Η εξωτερική πολιτική σε στιγμές απείρου κάλλους

Στο τελευταίο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΣΕΠ), που έγινε στις 4 Μαρτίου με βασικό θέμα τον πόλεμο κατά του Ιράν, η ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών και η κυβερνώσα παράταξη, φαίνεται πως ήθελαν να του προσδώσουν μια ατμόσφαιρα … οικογενειακής οικειότητας.

Μάλλον γι’ αυτό ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης αποφάσισε να κάτσει δίπλα του η άλλοτε υπουργός Εξωτερικών και νυν πρόεδρος της Επιτροπής ‘Αμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Ντόρα Μπακογιάννη. Λέτε να έκατσε από μόνη της στην καρέκλα δίπλα στον υπουργό, χωρίς αυτός να της το πει, έτσι για να την σπάσει στον Σαμαρά; Ολα είναι πιθανά σε αυτή την … απίθανη κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Το «μητσοτακέϊκο», ως γνωστόν, ρίχνει τα βέλη του στον Σαμαρά, κάνοντας λόγο για «επαγγελματίες ανησυχούντες» στα εθνικά θέματα, και αυτός τα επιστρέφει, μιλώντας για «ερασιτέχνες εφησυχασμένους».

Είθισθαι, πάντως, βάσει άτυπου πρωτοκόλλου, όταν γίνεται επίσημη συνάντηση (και αυτή στο ΕΣΕΠ ήταν), δίπλα στον υπουργό να κάθονται οπωσδήποτε υφυπουργοί, οι αρμόδιοι διπλωμάτες ή και σύμβουλοί του, και όχι η αδελφή του πρωθυπουργού. Εκτός κι’ αν το υπουργείο «συγκυβερνάται».

Κανείς υφυπουργός δεν ήταν εκεί. Στην προκειμένη ενημέρωση (;) των εκπροσώπων των κομμάτων, θα μπορούσε να παραβρίσκεται τουλάχιστον η υφυπουργός, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, η οποία μάλιστα χειρίζεται τον φάκελλο των ελληνο-τουρκικών, αλλά και αρκετούς άλλους «καυτούς» φακέλους για την εγγύς γειτονιά μας. Δεν ήταν. Πάντως, μην παραλείψω να σας πω ότι το υπουργείο Εξωτερικών διαβεβαιώνει πως η Α. Παπαδοπούλου δεν θα παραιτηθεί, όπως έγραψαν κάποιοι … κακεντρεχείς.

Α, μην ξεχάσουμε. Την – επί τετράωρο (!) – «οικογενειακή ατμόσφαιρα» συμπλήρωνε ο άλλοτε υπουργός Εξωτερικών, Δημήτρης Αβραμόπουλος, ως εκπρόσωπος της ΝΔ. Ελπίζουμε ότι μέσα σε αυτό το κλίμα της … καλής χαράς του Μεσανατολικού, οι εκπρόσωποι των κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν έπαιξαν τον ρόλο – που αποδιδόταν πάλαι ποτέ σε κάποιες ψυχές – του … «κηπουρού» της εξωτερικής πολιτικής. Οχι τίποτα άλλο, γιατί μέσα στη Βουλή αυτόν τον ρόλο παίζουν.

Λουκέτο στην πρεσβεία μας στην Τεχεράνη

Σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών, «λαμβανομένης της επιδεινούμενης κατάστασης επί του εδάφους και εκτιμώντας τις συνθήκες ασφαλείας, ελήφθη η απόφαση μετεγκατάστασης της πρεσβείας μας από την Τεχεράνη στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν».

Αν δεν μας απατά η μνήμη μας, σε άλλους πολέμους και σκληρούς βομβαρδισμούς, όπως στη Σερβία, η πρεσβεία μας ούτε μια στιγμή δεν έκλεισε. Θα πει κανείς ότι εκεί βρίσκονταν πολλοί Ελληνες, οι οποίοι έπρεπε να «επαναπατριστούν», ενώ στο Ιράν λέγεται ότι δεν ξεπερνούν τους εκατό. Ναι, αλλά ακόμα και μετά τον επαναπατρισμό τους από την βομβαρδιζόμενη πρώην Γιουγκοσλαβία, αν και απομακρύνθηκε και τμήμα του προσωπικού της, η πρεσβεία μας δεν έκλεισε. Ο λόγος ήταν ότι έπρεπε να διατηρηθεί η ελληνική διπλωματική παρουσία ιδιαίτερα σε τέτοιες κρίσιμες, ιστορικές στιγμές.

