Όταν ο έλεγχος βαφτίζεται “αντεθνικό επιχείρημα”

Χθες, και καθώς ο Νίκος Ανδρουλάκης ανέβαινε στο βήμα της Βουλής, είχα την απορία να δω αν θα κατάφερνε να κρατήσει την ψυχραιμία του μετά απ’ ό,τι είχε προηγηθεί και αναφέρομαι βέβαια στην ομιλία του Πρωθυπουργού.

Πόσο εύκολο είναι στον οποιονδήποτε αρχηγό της Αντιπολίτευσης να κρατήσει την ψυχραιμία του, όταν ο Πρωθυπουργός της χώρας τον κατηγορεί ανοιχτά, από το πιο επίσημο βήμα, για αντεθνική δράση επειδή ασκεί κριτική στη λειτουργία της ΕΥΠ;

«Η προσφορά τους (των υπηρεσιών ασφαλείας) συνεπώς, και η δράση τους είναι απαράδεκτο να ναρκοθετείται από ανεύθυνες συζητήσεις που μετατρέπονται και σε εμπόδιο για συνεργασία με άλλες συμμαχικές υπηρεσίες και ενίοτε και σε ένα αντεθνικό επιχείρημα δυνάμεων εκτός των συνόρων», είπε ο Πρωθυπουργός, αυτολεξεί.

Αν και το επιχείρημα περί «αντεθνικών επιχειρημάτων» το ακούν διαρκώς οι δυνάμεις του Κέντρου από εκείνο το μεσημέρι της 23ης Απριλίου του 2010, όταν αποφάσισαν να κάνουν ό,τι ήταν δυνατόν για να σωθεί η χώρα από την άτακτη χρεοκοπία, ακόμα και να συνθλιβούν πολιτικά, δεν συνηθίζεται. Είναι φοβερά προσβλητικό.

Παρ’όλα αυτά όμως, ο Νίκος Ανδρουλάκης κράτησε την ψυχραιμία του και κατάφερε να εξηγήσει που ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα σήμερα: στις επιφανειακές, συχνά και πρόχειρες, παρεμβάσεις στη λειτουργία του Κράτους και μάλιστα με κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης που στο τέλος του χρόνου τελειώνουν, στις μισές αλήθειες της κυβέρνησης και στο newspeak που επιδίδεται θρασύτατα αλλάζοντας το νόημα των λέξεων.

Όχι, όταν ένας βουλευτής κατηγορείται με τον νόμο περί ευθύνης των Υπουργών δεν έχει το δικαίωμα να επιλέξει αν θα ζητήσει να αρθεί η όχι η ασυλία του. Η Βουλή δεν ζητάει τη γνώμη του επ’αυτού, του δίνει το λόγο για να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Ο Πρωθυπουργός χθες μας ζήτησε να χειροκροτήσουμε μαζί του τους 11 βουλευτές της ΝΔ που ζήτησαν άρση της ασυλίας τους για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Κι αυτό το αναφέρω ως το πιο ανώδυνο παράδειγμα του newspeak στο οποίο επιδόθηκε χθες, γιατί είπε και πολύ χειρότερα.

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ εξήγησε πειστικά ότι το πρόβλημα της χώρας βρίσκεται στο οικοδόμημα του Κράτους, στα θεμέλιά του. Αυτά έχουν κλονιστεί.

Η Ελλάδα δεν θα καταρρεύσει επειδή ακριβαίνει η βενζίνη αλλά επειδή στοχοποιούνται δημοσιογράφοι, εισαγγελείς Ευρωπαίοι και Έλληνες, ανεξάρτητες αρχές, όσοι τέλος πάντων είναι επιφορτισμένοι με το να ασκούν έλεγχο.

Η Ελλάδα θα κινδυνεύσει επειδή οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και η μεσαία τάξη συμπιέζεται, επειδή τα ευρωπαϊκά κονδύλια ξοδεύτηκαν αλόγιστα για να γεμίσουν οι τσέπες του πελατειακού δικτύου.

Η Ελλάδα σήμερα έχει σοβαρό πρόβλημα επειδή η κριτική και ο έλεγχος βαφτίζεται «αντεθνικό επιχείρημα», το εξήγησε πειστικά αυτό ο Νίκος Ανδρουλάκης.

Η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή έκανε φανερό σε όλους ότι η κυβέρνηση έχει μείνει μόνη, χωρίς τους ίδιους της τους βουλευτές, αν πιστέψουμε τις στήλες παραπολιτικής. Κάθε πολιτικός αρχηγός χθες, ακόμα και οι πλέον ειδεχθείς σε εμάς, κατάφερε να δώσει τουλάχιστον ένα βασικό επιχείρημα στους οπαδούς και τους πολλαπλασιαστές των μηνυμάτων του στην κοινωνία, κι αυτό τους το έκανε εύκολο ο Πρωθυπουργός όταν στην αρχή της ομιλίας του επέπληξε τη Βουλή γιατί προκρίνει τα προβλήματα της Ελλάδας από την κατάσταση στο Λίβανο!

Δεν νοιάζονται αρκετά για το μέλλον της Χεζμπολάχ οι βουλευτές και τους επέκρινε γι αυτό! Αυτά είπε και επαναλαμβάνω ότι ήταν τα πιο ήπια.

Στη δευτερολογία του ο Πρωθυπουργός κατηγόρησε τον Νίκο Ανδρουλάκη ότι παρουσίασε μια Ελλάδα μεταξύ Ουγγαρίας και Βενεζουέλας. Αν και ο κ.Ανδρουλάκης επεσήμανε τη διολίσθηση και όχι τη συνθήκη, να το δεχτούμε. Έχει δίκιο ο Πρωθυπουργός ότι η Ελλάδα δεν είναι Βενεζουέλα αλλά μην έχει την αξίωση να τον συγχαρούμε γι αυτό.

Το πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα σήμερα, σε κάθε τομέα, στην Οικονομία, την Υγεία, την Παιδεία, απέχει πάρα πολύ από αυτή που μας υποσχέθηκε. Όμως κανείς, και σίγουρα όχι ο Πρωθυπουργός, δεν θα μας αποτρέψει από το να την απαιτούμε, με πείσμα και επιμονή. Ας το χωνέψει: αξίζουμε καλύτερα.