Νίκος Ανδρουλάκης: Καλυτερότερα

Θεωρητικά, στα κόμματα επικεφαλής είναι ο καλύτερος. Η έννοια ορίζεται μονοσήμαντα και με τον πιο πεζό τρόπο: Καλύτερος είναι αυτός που μπορεί να κερδίσει τους αντίπαλους.

Αλλά, το πρώτο δείγμα γραφής για τον εκάστοτε «καλύτερο», είναι ότι μπορεί να κερδίσει τους δικούς του – εσωκομματικά.

Ενίοτε καλύτερος είναι αυτός που έχει περισσότερα εφόδια στη διάθεση του. Ως εφόδια εννοούνται το χρήμα, η μιντιακή στήριξη, το όνομα – πατρός – και η… βοήθεια της κουρτίνας.

Αν είναι και πραγματικά ο καλύτερος, τόσο το καλύτερο. Αν όχι, δεν χάλασε ο κόσμος. Απλώς θα πρέπει να έχει το νου του, για τα «πισώπλατα μαχαιρώματα», που έλεγε η Βάσω Παπανδρέου.

Στο ΠΑΣΟΚτα πράγματα για τον εν ενεργεία «καλύτερο» δυσκολεύουν από τη συζήτηση με θέμα: Με τον ήλιο – τον πράσινο – τα βάζει, με τον ήλιο τα βγάζει, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε; Αυτό, για τον – δις εκλεγέντα «από τη βάση» – Νίκο Ανδρουλάκη, άρχισε μετά τη βόλτα που έκανε κάτω από τον πήχη των Ευρωεκλογών.

Ο αρχικός ψιθυρισμός «ο βασιλιάς είναι γυμνός», έγινε ηχηρός εσωκομματικός αναβρασμός από τον περασμένο Σεπτέμβριο. Όταν ο Γερουλάνος – που είχε προσπαθήσει να αναδειχθεί «καλύτερος» και δε του βγήκε – το έθεσε σε δημοσκοπική βάση: «αν σε δυο μήνες δεν ξεκολλήσει η βελόνα, θα έχουμε πρόβλημα».

Τη σκυτάλη πήρε η δισυπόστατη – το πρωί ΠΑΣΟΚ, το βράδυ «Δίκτυο» – Διαμαντόπουλου, που επέστρεψε μετά από 12 χρόνια ασωτίας στα νεομητσοτακική λημέρια, αλλά «πάτωσε» ως «καλύτερη». Έθεσε το θέμα με κυνισμό: Η βελόνα κολλάει επειδή έχουμε πρόβλημα. Ηγεσίας εννοούσε.

Από το δουκάτο Αθηναίων, ο Δούκας – αφού έκανε την πατάτα χωρίς να έχει βγει δήμαρχος να εμφανιστεί ως «καλύτερος» στο κόμμα, ζητάει από τον Ανδρουλάκη πράγματα που δεν θα του δώσει. Όμως ψηφοδέλτια υποψήφιων βουλευτών με εσωτερικές εκλογές και μακριά από τον Μητσοτάκη μετεκλογικά. Και συνεχίζει σε ρυθμό: Λίγο ΠΑΣΟΚ, λίγος Τσίπρας και το δημαρχείο μου.

Αν αυτοί οι τρεις και άλλοι τρεις υποψήφιοι «καλύτεροι» – Κατρίνης, Χριστοδουλάκης, Χρηστίδης – ήθελαν αφορμή για να θέσουν ξανά θέμα επάρκειας του Ανδρουλάκη, τους την προσφέρει μια δημοσκοπική εταιρία.

Στα ξεκούδουνα μέτρησε κάτι πιο ασυνήθιστο από τη μέτρηση της επιρροής κομμάτων που δεν υπάρχουν: Τι ψάρια θα έπιαναν στην κάλπη τα υπάρχοντα κόμματα με άλλες ηγεσίες; Για τον Μητσοτάκη ήταν βολικό: Χωρίς αυτόν θα έχανε η Βενετιά βελόνι, πέφτοντας κι άλλο. Αλλά για τον Ανδρουλάκη, πίκρα: Το ΠΑΣΟΚ με άλλο επικεφαλής θα μπορούσε να περιμένει ως και διπλασιασμό των ποσοστών του.

Κακό σημάδι αν συνδυαστεί με τη διαπίστωση ότι η βελόνα άρχισε να ξεκολλάει, άλλα… προς τα κάτω. Το υπονοούμενο είναι σαν γάτα στα κεραμίδια: Γιατί να έχουν τον σημερινό αρχηγό, αν πρόκειται με άλλον να πάνε πολύ καλύτερα;

Σ’ αυτούς τους δύσκολους και πονηρούς καιρούς, τίποτε στην πολιτική – και στη δημοσκοπία – δεν προκύπτει τυχαία.

Το ΠΑΣΟΚ έχει τον Μάρτιο Συνέδριο. Δεν προβλέπεται εκλογή αρχηγού, αλλά δεν παύει να είναι το «θεσμικό» πεδίο, για το «προβληματισμό»: Ρε μπας και είναι καλυτέρα να αλλάξουμε τη μαρκίζα;

Με άλλα λόγια: Με τον με τον Ανδρουλάκη είμαστε χαμένοι. Άρα, γιατί να τον κρατήσουμε, αφού έχουμε καλύτερο;

Έχουν όμως; Εκεί βρίσκεται το πρόβλημα του σημερινού ΠΑΣΟΚ: Ουδείς «καλύτερος» εγγυάται ότι τα πράγματα θα πάνε καλυτερότερα…

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr