Ισραήλ: Περισσότερες από 26.000 συλλήψεις Παλαιστινίων και 2.000 συλλήψεις παιδιών σε Δυτική Όχθη και Ιερουσαλήμ

Οργανώσεις Παλαιστινίων Κρατουμένων δημοσίευσαν έγγραφο σε σχέση με τις συλλήψεις στα 3 χρόνια του πολέμου στη Γάζα που επεκτάθηκε στην Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ με την μορφή επιδρομών, συλλήψεων και κατεδαφίσεων σπιτιών.

Το έγγραφο τιτλοφορείται «Τρία χρόνια από τη γενοκτονία: Οι φυλακές ως επιπλέον χώροι δολοφονιών και βασανιστηρίων» και μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο από την Palestinian Prisoners Society. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά «περίπου το 28% του συνόλου των μαρτύρων του κινήματος των κρατουμένων από το 1967 έχουν πεθάνει (σε ισραηλινές φυλακές) μόνο τα τελευταία τρία χρόνια».

Τα στατιστικά που δημοσίευσαν οι οργανώσεις

Τα μέσα και οι πρακτικές της κακοποίησης που καταγγέλλουν οι κρατούμενοι

Ανάμεσα στις πρακτικές που καταγγέλλονται από τους Παλαιστίνιους κρατούμενους, εντάσσονται στο έγγραφο τα «συστηματικά και κλιμακούμενα συστηματικά βασανιστήρια», «η λιμοκτονία και η συστηματική στέρηση τροφής και νερού», η «άρνηση ιατρικής περίθαλψης, η οποία έχει μετατρέψει ασθένειες και επιδημίες που εξαπλώνονται στις φυλακές σε θανατηφόρα όπλα», οι «σεξουαλικές επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένου του βιασμού, που χρησιμοποιούνται ως εργαλεία για την ταπείνωση και την υποβάθμιση ατόμων».

Το κίνημα των κρατουμένων καταγγέλλει ακόμα «μαζικές επιθέσεις με χρήση σφαιρών από καουτσούκ, συσκευών ηλεκτροσόκ, γκλομπ, δακρυγόνων, χειροβομβίδων κρότου-λάμψης και αστυνομικών σκύλων που συνοδεύουν τις δυνάμεις καταστολής» καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι «τελικά, αυτό οδηγεί σε αργές και άμεσες δολοφονίες».

Σημειώνεται ότι αυτές οι πολιτικές έχουν καταγραφεί «μέσω μαρτυριών κρατουμένων που μπόρεσαν να επισκεφτούν οι νομικές ομάδες, καθώς και μαρτυριών αποφυλακισμένων», εκτός από «περιοδικές εκθέσεις που εκδίδονται από ιδρύματα κρατουμένων και τοπικούς και διεθνείς οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Οι επιπτώσεις των συλλήψεων

Οι επιπτώσεις της σύλληψης δεν περιορίζονται μόνο στη στιγμή της κράτησης, «αλλά επεκτείνονται στις προηγούμενες και συνοδευτικές επιδρομές, έρευνες, βανδαλισμούς και απειλές, ακολουθούμενες από ανακρίσεις και κρατήσεις χωρίς επαρκείς νομικές εγγυήσεις, εκτός από τις ψυχολογικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις στους κρατούμενους και τις οικογένειές τους. Επιπλέον, οι επαναλαμβανόμενες μαζικές συλλήψεις σπέρνουν τον φόβο σε όλη την κοινωνία, διαταράσσουν την καθημερινή ζωή, διαλύουν τους οικογενειακούς δεσμούς και μετατρέπουν την κράτηση σε εργαλείο συλλογικής πίεσης που εκτείνεται πέρα ​​από το άτομο και επηρεάζει ολόκληρο το κοινωνικό του περιβάλλον».

Η πολιτική της σύλληψης εδράζεται σύμφωνα με την έκθεση «ως ιστορικό μέσο εκφοβισμού, υποδούλωσης και συλλογικής τιμωρίας. Αυτή η πολιτική συνοδεύεται από φρικτά εγκλήματα μέσα σε φυλακές, κέντρα ανακρίσεων και στρατόπεδα κράτησης, συμπεριλαμβανομένης της απομόνωσης, της άρνησης βασικών δικαιωμάτων, της κακομεταχείρισης και της σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης, όπως τεκμηριώνεται από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσω εκατοντάδων μαρτυριών και δηλώσεων».

Το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη

Η διοικητική κράτηση είναι η σύλληψη με την υποψία τέλεσης αδικήματος, εγκρίνεται από τα κατά τόπους στρατοδικεία και ανανεώνεται ανά τρίμηνο ή εξάμηνο. Αποτελεί κράτηση χωρίς έγκλημα, χωρίς κατηγορητήριο, με την υποψία και μόνο αδικήματος. Πρόκειται για ανανεώσεις επί ανανεώσεων χωρίς να υπάρχουν δικονομικοί λόγοι.

Η πιο γνωστή περίπτωση κρατουμένου υπό τις διατάξεις της διοικητικής κράτησης είναι του Χουσάμ Αμπού Σαφίγια του διευθυντή του νοσοκομείου Καμάλ Αντουάν που αρνήθηκε να εκκενώσει το νοσοκομείο και να εγκαταλείψει τους ασθενείς του. Ο γιατρός κρατείται τουλάχιστον 22 μήνες.

Ο κρατούμενος που τελεί από διοικητική κράτηση, δεν παρουσιάζεται σε δικαστήριο ενώπιον δικαστή και δεν του αποδίδονται κατηγορίες για παραβίαση αδικήματος θεσμοθετημένου νόμου.

Το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη είναι θεμελιώδες στον ανθρώπινο πολιτισμό. Οι βάσεις του τέθηκαν στην Αρχαία Αθήνα, μπήκαν στο Ρωμαϊκό Δίκαιο, εμφανίζονται ξανά στoν Μεγάλο Χάρτη των Ελευθεριών – Magna Carta το 1215 και επανεμφανίζονταν σε κάθε Σύνταγμα και κάθε επανάσταση και τα μετεπαναστατικά χρόνια από την Γαλλία έως τις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα από το 1953 και έπειτα το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη εξέλειψε μόνο κατά την επταετία 1967-1974, δηλαδή το διάστημα της Χούντας των Συνταγματαρχών.

Μέσω αυτών των πολιτικών, η ανακοίνωση αναφέρει πως «η φυλακή έχει γίνει κεντρικό εργαλείο στο εποικιστικό-αποικιακό σχέδιο που στοχεύει στη διάλυση του παλαιστινιακού λαού, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, και στην αναπαραγωγή του ελέγχου πάνω του μέσω των πιο βίαιων και απάνθρωπων μέσων. Η ψήφιση του νόμου που επιτρέπει την εκτέλεση κρατουμένων τον Μάρτιο του 2016 σηματοδότησε την κορύφωση αυτής της διαδικασίας και το πιο επικίνδυνο επίπεδο στοχοποίησης της ίδιας της ύπαρξης του παλαιστινιακού λαού».