Παύλος Μαρινάκης: Άκρα

Να αρχίσουμε με ένα δίδαγμα της Ιστορίας: τα πολιτικά προβλήματα δεν έχουν νομικές λύσεις.

Ένας ποινικός κρατούμενος αποφυλακίστηκε και απειλεί να μεταφέρει τη ζοφερή ατμόσφαιρα που πνίγει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες —με ίδρυση πολιτικού φορέα. Επίκειται εκ νέου «άνθιση» του τερατώδους εγκληματικού μορφώματος της κατάμαυρης «Χρυσής Αυγής»;

Αν δεν είχε φτάσει ως την εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα, οι αποτρόπαιες φάτσες του Μιχαλολιάκου, του Παναγιώταρου και του Μίχου, μάλλον θα περιέφεραν ακόμη τη ρυπαρή παρουσία τους στα Παλαιά Ανάκτορα.

Από εκείνη την ψυχρολουσία, έμεινε ο τραμπούκος που εμφανίζεται ως εν δυνάμει πολιτικός παράγων. Μπορεί να εμφανίζεται και ως Μητροπολίτης… αν και οι σβάστικες στο μπράτσο δεν αρέσουν στον Μεγαλοδύναμο.

Το πρόβλημα δεν είναι ο Κασιδιάρης, αλλά τρία «μεγέθη» που διαμόρφωσαν το δυσώδες φυτώριο του 2012 στο οποίο άνθισε, για να αποξηραθεί στην εγκληματική τοξικότητα που παρήγαγε.

Πρώτο: Η ελληνική κοινωνία. Από τη δημοκρατική ωριμότητα που απομόνωσε τους «βασιλοχουντικούς» ως μεταπολιτευτική ακροδεξιά, διολίσθησε στην αιμοδοσία του νεοναζισμού.

Από την πολυετή απομόνωση του Μιχαλολιάκου, του Κ. Πλεύρη και του… Βορίδη, 441.000 πολίτες έδωσαν στη «Χρυσή Αυγή» 21 έδρες και πολιτική υπόσταση.

Η ανανέωση του 2015 —με διόγκωση στις ευρωεκλογές— αποκάλυψε ότι σε ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας άρχισε να εκκολάπτεται το αυγό του φιδιού: μισαλλοδοξία, ρατσισμός, εθνοκαπηλία με αρρωστημένη αρχαιολατρία, αντικοινοβουλευτισμός, αντιευρωπαϊσμός και άβυσσος κατώτερων αισθημάτων…

Δεύτερο: Το πολιτικό σύστημα. Η προσποίηση έκπληξης από κόμματα και πολιτικούς ταγούς, έκρυβε τις ευθύνες τους για την κρίση που υπήρξε καταλύτης για την ακροδεξιά. Αλλά συνέχισαν να την τροφοδοτούν αβασάνιστα.

Διακεκριμένος συνταγματολόγος και πολιτικός πρότεινε ως αντίδοτο να μην υπολογίζονται οι έδρες και οι ψήφοι τους. Ήτοι, τον… ακρωτηριασμό του Κοινοβουλίου, ιδέα που εν μέρει υλοποιήθηκε αργότερα, με… δικαστική απόφαση.

Τρίτο: Η ενημέρωση. Η τηλεοπτική βουλιμία και η δημοσιογραφική ελαφρότητα, εγκατέστησαν στο κέντρο της επικαιρότητας —με προσκλήσεις σε πάνελ, συνεντεύξεις και αντιμετώπιση πολιτικού φορέα— έναν αφορισμένο «χώρο», με φιγούρες που σε εκλογές δεν είχαν ξεπεράσει τα λίγα δέκατα της μονάδας.

Λέγε, λέγε τους «νομιμοποίησαν». Παρακάμπτοντας τα συναφή εδάφια του Συντάγματος και τους κανόνες Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ και της οργανωμένης διεθνούς δημοσιογραφίας.

Η ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη της αποφυλάκισης του ποινικού Κασιδιάρη είναι το πρώτο πιστοποιητικό εγγραφής του στον δημόσιο βίο, χωρίς καν το «ελαφρυντικό» της λαϊκής ετυμηγορίας. Αν δεν είναι επιδίωξη τηλεθέασης, είναι κάτι χειρότερο.

Σ’ αυτό το σκηνικό —και ενώ η ενημερωμένη υπογραφή «Γ.Μ.» στο διπλανό Red carpet σημείωνε προειδοποιητικά ότι κάτι περίεργο συμβαίνει στην τρέχουσα σύνθεση της Βουλής, με αυτή την υπόθεση— η συμπεριφορά της συντηρητικής παράταξης είναι τουλάχιστον παράδοξη.

Ο πορτ-παρόλ του Πρωθυπουργού, Παύλος Μαρινάκης, ενώ ορθά επισήμανε ότι «υπάρχει κόσμος που ακούει τις απόψεις ενός ανθρώπου που εξέφραζε ναζιστικές ιδέες», στη συνέχεια μετέθεσε τη λύση στο νομοθετικό πλαίσιο και τη Δικαιοσύνη, για να καταλήξει ότι η ευθύνη του «πολιτικού συστήματος» είναι «να εξηγεί στους πολίτες ότι τα πολιτικά άκρα δεν έλυσαν κανένα πρόβλημα στην Ελλάδα».

Το πιάσαμε το υπονοούμενο της διατύπωσης. Ποια «άκρα» και ποια «λύση», σε ποιο «πρόβλημα»; Για έναν συγκεκριμένο ποινικό μιλάμε.

Αν η κυβέρνηση τον χρίζει ήδη πολιτικό παίκτη —στο… ένα από τα δύο «άκρα» της κοσμοθεωρίας της— υποδηλώνει διάθεση να διαχειριστεί ιδιοτελώς την «επιστροφή» του.

Ήδη παράγοντες της ΝΔ ορέγονται… «ανάχωμα στον Σαμαρά»! Όποιος θέλει να καταλάβει, καταλαβαίνει…

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr