Οι ΗΠΑ δεν είναι αδύναμες. Ξέρουν ακριβώς τι κάνουν

Οι ΗΠΑ δεν είναι αδύναμη χώρα. Είναι το σύστημα που ξέρει ακριβώς τι κάνει. Ο Τραμπ παραπονιέται ότι το ΝΑΤΟ δεν ήταν εκεί για τις ΗΠΑ. Αυτό είναι ψέμα. Αλλά δεν είναι το ενδιαφέρον ψέμα. Το ενδιαφέρον ψέμα είναι αυτό που κρύβεται πίσω του, και για να το δεις, πρέπει να κατεβείς βαθιά. Όχι στα νούμερα. Στην ψυχή.

Γιατί η Αμερική έχει ψυχή. Μόνο που δεν είναι αυτή που νομίζεις.

Ας φανταστούμε έναν άνθρωπο που γεννήθηκε πλούσιος, μεγάλωσε πεπεισμένος ότι η επιτυχία του είναι αποτέλεσμα αρετής, και οργανώνει ολόκληρη την κοσμοθεωρία του γύρω από αυτή την πεποίθηση. Δεν είναι υποκριτής, είναι κάτι χειρότερο. Είναι ειλικρινής. Πιστεύει πραγματικά ότι όποιος δεν τα κατάφερε, δεν το προσπάθησε αρκετά. Ότι η φτώχεια είναι ηθικό ελάττωμα. Ότι η αρρώστια είναι ατομική αποτυχία. Ότι το σύστημα είναι δίκαιο  γιατί  ανέδειξε αυτόν.

Αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να συνωμοτεί. Δεν χρειάζεται να λέει ψέματα. Αρκεί να πιστεύει.

Αυτή είναι η Αμερική

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν 600.000 άστεγους απόψε. Έχουν δασκάλους που δουλεύουν δεύτερη δουλειά για να φτάσει ο μισθός. Έχουν ινσουλίνη που κοστίζει όσο μια δόση αυτοκινήτου, και διαβητικοί που την κατανέμουν με δελτίο για να επιβιώσουν. Έχουν βρεφική θνησιμότητα χειρότερη από της Κούβας. Έχουν δύο εκατομμύρια ανθρώπους στη φυλακή, περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη χώρα στη γη, και το ένα τέταρτο δεν έχει καταδικαστεί για τίποτα. Απλώς δεν έχουν λεφτά για εγγύηση. Και το ιατρικό χρέος παραμένει η νούμερο 1 αιτία πτώχευσης σε μια χώρα που παράγει τον μεγαλύτερο πλούτο στην ανθρώπινη ιστορία.

Αυτά δεν είναι παραλείψεις. Δεν είναι αποτυχίες του συστήματος. Είναι το σύστημα να λειτουργεί ακριβώς όπως έχει σχεδιαστεί.

Γιατί ένας άνθρωπος που χρωστάει, που φοβάται, που δουλεύει δύο δουλειές και πάλι δεν φτάνει, αυτός ο άνθρωπος δεν έχει χρόνο να σκεφτεί. Δεν έχει ενέργεια να οργανωθεί. Δεν έχει απόθεμα δύναμης να κατευθύνει την οργή  προς τα πάνω. Την κατευθύνει προς τα πλάγια, στον μετανάστη, στον μαύρο γείτονα, στον «άλλο» που του «παίρνει» αυτό που δικαιούται.

Ο Ντοστογιέφσκι το ήξερε αυτό. Ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής δεν κρατά τους ανθρώπους φυλακισμένους με αλυσίδες. Τους κρατά φυλακισμένους με ψωμί και θαύματα. Με την ψευδαίσθηση ότι η επιλογή είναι δική τους.

Το αμερικανικό όνειρο είναι το πιο εκλεπτυσμένο σύστημα κοινωνικού ελέγχου που επινόησε ποτέ η ανθρωπότητα. Όχι γιατί είναι ψέμα, αλλά γιατί είναι μισή αλήθεια. Κάποιοι πράγματι τα καταφέρνουν. Αρκετοί, για να κρατηθεί ζωντανή η ελπίδα. Λίγοι, για να μην ανατραπεί το σύστημα.

Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο πόλεμος

Αφγανιστάν και Ιράκ, κόστος πάνω από 8 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ετήσιος αμυντικός προϋπολογισμός, σχεδόν ένα τρισεκατομμύριο, περισσότερο από τις επόμενες δέκα χώρες μαζί. Raytheon, Lockheed, Boeing, ρεκόρ κερδών κάθε φορά που ανάβει μια σύγκρουση οπουδήποτε στον πλανήτη.

