Η κυβέρνηση έχει βρει τον ιδανικό τρόπο να παρουσιάζει την αποτυχία της αντιπυρικής προστασίας ως επιτυχία: Μετράει συλλήψεις!

Κάθε τόσο ακούμε αριθμούς. Εκατοντάδες συλλήψεις για εμπρησμό, πολλές από αυτές για αμέλεια, πρόστιμα και δικογραφίες. Και πράγματι, η αμέλεια των πολιτών πρέπει να ελέγχεται και, όπου προβλέπεται, να τιμωρείται. Κανείς δεν ζητά ασυλία για εκείνον που ανάβει φωτιά, εκτελεί επικίνδυνες εργασίες ή παραβιάζει τους κανόνες πυροπροστασίας μέσα στο κατακαλόκαιρο.

Υπάρχει όμως ένα ερώτημα:

Τι γίνεται όταν στο κάδρο μπαίνει ο ΔΕΔΔΗΕ;

Γιατί πλέον δεν μιλάμε για ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Στο Ρέθυμνο, στο πλαίσιο της διερεύνησης πυρκαγιάς, συνελήφθη υπεύθυνος λειτουργίας του δικτύου του ΔΕΔΔΗΕ, καθώς οι αρμόδιες αρχές διερευνούν τη σύνδεση της έναρξης της φωτιάς με το ηλεκτρικό δίκτυο.

Αντίστοιχη υπόθεση έχουμε και στην Άρτα, όπου επίσης υπήρξαν συλλήψεις στελεχών του ΔΕΔΔΗΕ στο πλαίσιο της διερεύνησης πυρκαγιάς.

Άρα έχουμε τουλάχιστον δύο διαφορετικές περιοχές της χώρας όπου οι έρευνες των αρμόδιων αρχών δεν στράφηκαν σε κάποιον ιδιώτη που έκαιγε ξερά χόρτα, αλλά σε ανθρώπους που συνδέονται με τη λειτουργία και τη διαχείριση του δικτύου ηλεκτροδότησης.

Αυτό από μόνο του δεν αποδεικνύει ενοχή. Οι ευθύνες πρέπει να αποδειχθούν από την έρευνα και να κριθούν από τη Δικαιοσύνη.

Πολιτικά όμως το ζήτημα είναι τεράστιο.

Διότι ο ΔΕΔΔΗΕ δεν είναι μια οποιαδήποτε επιχείρηση. Είναι ο διαχειριστής μιας από τις σημαντικότερες κρίσιμες υποδομές της χώρας και έχει την ευθύνη για τη λειτουργία, τη συντήρηση και την ανάπτυξη του δικτύου διανομής ηλεκτρικής ενέργειας.

Το 51% του ΔΕΔΔΗΕ ανήκει στη ΔΕΗ και το υπόλοιπο 49% σε εταιρεία της Macquarie, ενώ η ΔΕΗ έχει διατηρήσει τον έλεγχο του Διοικητικού Συμβουλίου και της διοίκησης.

Επομένως, όταν οι ίδιες οι αρμόδιες αρχές φτάνουν σε συλλήψεις ανθρώπων του ΔΕΔΔΗΕ σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, η κυβέρνηση δεν μπορεί να συμπεριφέρεται σαν να πρόκειται για ένα ζήτημα που αφορά κάποιους τρίτους.

Και κυρίως δεν μπορεί να χρησιμοποιεί επικοινωνιακά τις εκατοντάδες συλλήψεις ιδιωτών για εμπρησμό από πρόθεση ή αμέλεια, αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο τις περιπτώσεις όπου ερευνάται η ίδια η υποδομή ηλεκτροδότησης.

Ο νόμος πρέπει να είναι ίδιος για όλους. Και η ευθύνη επίσης.

Όταν ένας πολίτης προκαλέσει από αμέλεια πυρκαγιά, συλλαμβάνεται, οδηγείται στη Δικαιοσύνη και μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με βαρύτατες συνέπειες.

