Οι «πονοκέφαλοι» του Μεγάρου Μαξίμου και το δίλημμα για το χρόνο των εκλογών

Στο Μέγαρο Μαξίμου προσπαθούν να λύσουν το γρίφο: Εκλογές άμεσα (Σεπτέμβριο – Οκτώβριο) ή στη λήξη της τετραετίας; Η εξίσωση είναι πολυπαραγοντική, αλλά προς το παρόν, το πάνω χέρι έχουν οι τεχνοκράτες, που υποστηρίζουν ότι το χρονικό «τράτο» δίνει περιθώρια να κάνουν λάθη οι νέοι «αντίπαλοι» ή εν πάσει περιπτώσει να συμπιεσθούν, εφόσον αποδώσει η επιχείρηση αποδόμησής τους. Όλα αυτά, θεμιτά στο πολιτικό παιχνίδι. Υπάρχει, ωστόσο, και μια πιεστική πραγματικότητα.

Παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα από τα κυβερνητικά στελέχη, δεν βλέπω με ποιο τρόπο θα αντιμετωπισθεί ουσιαστικά, ο βραχνάς της ακρίβειας από τη στιγμή, μάλιστα, που εκτός των εσωτερικών στρεβλώσεων, υπάρχει και ισχυρός εξωγενής παράγοντας -αναφέρομαι στον πόλεμο στο Ιράν.

Επιπρόσθετα, τρέχουν οι υποθέσεις που ερευνώνται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και όχι μόνον. Ίσως ορισμένες από αυτές να αρχειοθετηθούν, παρά ταύτα η συνολική εικόνα, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα πάψει να είναι προβληματική. Ενδεικτικά καταγράφω:

• Τα σπιτάκια ανακύκλωσης πήραν «κόκκινη κάρτα», με το αιτιολογικό ότι υπήρξε τρεις φορές ανακοστολόγηση πάνω από την πραγματική τους αξία.
• Σε ό,τι αφορά στον ΟΠΕΚΕΠΕ -για τον οποίο ο ίδιος ο πρωθυπουργός χρησιμοποίησε, για πρώτη φορά, τη λέξη «σκάνδαλο» (OPEN)- διατυπώθηκαν κατηγορίες κατά τεσσάρων βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς αυτή τη στιγμή, να είναι γνωστό το ύψος της ζημίας που θα βαρύνει τη χώρα.
• Ο πρώην υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργό Χρήστος Τριαντόπουλος, άφησε να εννοηθεί ότι έλαβε «άνωθεν εντολή», για το «μπάζωμα», στο σημείο του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών και η εισήγηση του αρμόδιου για την υπόθεση εισαγγελέα είναι να παραπεμφθεί σε Ειδικό Δικαστήριο.

Ορισμένες παρατηρήσεις σε αυτό το σημείο:

Πρώτο: Στην τηλεοπτική του συνέντευξη στο OPEN, ο πρωθυπουργός επιδίωξε να δείξει ότι παραμένει κυρίαρχος του παιχνιδιού. Δεν ήταν τόσο… cool όσο συνήθως, ενώ επέλεξε να απομειώσει τους πολιτικούς του αντιπάλους ευχόμενος στους Έλληνες «καλή τύχη, αν υπάρχει κεντροαριστερή κυβέρνηση ειδικού σκοπού». Προφανώς, φωτογράφισε τον Αλέξη Τσίπρα ως πιθανό κεντρικό πρόσωπο -εννοείται με βάση τα σημερινά δημοσκοπικά δεδομένα- σε ένα τέτοιου τύπου σενάριο. Ωστόσο, λίγο νωρίτερα στη Βουλή, από τη μια πλευρά όμνυε στη «συνεννόηση που θα επιστρέψει τη δημόσια ζωή σε έναν δρόμο αναγέννησης» και από την άλλη, έλεγε για το κόμμα που πιθανόν θα ήθελε (εκών άκων) να συνεργασθεί ότι είναι… από σπόντα αξιωματική αντιπολίτευση.

