απόλυτα με όλες τις επιλογές του πρωθυπουργού.

Θέλουν να είναι παρόντες, αλλά όχι εγκλωβισμένοι.

Ποιος θα κινητοποιήσει τη Νέα Δημοκρατία;

Εδώ βρίσκεται και η ουσία του προβλήματος. Μια εκλογική αναμέτρηση δεν κερδίζεται μόνο με τηλεοπτικές εμφανίσεις, επικοινωνιακά μηνύματα και πρωθυπουργικές περιοδείες.

Χρειάζεται κομματικός μηχανισμός, περιφερειακή οργάνωση, συντονισμός βουλευτών, αυτοδιοίκησης και στελεχών, καθημερινή παρουσία στην κοινωνία και κυρίως ένας μηχανισμός που θα μπορεί να δίνει μάχες σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα.

Παλαιότερα υπήρχαν άνθρωποι που αναλάμβαναν αυτόν ακριβώς τον ρόλο. Σήμερα το ερώτημα είναι ποιος θα τον αναλάβει. Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης έχει αναβαθμισμένο ρόλο στο κομματικό πεδίο και έντονη δημόσια παρουσία.

Ο Παύλος Μαρινάκης εξακολουθεί να αποτελεί βασικό κυβερνητικό εκπρόσωπο. Όμως άλλο η καθημερινή πολιτική και επικοινωνιακή διαχείριση και άλλο η συγκρότηση ενός πραγματικού εκλογικού στρατηγείου.

Και αυτό το στρατηγείο, σήμερα, δεν φαίνεται να έχει αποκτήσει ακόμη σαφή μορφή.

Το Μαξίμου χρειάζεται ξανά «στρατηγούς». Ο Μητσοτάκης έχει μπροστά του έναν δύσκολο πολιτικό δρόμο.

Δεν αρκεί να γνωρίζει ο ίδιος τι θέλει να κάνει.

Πρέπει να έχει δίπλα του ανθρώπους που θα μπορούν να το κάνουν πράξη.

Να κινητοποιήσουν το κόμμα, να κρατήσουν ενωμένη την Κοινοβουλευτική Ομάδα, να περιορίσουν τις εσωτερικές τριβές και να πείσουν τους υπουργούς ότι η μάχη είναι συλλογική. Να είναι doers.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν το σημερινό Μαξίμου διαθέτει αυτή την επιχειρησιακή δυνατότητα.

lawandorder.gr