Ιράν: Οι 3 λόγοι που η Ελλάδα δεν μπορεί να στηρίξει πολεμικές επιχειρήσεις

Η καταφυγή στην διπλωματία ως μέσο επίλυσης της κρίσης στην Μέση Ανατολή που δημιουργήθηκε από την στρατιωτική επέμβαση ΗΠΑ και Ισραήλ  στο Ιράν, φαίνεται να είναι ο «κοινός τόπος» για τον προοδευτικό κόσμο ενώ μαίνονται  οι συγκρούσεις στην ευρύτερη περιοχή. Το στοιχείο αυτό δεν φαίνεται όμως να αποτελεί αποκλειστικά ιδεολογική επιλογή, αντιθέτως η αναζήτηση τέτοιων λύσεων είναι η διέξοδος που εξυπηρετεί τα λεγόμενα «εθνικά συμφέροντα» και την θέση της Ελλάδας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Στρατιωτικοποίηση

Όπως εκτιμούν διπλωματικοί παρατηρητές από τον προοδευτικό χώρο καταγράφεται μία έντονη όσο και συνεχής στρατιωτικοποίηση της κρίσης στην Μέση Ανατολή. Ακριβώς στο σημείο αυτό είναι που πρέπει η ελληνική πλευρά να διαχωρίσει ξεκάθαρα την θέση της και να πρωταγωνιστεί αποκλειστικά και μόνον σε διπλωματικές προσπάθειες για την αποκλιμάκωση και επίλυση της κρίσης.

Σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις ενεργητική εμπλοκή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις σημαίνει σχεδόν αυτόματα πως θα χαθούν ερείσματα και γέφυρες της χώρας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής που έχουν συστηματική καλλιεργηθεί και αντέξει για δεκαετίες ολόκληρες. Αλλάζοντας έτσι προς το δυσμενέστερο την εικόνα αλλά και την δυναμική της Ελλάδας.

Το τριπλό πρόβλημα

Όπως διαφαίνεται οι «εκδοχές» στις οποίες μπορεί να οδηγηθεί η παρούσα κρίση είναι είτε στην κατεύθυνση της ομαλοποίησης είτε στην κατεύθυνση του χάους. Με την πρώτη επιλογή να είναι ξεκάθαρα η πλέον συμβατή με τα συμφέροντα της Ελλάδας.

Σε αντίθετη περίπτωση η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα τριπλό πρόβλημα: Μια ενεργειακή κρίση με προφανείς δυσμενείς επιπτώσεις, με μία νέα προσφυγική κρίση που θα συνδυαστεί με την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση και μια κρίση ασφάλειας στην Νοτιανατολική Μεσόγειο που εμφανώς δεν ευνοεί την Ελλάδα.

Στην βάση αυτή το συμφέρον της χώρας ταυτίζεται με την επαναφορά στην ομαλότητα. Αυτό προϋποθέτει πως τα όποια ζητήματα εκδημοκρατισμού του Ιράν, θα αναληφθούν από τον λαό της χώρας και όχι από εξωγενείς παράγοντες. Τα δεδομένα αυτά καθιστούν μονόδρομο για τα ελληνικά συμφέροντα, το να γίνουν στο διπλωματικό πεδίο όλες ο κινήσεις της χώρας.

Αυτά ενώ η φύση του Ιρανικού καθεστώτος σε καμία περίπτωση δεν παρέχει δικαιολογητική βάση για ένοπλη επέμβαση άλλων κρατών στο εσωτερικό της χώρας. Μάλιστα η ρητορική τόσο του Αμερικανού Προέδρου, Ντοναλντ Τράμπ, όσο και του Μπ.Νετανιάχου δεν φαίνεται να εστιάζουν στις πολιτικές δομές του Ιραν αλλά στην δυνητική ανάπτυξη ενός πυρηνικού προγράμματος και τη παραγωγή βαλιστικών πυραύλων αντίστοιχης δυνατότητας.

Ανησυχία

Με το κριτήριο της αποφυγής των παραπάνω κινδύνων, η στάση που τηρεί η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι πρόδηλο ότι δημιουργεί ανησυχία. Αρχικά γιατί σε καμία δημόσια δήλωσή δεν ξεκαθαρίζει πως δεν σκοπεύει να «μείνει έξω» από την στρατιωτική σύγκρουση. Αντιθέτως καταγράφονται δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη όπου μιλά για «δυσανάλογη ιρανική αντίδραση», δίχως παράλληλα να υπάρχει έστω η παραμικρή κριτική στις επιχειρήσεις που ξεκίνησαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.

Ως ιδιαίτερο ζήτημα πολιτικής σημασίας γίνεται επίσης αντιληπτό το πολιτικό στίγμα που εκπέμπει ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημορκατίας και μέλος της κυβέρνησης, Άδωνις Γεωργιάδης. Θυμίζουμε ότι ο υπουργός Υγείας σε ανάρτησή του δικαιολόγησε πλήρως την στρατιωτική επιχείρηση ΗΠΑ-Ισραήλ. Υιοθετώντας μία προσέγγιση που εμφανώς βλάπτει τις πάγιες θέσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Μάλιστα δεν είναι λίγοι αυτοί που θυμούνται πως η παράνομη εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο πραγματοποιήθηκε μετά την ανατροπή της κυβέρνησης Μακάριου, την επιβολή της Δικατορίας Σαμψών και φυσικά την στήριξη της Χούντας.

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

news247.gr