Εν πάση περιπτώσει, τις συνθήκες επικινδυνότητας τις κρίνει η εκάστοτε ηγεσία (πολιτική και φυσική) του ΥΠΕΞ. Ωστόσο, και σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής πέφτουν … «κουφέτα». Να βάλουν λουκέτο στα Εμιράτα ή στο Ισραήλ οι πρεσβείες μας; ‘Η δεν βάζουν, επειδή εκεί διαβιούν πολλοί Ελληνες και θα γίνει «κόλαση» διαμαρτυρίας εάν κλείσουν;

Οταν τσακώνονται οι ελέφαντες …

Περιττό να σας πω, βέβαια, ότι το διπλωματικό κεφάλαιο της Ελλάδας, επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, έχει αναβαθμιστεί τόσο πολύ διεθνώς, όπως συνηθίζουν να λέγουν πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών, που η Ελλάδα (για πολλοστή φορά), αν και μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (μη μόνιμο), κάθεται και κοιτάει με σταυρωμένα τα χέρια τον νέο πόλεμο. Τόσο μεγάλο ρόλο παίζει στις παγκόσμιες και περιφερειακές υποθέσεις (!).

Σε ερώτηση που υποβλήθηκε στην πρόσφατη ενημέρωση των διπλωματικών συντακτών, εάν «η Ελλάδα, ως μέλος στο ΣΑ του ΟΗΕ, μπορεί να παίξει ρόλο σε διάλογο μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή», η απάντηση του ΥΠΕΞ ήταν: «Η Ελλάδα είναι μια αξιόπιστη χώρα στην περιοχή, σε ό,τι αφορά τη σχέση της τόσο με το Ισραήλ όσο και με τον αραβικό κόσμο. Απ’ όσο τουλάχιστον είμαι σε θέση να γνωρίζω, στην παρούσα συγκυρία δεν έχει αναλάβει ρόλο διαμεσολάβησης. Εάν υπάρξει κάποια εξέλιξη, πολύ ευχαρίστως θα επανέλθω».

Καταλάβατε; Οταν τσακώνονται οι ελέφαντες, τα βατράχια κρύβονται. Το «Δόγμα Μητσοτάκη» στην εξωτερική πολιτική.

Ναυτικοί στο στόμα του λύκου, στον Περσικό

Εως τώρα, σύμφωνα με το ΥΠΕΞ, «έχουν επαναπατριστεί περί τους 2.000 πολίτες και μέλη οικογενειών τους από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ισραήλ, τα Ιεροσόλυμα, το Κατάρ, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν και το Ομάν».

Ωστόσο, σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών, «εντός του Κόλπου υπάρχουν δέκα ελληνικά πλοία με 90 Έλληνες ναυτικούς. Το Υπουργείο Ναυτιλίας επικοινωνεί συνεχώς και επιβεβαιώνει ότι είναι ασφαλείς και καλά στην υγεία τους. Δεν έχει υπάρξει αίτημα επαναπατρισμού».

Το περίεργο θα ήταν να υπάρχει αίτημα επαναπατρισμού, όταν εφοπλιστικοί «κύκλοι» στην Ελλάδα διαφημίζουν τον εφοπλιστή Προκοπίου στους Financial Times ότι στέλνει πλοία του στον Περσικό, επειδή τώρα μέσα στον πόλεμο βγαίνουν τα χοντρά τα φράγκα. Χρειαζόμασταν τους Financial Times για να το πληροφορηθούμε. Λες και δεν ξέραμε με ποιους τρόπους οι Ελληνες εφοπλιστές έχουν μεταμορφωθεί σε … «εθνικούς ευεργέτες». Βέβαια, δεν πάνε αυτοί στο στόμα του λύκου. Τους ναυτικούς στέλνουν.

Κατά τα άλλα, το καράβι πάει πρίμα, κύριε Κικίλια;

Le canard

neostrategy.gr