Κυριάκος Μητσοτάκης: Μετρητοίς

Πίσω από τις μεγαλοστομίες του απερχόμενου Πρωθυπουργού,για το «έργο» που θέλει να ολοκληρώσει με τρίτη θητεία – μεταξύ μας: ώστε να μη μείνει τίποτε όρθιο στη χώρα, αν υπάρχει χώρα χωρίς κανένα περιουσιακό στοιχείο – κρύβονται περισσότερο πεζές επιδιώξεις.

Πρώτη: Να φτάσει ως τις εκλογές. Απλούστερα: Να μην τον αντικαταστήσουν με κάποιον που θα αρέσει περισσότερο. Στο κόμμα το εξασφαλίζει: Κονιορτοποίησε την καραμανλική συνιστώσα και έδιωξε τον Σαμαρά. Με τους χορηγούς του παίζεται αλλά «λεφτά υπάρχουν», για ανανέωση των «deals».

Δεύτερη: Στις εκλογές να περάσει ελαφρώς το 25%, για να πάρει το μπόνους του εκλογικού νόμου και να καθαρίσει το παιχνίδι στις επαναληπτικές. Δεν είναι ακατόρθωτο, με τα μέσα που διαθέτει και κυρίως με την ισχυρή παραταξιακή συνείδηση στη βάση της ΝΔ.

Το «κόμμα Σαμαρά» – που θα τον αποδυνάμωνε υποτίθεται – είναι ανέκδοτο και για τον Καραμανλή ας μην υπάρχουν αμφιβολίες: Πάλι δήλωση υπέρ της… ενότητας της ΝΔ θα κάνει.

Τρίτη και δώστε βάση: Το δεύτερο κόμμα να έχει το μισό και λιγότερο από το δικό του ποσοστό. Ήτοι και η νέα αξιωματική αντιπολίτευση, να είναι της τάξης το 10-12%. Εκεί πάει – και πολλοί υποψιάζονται ότι έχει βάλει το χέρι του.

Η διαρκής αποσταθεροποίηση του ΠΑΣΟΚ από μέσα, οι μαξιμαλισμοί στον ευρύτερο ΣΥΡΙΖΑ – από τον Τσίπρα ως τη Ζωή – και η πολιτική «ηγετοποίηση» της Καρυστιανού, τον διευκολύνουν.

Τέταρτη – και κρίσιμη, σε συνδυασμό με τη δεύτερη: Να πάει στις εκλογές, ως ο μόνος που εξασφαλίζει «σταθερότητα» – έχοντας προεξοφλημένη πλειοψηφική συνεργασία με ένα, τουλάχιστον, κόμμα. Με πρωθυπουργό τον ίδιο ασφαλώς, αφού η ΝΔ θα είναι πρώτη. Προφανώς έχει κατά νου το ΠΑΣΟΚ.

Εδώ μπαίνουμε στο κλουβί με τους τρελούς. Γι’ αυτή τη συνεργασία το ΠΑΣΟΚ διχοτομείται και ορισμένοι διακρίνουν διάσπασή του, στο τέλος.

Η – παραλυτική – εσωκομματική σύγκρουση εξελίσσεται με βάση το ερώτημα: Υπάρχει ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με τη ΝΔ – υπό τον Μητσοτάκη, ή άλλον στην ηγεσία – ή να το αποκλείσουμε;

Η εικόνα παραπέμπει σε συζήτηση στη μεταπολιτευτική ΕΦΕΕ, με θέμα αν θα φτάσει η πορεία του Πολυτεχνείου ως την Αμερικάνικη πρεσβεία και ως πρόεδρος ο Στέφανος Τζουμάκας συνόψισε: Κάποιες παρατάξεις προτείνουν ναι, κάποιες όχι «και ο Ρήγας Φεραίος λέει να πάμε για ψώνια».

Ο Ανδρουλάκης που έχει τον πρώτο λόγο, δηλώνει «δεν θα συνεργαστούμε». Αλλά να μην δεσμευτούμε κιόλας – θέση που μπορεί να ειρηνευθεί: «αν χρειαστεί θα συνεργαστούμε».

Η Διαμαντοπούλου, αρμόδια για τον πολιτικό σχεδιασμό – λέμε τώρα – δείχνει να μην κρατιέται για τη συνεργασία. Ώστε «να μην αφήσουμε τη χώρα ακυβέρνητη» – και μερικούς ΠΑΣΟΚους χωρίς υπουργεία.

Πότε ως ΠΑΣΟΚ και πότε ως… «Δίκτυο», βρίσκει κοινούς τόπους και επικρίνει, με τον βιτριολικό τρόπο της, όσους ζητούν τον αποκλεισμό της επανάληψης του 2012. Όταν – σε μνημονιακές συνθήκες – ο Βενιζέλος άλλαξε πίστα για το ΠΑΣΟΚ.

Ο Γερουλάνος μάλλον πρέπει να καταταχθεί στους «Ρηγάδες». Ο Κατρίνης προτιμάει τον αποκλεισμό – αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να είναι ΠΑΣΟΚ. Και ο Χρηστίδης, δηλώνει: «Για το ΠΑΣΟΚ, ο πολιτικός αντίπαλος ήταν και παραμένει η ΝΔ».

Ο βασικός εσωκομματικός αντίπαλος του Ανδρουλάκη, ο Χάρης Δούκας, ζητάει κάτι πιο χειροπιαστό: Απόφαση του επικείμενου συνέδριου που θα αποκλείει τη συνεργασία. Προκρίνοντας ως στόχο την «προοδευτική κυβέρνηση» – με ρητορική που παραπέμπει στον Τσίπρα – που θα θέλει να είναι επικεφαλής της.

Συμπέρασμα: Έτσι εκπληρώνεται – έστω με το μισό ΠΑΣΟΚ – η τέταρτη επιδίωξη του Μητσοτάκη. Και όταν έλθει η ώρα των μετεκλογικών λογαριασμών, θα είναι «ο πωλών τοις μετρητοίς»…

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/EUROKINISSI