Ο Σημίτης επιτιθέμενος στον Καραμανλή, μάλλον κάνει το λάθος που όλοι οι ταξιδιωτικοί οδηγοί συστήνουν στους τουρίστες να αποφεύγουν: να περνούν από επικίνδυνες περιοχές.

«Μαριάννα τι γίνεται στο Αιγαίο;» Η τελευταία φορά διατυπώθηκε-με αυτόν τον τρόπο-ως διαφήμιση με την Μαριάννα Τόλη..

Τώρα διατυπώνεται ως πολιτική με πραγματικά πυρά: ένα βιβλίο και ένα άρθρο στα ΝΕΑ..

Δημόσια πρόσωπα που συγκλίνουν ανέκαθεν στην πολιτική του Κώστα Σημίτη-στην ουσία του Γ. Παπανδρέου, λένε πολλοί- στα Ελληνοτουρκικά, του-δίνουν το λόγο.

Αυτή η πολιτική διαμορφώθηκε στον άξονα Ίμια – Μαδρίτη – Ελσίνκι

Στο, διάσημο πλέον, μίνι νησιωτικό σύμπλεγμα η νεότευκτη κυβέρνηση Σημίτη άφησε το 1996 το πρώτο δείγμα της πολιτικής της: κατάπιε τη γκριζοποίηση.

Για να αποφύγει τον πόλεμο, δικαιολογήθηκε, μετακινώντας επικίνδυνα το όριο προστασίας της εθνικής κυριαρχίας.

Στην Μαδρίτη το 1997 – σε περιβάλλον ΝΑΤΟ – αναγνώρισε «ζωτικά» συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο και δεσμεύθηκε να μην προβεί σε «μονομερείς ενέργειες». Ακόμη και αν πρόκειται για τα 12 μίλια.

Στο Ελσίνκι το 1999 έκλεισε τον κύκλο αποδεχόμενη, σε ευρωπαϊκό πεδίο, «εκκρεμείς συνοριακές διάφορες».

Παρότι το 2004 αυτές οι επιλογές του καταδικάσθηκαν στο παραβάν, ο Σημίτης παραβλέπει την έννοια των εκλογών και καταλογίζει στον διάδοχό του κάτι πολιτικά παράδοξο: δεν «τσέκαρε» αν η Τουρκία συμμορφώθηκε με το Ελσίνκι.

Άρα, κατά Σημίτη, εγκατέλειψε μια «επιτυχημένη πολιτική»: τη δική του. Ράβδος εν γωνία άρα βρέχει.

Ωστόσο ο Καραμανλής απλώς εφάρμοσε την πολιτική για την οποία ψηφίσθηκε ο ίδιος: να μην ισχύσει το Ελσίνκι. Ήτοι όσα άνοιγαν θέματα τουρκικών «ζωτικών συμφερόντων» και «εδαφικών διαφορών» στο Αιγαίο.

Η απόρριψή τους ήταν η πάγια πολιτική της Αθήνας. Το 1996 ελαστικοποιήθηκε από τον Σημίτη, επανήλθε το 2004 από τον Καραμανλή, και απέκτησε ξανά ελαστικότητα, με τον νεώτερο Μητσοτάκη.

Είναι το δεύτερο θέμα εξωτερικής πολιτικής στο οποίο ο πρώην πρωθυπουργός του ΠΑΣΟΚ, συμπίπτει με τον νυν πρωθυπουργό της ΝΔ.

Το άλλο ήταν η συμφωνία των Πρεσπών, την οποία ο Σημίτης βρήκε «μη ικανοποιητική λύση»- ενισχύοντας την προεκλογική καμπάνια Μητσοτάκη.

Μένει χωρίς απάντηση αν επιμένει και τώρα που ο Μητσοτάκης τη βρίσκει μια χαρά.

Αν προχωρήσει κάποιος την πολιτική ανάλυση, θα καταλήξει εκεί που δείχνει η συσπείρωση των οπαδών του Ελσίνκι στον Κώστα Σημίτη στη συγκυρία:

Η συμφωνία που ωθείται να υπογράψει με την Τουρκία ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα είναι «τύπου Ελσίνκι».

Για τον ίδιο τον Σημίτη είναι το μόνο θέμα στο οποίο αναφέρεται ευθέως, στον μετά την πρωθυπουργία δημόσιο βίο του.

Στα υπόλοιπα είναι τουρίστας της Ιστορίας. Σχολιάζει επιλεκτικά, χωρίς αναφορές στη δική του διακυβέρνηση-σαν να μην υπήρξε.

Η αναφορά του στο Ελσίνκι μοιάζει σαν επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος- με την προσδοκία να αποχαρακτηριστεί ως ύποπτος εθνικού φάλτσου.

Να δείξει ότι ο Καραμανλής ενθάρρυνε τον… σημερινό Ερντογάν , όχι ο ίδιος. Αυτός που δεν συζήτησε με την Άγκυρα «διαφορές» και «ζωτικά» συμφέροντα. Όχι όσοι άσκησαν πολιτική κατευνασμού της..

Ανεστραμμένη η πυραμίδα βολεύει για να πιεστεί – ή να ενθαρρυνθεί- ο Κυριάκος Μητσοτάκης και «να τα βρει» με την Τουρκία.

Όπως του ζητούν εταίροι και σύμμαχοι. Για να στείλουν οι εταιρίες τους τρυπάνια στο Αιγαίο, χωρίς τον κίνδυνο ελληνοτουρκικής σύρραξης.

Για το κάνει ο Πρωθυπουργός πρέπει να αγνοήσει την φιλική προειδοποίηση Καραμανλή, ότι αυτά «δεν γίνονται δεκτά». Αλλά και την απειλή Σαμαρά «δεν κάνεις διάλογο με πειρατές».

Ο Μητσοτάκης θα ζυγίσει τα πράγματα και ενδεχομένως θα προστατεύσει τον εαυτό του– κινούμενος ενδόμυχα και από συνειρμούς με τον πατέρα του.

Ο Σημίτης όμως, επιτιθέμενος στον Καραμανλή, μάλλον κάνει το λάθος που όλοι οι ταξιδιωτικοί οδηγοί συστήνουν στους τουρίστες να αποφεύγουν: να περνούν από επικίνδυνες περιοχές.

ieidiseis.gr

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΛΑΧΟΣ – ΑΠΕ/ΜΠΕ