Ωρα να μιμηθεί και η ΝΔ το παράδειγμα της Βρετανίας

Ο πανηγυρικά αποτυχημένος, ειδικά στο κομμάτι της οικονομίας, Κιρ Στάρμερ, δεν υπέβαλε την παραίτησή του επειδή το ήθελε, αλλά επειδή του το επέβαλε το κόμμα του, οι Εργατικοί. Οχι ότι το συγκεκριμένο κόμμα εκόπτετο για τον δραματικά κατώτερο του μετρίου πρωθυπουργό, αλλά γιατί το ίδιο έχει καταρρεύσει δημοσκοπικά, αν και βρίσκεται στην εξουσία μόλις δύο χρόνια. Ποιος «εισπράττει» της ψήφους του; Μα, ο ακροδεξιός, η «συμπάθεια» του Τραμπ, Νάιτζελ Φάρατζ, και κάποιοι αριστεροί – κεντροαριστεροί σχηματισμοί. Και για να μην έχουν πολλοί απορίες, στα ίδια χάλια και χειρότερα βρίσκεται και το δεξιό κόμμα των Συντηρητικών, τους οποίους επίσης «λεηλατεί» ο Φάρατζ.

Με τις σκληρά νεοφιλελεύθερες, θατσερικές πολιτικές του, ο Στάρμερ, προκάλεσε σοκ σε μεγάλα στρώματα της βρετανικής κοινωνίας. Οπως, άλλωστε, και ο νεοφιλελέ οπαδός της «Σχολής του Σικάγο», Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος μάλιστα απορεί γιατί χάνει δυνάμεις π.χ. προς την κατεύθυνση της Καρυστιανού ή από τον Σαμαρά, εάν φτιάξει κόμμα. Αλλά και η ΝΔ προσποιείται ότι δεν έχει καταλάβει ότι, έτσι και σηκωθεί ένα κομμάτι ψηφοφόρων από τον καναπέ της αποχής, ούτε το 20% δεν πρόκειται να βρει στις κάλπες η ΝΔ.

Οι Βρετανοί, έχοντας το ένστικτο της πολιτικής αυτοσυντήρησης και επιβίωσης, αποφάσισαν να «φάνε» τον Στάρμερ. Ούτως η άλλως η Βρετανία δεν έχασε κανά σπουδαίο πρόσωπο. Μήπως έχει έρθει και η ώρα της ΝΔ να αντιγράψει το βρετανικό μοντέλο; Εστω για λόγους αυτοστυντήρησής της. Αλλά που; Η βρετανική και η ελληνική πολιτική κουλτούρα απέχουν αιώνες μεταξύ τους. Εδώ, οι κάθε λογής «δελφίνοι» δεν τόλμησαν να καταγγείλουν τον Κ. Μητσοτάκη που τους υπέκλεπτε και τους παρακολουθούσε, και θα τον στείλουν σπίτι του; Εδώ ψηφίζουν νυκτερινές (ν)τροπολογίες, σηκώνοντας και τα δύο τους χέρια, και θα ανατρέψουν τον Κ. Μητσοτάκη; Τώρα, λέει, το νέο σενάριο που εξετάζει ο πρωθυπουργός, είναι να ξαναπλασσαριστεί στην κυβέρνηση μέχρι το ‘29, μέχρι δηλαδή να αδειάσει καμιά θέση στην Κομισιόν, και να πάρει την καρέκλα. Ας τον αφήσουν μέχρι τότε. Αν βρουν την ψήφο τους στην κάλπη, να μου γράψουν (!).

Το αστείο είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όσο βρισκόταν στην εξουσία στη Βρετανία η προηγούμενη κυβέρνηση των Συντηρητικών, διαφήμιζε τη «στενή» σχέση της με τον Στάρμερ και το επιτελείο του και υποστήριζε ότι, όταν θα γίνει αυτός πρωθυπουργός, όπως συνέβη το 2024, θα κλείσει το «ντηλ» για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα.