Δεύτερο: Στο κοινοβουλευτικό (κατά βάση εσωκομματικό) πεδίο, το Μέγαρο Μαξίμου αναγκάσθηκε να αναδιπλωθεί ως προς την πρόταση συνταγματικής αναθεώρησης ασυμβίβαστου μεταξύ της βουλευτικής ιδιότητας και του υπουργικού αξιώματος. Η αντίδραση της ΚΟ της ΝΔ ήταν ισχυρή και το συγκεκριμένο θέμα, σε συνδυασμό και με άλλα, όχι απαραιτήτως συναφή, παραπέμπει στο ερώτημα, κατά πόσο πρέπει να θεωρείται δεδομένη η συνοχή της. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, πάντως, η υποχώρηση συνδέεται και με απόσυρση του επιχειρήματος ότι η μεταρρύθμιση αυτή είναι η δυναμική απάντηση στη «μάστιγα των πελατειακών σχέσεων που επί δεκαετίες περνούσαν την παλαιοκομματική σκυτάλη, από τα χέρια της μιας κυβέρνησης προς την άλλη». Σημειώστε, ακόμη, ότι οι υποψήφιοι δελφίνοι έχουν βγει μπροστά, ενώ το θέμα της ηγεσίας αποτελεί αντικείμενο συζητήσεων.

Όλα αυτά συμβαίνουν, χωρίς ακόμη να έχει μπει στην εξίσωση του πιθανό κόμμα Σαμαρά. Ο πρώην πρωθυπουργός έχει αφήσει να εννοηθεί ότι είναι θέμα χρόνου και προφανώς διαχειρίζεται το χρόνο σε συνάρτηση με την τελική ημερομηνία των εκλογών. Οι πληροφορίες από το επιτελείο του, παραπέμπουν στο συμπέρασμα ότι είναι απολύτως έτοιμος από οργανωτικής πλευράς -έχει ακόμη και περίπου πλήρη ψηφοδέλτια– αλλά δεν επιθυμεί να δώσει στους αντιπάλους του χρονικό περιθώριο, για να δράσουν αποδομητικά. Με βάση τα υπάρχοντα (ποιοτικά) δημοσκοπικά στοιχεία, ο κ. Σαμαράς έχει ανοικτή γραμμή επικοινωνίας με τους νεοδημοκράτες που έχουν μετακομίσει στην «αδιευκρίνιστη ψήφο», όπως επίσης και με εν ενεργεία ψηφοφόρους του κυβερνώντος κόμματος, ενώ το ένα τρίτο εκείνων που επιλέγουν σήμερα την Ελπίδα (Μαρία Καρυστιανού), δηλώνει ότι λοξοκοιτά προς το εγχείρημά του.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, πάλι έρχεται στον αφρό το ερώτημα: αφού είναι ισχνή -με βάση τα δεδομένα των ερευνών- η κυβερνητική αυτοδυναμία, ποιος θα συνεργαστεί με ποιον, άραγε; Τόμπολα! Για πρώτη φορά στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, πέντε (!) κόμματα δηλώνουν ότι επιδιώκουν τον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης, τα απαριθμώ: η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, η ΕΛ.Α.Σ., η Ελπίδα και η Ελληνική Λύση (Κυριάκος Βελόπουλος). Άρα, η καυτή πατάτα μεταφέρεται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μ’ έναν τρόπο. Ας πούμε ότι στην πρώτη κάλπη δεν καρποφορούν οι διερευνητικές εντολές και οδηγούμαστε σε δεύτερη αναμέτρηση. Εφόσον το αδιέξοδο συνεχίζεται, τι γίνεται;

Σκεφθείτε το χαλαρά, στην ξαπλώστρα.

Όλγα Τρέμη

newsbomb.gr