Σκέρτσος, Σέρμπος, Πιπίνης, ύποπτοι για τη δήλωση «δεν είναι η στιγμή…», η ταύτιση με τον Τραμπ, τα… ραντάρ και το καμπανάκι Βενιζέλου και ο κίνδυνος για Τσίπρα

Για την ακρίβεια αναρωτιούνται ποιος ή ποια εκ του πρωθυπουργικού επιτελείου «κρύβεται» πίσω από αυτή την ιδέα – θα αποφύγω να την χαρακτηρίσω την ιδέα, με καταλαβαίνετε.

Βέβαια, η ανάρτηση είναι τελική επιλογή του ίδιου του Μητσοτάκη, άρα δεν είναι ολοκληρωτική ευθύνη κάποιου άλλου τι γράφεται σε αυτή.

Αλλά είναι ενδιαφέρον, τι έχουν στο μυαλό τους οι σύμβουλοι του Μαξίμου.

Από την αναζήτηση που γίνεται, οι «υποψίες» στρέφονται σε δύο συν ένα πρόσωπα, ενώ υπάρχει πάντα και ο Άκης Σκέρτσος, που είναι μία κατηγορία μόνος του, καθώς αυτός φέρεται να έχει παραδοσιακά την τελική επιμέλεια του κειμένου, πριν παραδοθεί στον πρωθυπουργό για να επιλέξει.

Τα δύο πρόσωπα είναι ο διπλωματικός σύμβουλος, μεταγραφή από το ΠΑΣΟΚ, Σωτήρης Σέρμπος και ο… Ιάσων Πιπίνης, ο οποίος είναι, λέει, σύμβουλος για θέματα… Λατινικής Αμερικής – ναι, η ελληνική κυβέρνηση πληρώνει (με δικά μας λεφτά) και για τέτοιες συμβουλευτικές υπηρεσίες. Θα έλεγα δε ότι η κυβέρνηση είναι πολύ ευρηματική στην τέχνη του βολέματος, αλλά δεν είναι της παρούσης για περαιτέρω ανάλυση…

Τον «συν ένα», αφορά στην Κατερίνα Νασίκα, που ήταν μέχρι πρότινος πρέσβης στην Ουάσιγκτον και προορίζεται για διπλωματική σύμβουλος του πρωθυπουργού, αλλά ακόμα δεν φέρεται να εμπλέκεται στο Μαξίμου.

–      Σε σχέση πάντως με τα της Βενεζουέλας παρατήρησα ότι ο Γιώργος Γεραπετρίτης πήγε την ελληνική διπλωματία με ιδιαίτερη προσοχή, επιφυλακτικότητα και ισορροπία (βλέπε και τη δήλωση του απεσταλμένου στον ΟΗΕ), ενώ ο Νίκος Δένδιας απέφυγε οποιαδήποτε παρέμβαση.

Η ταύτιση με Τραμπ

Το άλλο που προβληματίζει πολλούς εχέφρονες στην κυβέρνηση είναι εάν πρέπει να ταυτίζεται η Αθήνα τόσο πολύ με τις επιλογές Τραμπ.

Και μάλιστα σε βαθμό που να μας… παρεξηγούν ακόμα και στη Ευρώπη – ούτε καν η Μελόνι, που διατηρεί προσωπική επαφή με τον Αμερικανό πρόεδρο – δεν προστρέχει έτσι.

Βλέπετε, αυτό που φοβούνται οι πιο σοβαροί και επιφυλακτικοί παράγοντες είναι το ενδεχόμενο να παρέμβει ο Τραμπ στα της περιοχής μας. Και επειδή αντιλαμβάνονται ότι με μία τέτοια παρέμβαση δεν θα είναι για να… δείρει τον Ερντογάν – μάλλον το αντίθετο ή άντε 50-50 -, θα βρεθεί η κυβέρνηση να απολογείται για τις βουλές ενός απρόβλεπτου και με τη συμπεριφορά κάου μπόι (της Ανατολής εδώ, όχι της Δύσης) «φίλου» της.

–      Την ώρα που σχεδόν όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες κρατάνε και μία απόσταση ασφαλείας βλέποντας ότι ο Τραμπ δεν την έχει και σε μεγάλη υπόληψη την Ευρώπη, δεν είναι και τόσο σώφρον να μετατρέπεται η Αθήνα σε… fan club του Αμερικανού προέδρου.