Από ΕΕ, σε 3Ε, 2Ε …

Ο «επαρχιωτισμός» της ΝΔ δεν αφορά παρά τη μίζερη πραγματικότητά της. Η αναγκαστική «παραίτηση» Στάρμερ άνοιξε πολύ πιο σοβαρά ζητήματα ύπαρξης της ίδιας της Ευρώπης. Οι κραδασμοί που προκλήθηκαν στο οικοδόμημα της ΕΕ από το Brexit, προηγουμένως η οικονομική κρίση και η παραδειγματική, ακραία τιμωρία του «μικρού της τάξης», της Ελλάδας, η έκρηξη του πολέμου στην Ουκρανία, μέσα σε ευρωπαϊκό έδαφος, ο πόλεμος στον Περσικό, οι τεράστιες αλλαγές που συντελούνται παγκοσμίως και η απίστευτη καθυστέρηση της ΕΕ να τις παρακολουθήσει, έχουν θέσει τον θεσμό της Ενωμένης Ευρώπης σε σκληρή δοκιμασία. Τόσο που κάποιοι κάνουν λόγο για σταδιακό φυλλορρόημα και διάλυση. Οπως και να’ χει, η Ευρώπη έχει ανάγκη από μια μεγάλη ιστορική αλλαγή. Και με τις υπάρχουσες – κατώτερες του μετρίου – ηγεσίες, δεν μπορεί να γίνει. Ούτε, βέβαια, θα αποτελέσει «λύση» η άνοδος της ακροδεξιάς. Ισως έτσι, συμβούν τα ακόμα χειρότερα.

Μέσα σε αυτό το απογοητευτικό σκηνικό, το τελευταίο διάστημα, με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά και τις αναταράξεις που προκάλεσε η άνοδος του Τραμπ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, η Ευρώπη απέκτησε ένα «διευθυντήριο» – «τρόϊκα», από τη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Βρετανία. Ο περίφημος «γαλλογερμανικός άξονας» πέρασε σε δεύτερη μοίρα, αν βέβαια εξακολουθεί να υπάρχει. Και στις τρεις αυτές μεγάλες χώρες οι πολιτικές ηγεσίες τους βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Ο Στάρμερ πήρε δρόμο, ο Μακρόν πάει από το κακό στο χειρότερο, ενώ ο Μέρς (όπως και το συγκυβερνών Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα) έχει καταρρεύσει. Ειδικά στην περίπτωση της Γερμανίας επελαύνει δημοσκοπικά το «αντισυστημικό» AfD, λεηλατώντας τη Χριστιανοδημοκρατία του Μέρτς. Η μόνη, η οποία παραμένει ενισχυμένη, είναι η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Τζόρτζια Μελόνι, που από τη μια δίνει «άρτον» στον λαό, και από την άλλη επιδιώκει να αναβιώσει τα μεγαλοϊδεατικά – πάλαι ποτέ αποικιοκρατικά – σχέδια της Ιταλίας, ειδικά προς την κατεύθυνση της Αφρικής.

Με τέτοιες ηγεσίες σε Παρίσι, Βερολίνο, Λονδίνο, αλλά και στο «ιερατείο» των Βρυξελλών, που ανοίγουν τον δρόμο στην «αντισυστημική» Far-right, είναι απορίας άξιον τι αύριο ξημερώνει για την Ευρώπη.

Δέκα χρόνια πολιτικό μπάχαλο στο Λονδίνο

Τα ρήγματα που έχουν προκαλέσει οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές στην κοινωνία μιας ιστορικής χώρας του παγκόσμιου καπιταλισμού και η δυσφορία του λαού, αντικατοπτρίζονται και στην εικόνα του πολιτικού μπάχαλου που επικρατεί εδώ και χρόνια στη Βρετανία. Ο Στάρμερ, εξάλλου, δεν είναι ο πρώτος που παίρνει δρόμο από το ίδιο του το κόμμα, για να γίνει αλλαγή ηγεσίας εν πλω. Eίναι η τρίτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια που Βρετανός πρωθυπουργός εγκαταλείπει την εξουσία όχι εξαιτίας εκλογικής ήττας.

Είναι επίσης, ο έβδομος πρωθυπουργός που αλλάζει η Βρετανία στα δέκα τελευταία χρόνια. Προηγήθηκαν πέντε αρχηγοί των Συντηρητικών Τόρις, πολλοί εκ των οποίων απλώς … ανεκδιήγητοι. Οι Ντέιβιντ Κάμερον, Τερέζα Μέι, Μπόρις Τζόνσον, Λιζ Τρας, Ρίσι Σούνακ. Ο Στάρμερ των Εργατικών είναι ο έκτος που αλλάζει η Βρετανία από το Brexit και μετά (εξελέγη το 2024). Η κατάρρευση του ιδίου και των Εργατικών οφείλεται στη νεοφιλελεύθερη πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και στη χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης της κοινωνίας, η οποία επιδεινώθηκε και εξαιτίας του πολέμου στον Περσικό. Ο ίδιος, μάλιστα, παρ’ ότι «ρωσοφάγος», έφτασε στο σημείο να προβεί σε μερική άρση των κυρώσεων προς τη Ρωσία, προκειμένου να εισάγει η χώρα ρωσική ενέργεια, ούτως ώστε να βγει η οικονομία από το αδιέξοδο. Ο Στάρμερ, τέλος, βρέθηκε αντιμέτωπος με αυξανόμενη δυσαρέσκεια για την αποτυχία να περιορίσει την παράνομη μετανάστευση.

neostrategy.gr