Όταν όμως υπάρχουν ενδείξεις ότι μια φωτιά μπορεί να συνδέεται με το ηλεκτρικό δίκτυο, τότε πρέπει να εξετάζεται με ακριβώς την ίδια αυστηρότητα ολόκληρη η αλυσίδα ευθύνης:

Έγινε η προβλεπόμενη συντήρηση;

Έγιναν εγκαίρως οι επιθεωρήσεις;

Υπήρχαν γνωστές βλάβες ή επικίνδυνα σημεία;

Είχαν καθαριστεί οι ζώνες γύρω από το δίκτυο;

Υπήρχαν προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν;

Ποιος γνώριζε και ποιος είχε την ευθύνη να ενεργήσει;

Και υπάρχει ακόμη μία διάσταση που ίσως αποδειχθεί πολύ σοβαρότερη.

Οι αγωγές και οι αποζημιώσεις

Εάν σε συγκεκριμένες πυρκαγιές αποδειχθεί δικαστικά ότι η έναρξή τους συνδέεται αιτιωδώς με πλημμελή λειτουργία ή συντήρηση του δικτύου και καταλογιστεί ευθύνη, τότε ανοίγει ένα εντελώς διαφορετικό κεφάλαιο.

Οι πολίτες και οι επιχειρήσεις που έχασαν σπίτια, εγκαταστάσεις, καλλιέργειες, ζώα ή άλλες περιουσίες μπορούν να στραφούν δικαστικά κατά των κατά νόμο υπευθύνων και να διεκδικήσουν αποζημιώσεις.

Και τότε δεν θα μιλάμε για ένα διοικητικό πρόστιμο μερικών χιλιάδων ευρώ σε κάποιον απρόσεκτο πολίτη.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε για πολύ μεγάλες αστικές αξιώσεις που συνδέονται με καταστροφές εκατομμυρίων ευρώ.

Γι’ αυτό οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης για τον αριθμό των συλλήψεων δεν αρκούν.

Δεν αρκεί να μας λέτε:

«Συλλάβαμε πάνω από 300».

Πείτε μας πόσες πυρκαγιές εξετάστηκαν για πιθανή εμπλοκή του δικτύου ηλεκτροδότησης.

Πείτε μας πόσες από αυτές αποδόθηκαν προκαταρκτικά σε ηλεκτρικές εγκαταστάσεις.

Πείτε μας πόσες συλλήψεις στελεχών ή υπευθύνων του ΔΕΔΔΗΕ έχουν γίνει συνολικά.

Πείτε μας αν είχαν πραγματοποιηθεί οι προβλεπόμενες συντηρήσεις.

Και πείτε μας ποιος θα πληρώσει εάν τελικά αποδειχθεί ευθύνη.

Ο ίδιος ο ΔΕΔΔΗΕ έχει απορρίψει τις γενικευμένες κατηγορίες και υποστηρίζει ότι επιχειρείται να αποδοθούν ευθύνες στο ηλεκτρικό δίκτυο χωρίς επαρκή αποδεικτικά στοιχεία.

Σε ένα κράτος δικαίου, ασφαλώς, κανείς δεν είναι ένοχος πριν αποφανθεί η Δικαιοσύνη.

Αλλά αυτό ισχύει και για τον πολίτη και για τον ΔΕΔΔΗΕ.

Δεν γίνεται οι συλλήψεις ιδιωτών να μετατρέπονται σε κυβερνητικά δελτία επιτυχίας και οι συλλήψεις ανθρώπων που συνδέονται με τον ΔΕΔΔΗΕ σε υποσημειώσεις της επικαιρότητας.

Ρέθυμνο και Άρτα δεν επιτρέπουν πλέον να αντιμετωπίζεται το ζήτημα ως μια τυχαία, μεμονωμένη περίπτωση. Απαιτούν απαντήσεις.

Γιατί η ευθύνη μιας πυρκαγιάς δεν μπορεί να αλλάζει ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στην άλλη άκρη της έρευνας.

Και το πραγματικό ερώτημα προς την κυβέρνηση είναι πλέον πολύ απλό:

Όταν καίγεται η Ελλάδα, ελέγχονται όλοι με τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά;

Ή οι χειροπέδες προβάλλονται όταν αφορούν τον απλό πολίτη και εξαφανίζονται από το κυβερνητικό αφήγημα όταν η έρευνα φτάνει μέχρι το δίκτυο του ΔΕΔΔΗΕ;