Χωρίς επιτελείο και… ραντάρ

Τα γεγονότα των ημερών επαναφέρουν στο προσκήνιο την αίσθηση – διαπίστωση ότι το Μαξίμου έχει έλλειψη επιτελικού συντονισμού.

Κοινώς για να μην μπερδευόμαστε σε πολίτικαλ κορέκτ διατυπώσεις, έχει… χαθεί η μπάλα.

Αυτό που συνέβη με την πτώση του συστήματος εναέριας κυκλοφορίας δεν έχει συμβεί πουθενά στον κόσμο. Δεν έχει αναφερθεί ούτε καν σε τριτοκοσμικές χώρες, αν ενθυμούμαι καλώς.

Και ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν άμεσα απαντήσεις, εκφέρονται μισόλογα και κάτι… παλαιοκομματικά τύπου «θα πέσουν κεφάλια» – έτσι είπε ο υπουργός Δήμας.

Αλλά εδώ δεν είναι για να περιμένει κανείς το πόρισμα επιτροπών και… ΕΔΕ και όλα αυτά.

Εδώ μπορεί να συμβεί ξανά το ίδιο ανά πάσα στιγμή, εάν λάβουμε σοβαρά τις επισημάνσεις πολλών ειδικών.

Το να μιλάνε οι πιλότοι μεταξύ τους έχουν λυθεί από την εποχή του πρώτου παγκόσμιου πολέμου

Το να μην μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους στην Ελλάδα του 2025, δεν μπορεί να μένει στο επίπεδο μία επιτροπής – ας κάνει αυτή τη δουλειά της και η πολιτική εξουσία τη δική της.

Δύο τινά συνέβησαν:

Ή κατέρρευσε το σύστημα από εγκατάλειψη – άρα ζούμε από τύχη.

Ή έγινε παρεμβολή από ξένη χώρα – άρα δεν έχουμε άμυνα.

–      Δικαίως μετά θέτει θέμα εθνικής ασφάλειας και κυριαρχίας ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

–      Και κανονικά θα έπρεπε να έχει σημάνει συναγερμός και να εργάζεται από το μεσημέρι της Κυριακής σε συνθήκες επείγοντος οι πιο ειδικοί του κόσμου. Τουναντίον, πάμε με ρυθμούς… δημοσίου και εορταστικούς ρυθμούς.

«Συγκυβέρνηση»

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η αντιπολίτευση αδυνατεί να βάλει σφραγίδα. Δεν είναι καινούργιο αυτό, αλλά επειδή είναι καινούργιος ο χρόνος, κάνει εντύπωση που και το 2026 ξεκινά με… κολοβό πολιτικό σύστημα.

Η χώρα κομμένη στα δύο, χωρίς αερομεταφορές, με κίνδυνο να υπάρξουν «Τέμπη στον αέρα», να βολοδέρνουμε στην εξωτερική πολιτική και η αντιπολίτευση απλώς να υποσημειώνει την ύπαρξή της.

Ειδικά για το ΠΑΣΟΚ ισχύει μάλλον αυτό που λέει σε φίλους – αποφύγει σε δημόσιο λόγο – παλαιό στέλεχος του Κινήματος: Όταν το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνά με τη ΝΔ, είτε με τον ένα, είτε με τον άλλο τρόπο, πώς να πείσεις;

Ο κίνδυνος για τον Τσίπρα

Σας έχω πει για τον προβληματισμό στο περιβάλλον του Αλέξη Τσίπρα. Να περιμένει ή να μην περιμένει τη Μαρία Καρυστιανού για να κάνει το κόμμα του;

Και επειδή βλέπω να πυκνώνουν από πολίτες και στελέχη ερωτήματα, τύπου «θα κάνει κόμμα τελικά;», θα πρέπει να σκεφτεί ότι οι κινήσεις του καλό είναι να μην ετεροκαθορίζονται. Εδώ και δύο μήνες στην κοινή γνώμη έχει εμπεδωθεί η αίσθηση ότι ετοιμάζει νέο κόμμα. Αν λόγω Καρυστιανού ή για όποιον άλλο λόγο, πάει την κίνηση για… Σεπτέμβριο – περιμένοντας να ξεφουσκώσει το εγχείρημα της Μαρίας, όπως του λένε κάποιοι – τότε κινδυνεύει να εκχωρήσει όλο τον αντιΜητσοτακικό χώρο σε άλλους, να χάσει το τάιμινγκ και ίσως τελικά δεν βρει καν… παράθυρο ευκαιρίας…

topontiki.gr