Στελέχη του Πενταγώνου περιστρέφονται σαν σβούρες μεταξύ κυβέρνησης και αμυντικής βιομηχανίας, κερδίζοντας και στις δύο μεριές του ίδιου πολέμου. Γερουσιαστές που ψηφίζουν κατά της καθολικής υγείας επικαλούμενοι το κόστος, ψηφίζουν αμέσως μετά νέα αεροπλανοφόρα χωρίς καμία επιφύλαξη/

Αλλά ακόμα και αυτό δεν είναι το βαθύτερο στρώμα.

Το βαθύτερο στρώμα είναι ότι ο πόλεμος επιτελεί μια λειτουργία που δεν έχει σχέση με τη νίκη. Δεν κερδίζεις στο Βιετνάμ, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν. Δεν έχει σημασία. Η ήττα κοστίζει λιγότερο από τη νίκη, γιατί η νίκη τελειώνει τον πόλεμο. Και ο πόλεμος δεν πρέπει να τελειώσει.

Ο Όργουελ το κατάλαβε. Στο 1984 ο πόλεμος δεν γίνεται για να κερδηθεί. Γίνεται για να καταναλώνει πόρους που αλλιώς θα δημιουργούσαν ευημερία, και ευημερία δημιουργεί πολίτες που σκέφτονται. Ο διαρκής πόλεμος είναι η λύση στο πρόβλημα μιας πάρα πολύ πλούσιας κοινωνίας.

Και τώρα έρχεται ο Τραμπ και λέει, το ΝΑΤΟ δεν ήταν εκεί για εμάς.

Υπενθύμιση. Το Άρθρο 5 επικλήθηκε μία φορά στην ιστορία της Συμμαχίας. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Για λογαριασμό των ΗΠΑ. Στρατιώτες από δεκάδες χώρες πολέμησαν και πέθαναν στο Αφγανιστάν, στον ίδιο πόλεμο που κόστισε 8 τρισεκατομμύρια, ανέδειξε νέους δισεκατομμυριούχους στις ΗΠΑ , και έληξε με τους Ταλιμπάν να κατέχουν ακριβώς ό,τι κατείχαν το 2001.

Το ψέμα του Τραμπ δεν είναι τυχαίο. Είναι λειτουργικό. Χρειάζεται έναν εχθρό  και αν δεν υπάρχει αρκετά πειστικός εξωτερικός εχθρός, ο σύμμαχος κάνει τη δουλειά. Η Ευρώπη σήμερα. Η Γροιλανδία. Ο Καναδάς. Δεν έχει σημασία ποιος. Έχει σημασία ότι υπάρχει κάποιος να κοιτάς, για να μην κοιτάς μέσα.

Γιατί αν κοιτούσες μέσα θα έβλεπες 600.000 άστεγους. Δύο εκατομμύρια φυλακισμένους. Βετεράνους κάτω από γέφυρες  τους ίδιους που πολέμησαν τους πολέμους που έκαναν πλούσιους τους μετόχους της Lockheed.

Η Γροιλανδία έχει καθολική υγεία. Δωρεάν εκπαίδευση. Κανείς δεν χρεοκοπεί εκεί επειδή αρρώστησε. Η «κακοδιοικούμενη» Γροιλανδία φροντίζει τους ανθρώπους της. Η «μεγαλύτερη δημοκρατία στον κόσμο» τους αφήνει να πεθαίνουν στα πάρκινγκ νοσοκομείων.

Στους Αδελφούς Καραμαζόφ, ο Ιβάν λέει στον Αλιόσα, δεν αρνούμαι τον Θεό. Αρνούμαι τον κόσμο που έφτιαξε. Αρνούμαι να αποδεχτώ μια αρμονία που στηρίζεται στο δάκρυ ενός παιδιού.

Εδώ δεν είναι ένα παιδί που κλαίει. Είναι εκατομμύρια.

Και το σύστημα δεν αγνοεί τα δάκρυα. Τα χρειάζεται. Τα λειτουργεί. Τα μετατρέπει σε φόβο, ο φόβος σε ψήφους, οι ψήφοι σε συμβάσεις, οι συμβάσεις σε πόλεμο, ο πόλεμος σε περισσότερα δάκρυα.

Ο κύκλος είναι τέλειος. Και αυτή είναι η αλήθεια που γίνεται όλο και ποιο ορατή,  δεν είναι προβληματικό  το σύστημα. Είναι αριστούργημα.

Απλώς δεν φτιάχτηκε για σένα.

neostrategy.gr