Τα καθημερινά xGoals του Άδωνι Γεωργιάδη

ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ

Γνωρίζετε τι είναι τα expected goals (xG); Είναι μια σχετικά νέα στατιστική μέθοδος στο ποδόσφαιρο, η οποία μετράει τις πιθανότητες που έχει μια ευκαιρία να γίνει γκολ και πόσα γκολ αναμένεται να πετύχει μια ομάδα, αθροίζοντας τις πιθανότητες όλων των ευκαιριών της. Π.χ. ένα πέναλτι έχει 3 στις 4 πιθανότητες να γίνει γκολ, δηλαδή xG=0.75 και μια ομάδα που έχει 3 ευκαιρίες του 0,50 σε έναν αγώνα, έχει xG 1.5. Αν υπήρχε μια τέτοια μέθοδος για την παραπολιτική (γιατί, ας το πούμε καθαρά, αυτό που κάνει ο υπουργός Υγείας δεν είναι πολιτική) ο κ. Γεωργιάδης θα είχε xG=1 για κάθε εμφάνισή του και πάνω από 2 για κάθε μέρα.

Στις πρώτες τρεις εβδομάδες του Σεπτεμβρίου, έχει ήδη καμιά σαρανταπενταριά εμφανίσεις. μόνο σε τηλεόραση και ραδιόφωνο. Και σε κάθε εμφάνισή του είναι βέβαιο ότι θα σκοράρει. Χθες, όμως, ξεπέρασε και τον ίδιο του τον εαυτό. Ξεκίνησε πρωί πρωί, λέγοντας ότι ήταν λάθος που διαφήμισε νανογιλέκα. Βέβαια, διευκρίνισε ότι είναι θαυμάσιο προϊόν και ότι είχε ξεπουλήσει, αλλά δεν έπρεπε να το κάνει, γιατί θα το εκμεταλλεύονταν οι πολιτικοί του αντίπαλοι.

Η ανάρτησή του μάλλον έγινε υπό την πίεση της δημόσιας συζήτησης για την «κομπογιαννιτική ιατρική», που τόσο έχει αγκαλιάσει στο παρελθόν ο κ. υπουργός και την καταγγελία του κ. Πολάκη ότι πρόβαλε κλινική που κάνει πλασμαφαίρεση. Αφού ανακοίνωσε, σαν να ήταν εκπρόσωπός της, ότι η κλινική θα μηνύσει όσους τη συκοφαντούν, σε άλλη συνέντευξή του αποκάλεσε τον κ. Πολάκη «κακόψυχο» και «κάθαρμα».

Συνέχισε, αποκαλώντας ακατάλληλο τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον πιο διεφθαρμένο πρωθυπουργό τον κ. Τσίπρα (αν και όταν κάποιος μιλήσει για διαφθορά της σημερινής κυβέρνησης, χαρακτηρίζεται από τον κ. Γεωργιάδη τοξικός), «τσίρκο» την ευρωπαϊκή εισαγγελία. Η «συνέντευξή» του κορυφώθηκε όταν είπε ότι «αν υπήρχε η Ομάδα Αλήθειας το 1946-49, η ιστορία θα είχε γραφτεί αλλιώς». Αν μιλήσουμε σοβαρά για τοξικότητα, δεν ξέρω τι θα άξιζε περισσότερο τον χαρακτηρισμό από αυτήν την εξωφρενική δήλωση. Να ξαναγράψει την ιστορία του εμφυλίου μια κακόφημη «ιδιωτική ομάδα ενημέρωσης», με ακροδεξιά ρητορική και με «αδιευκρίνιστους» οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς με το κυβερνών κόμμα και με επιχειρήσεις που εργάζονται για τη ΝΔ.

Μετά πήγε σε άλλο μέσο και επειδή τον ενόχλησαν οι ερωτήσεις του δημοσιογράφου, τον ρώτησε «αν έχει κάνει κάναν μπάφο», ξεπερνώντας και τον ίδιο του τον εαυτό! Και πρόλαβε να πεταχτεί και μέχρι το MegaNews104.6, όπου έκανε μια αήθη – στα όρια του παραληρήματος – επίθεση στον σταθμό και στους δημοσιογράφους του. Κι όλα αυτά σε μισή μέρα. Ο κ. Γεωργιάδης δεν είναι πια πολιτικός, δεν είναι καν άνθρωπος! Είναι ένα πέπλο που καλύπτει όλη τη δημόσια συζήτηση.

Αν είχαμε έναν δείκτη expected toxicity, θα είχε xT = 5 και θα τον είχαν αποκλείσει όλες οι στοιχηματικές εταιρείες. Και όμως, αυτός ο άνθρωπος διαμαρτύρεται για την τοξικότητα στον δημόσιο λόγο και υπάρχουν και αρκετοί που λένε ότι οι παραπολιτικές στήλες έχουν εμμονή εναντίον του. Ενώ σε λίγο θα χρειάζεται μια «παραγεωργιαδική» στήλη σε κάθε εφημερίδα, για να μένει χώρος στις παραπολιτικές για τους υπόλοιπους.

Ο κ. Γεωργιάδης είναι η βασική πηγή της τοξικότητας στη δημόσια συζήτηση. Και, ας το καταλάβουν και στο Μαξίμου, αυτός είναι η εικόνα και ο λόγος της κυβέρνησης. Αλλά θα μου πείτε, ποιος σου λέει ότι δεν το θέλουν αυτό στο Μαξίμου;

***

Η αλλαγή στάσης του Ερντογάν

Δεν ξέρω αν το θυμάστε, αλλά στη θερινή Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, ο Ταγίπ Ερντογάν δώρισε στους ηγέτες των κρατών ένα περίστροφο. Καταρχάς, δεσμεύομαι να μάθω τι τελικά έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το δώρο, επί του οποίου είχε χαραγμένο το όνομά του, καθώς τότε είχε διαρρεύσει ότι θα το παραδώσει στο Πολεμικό Μουσείο. Αυτό, όμως, που ήθελα να σας πω είναι ότι ο πολωνός πρόεδρος Κάρολ Ναβρότσκι είπε ν’ ανταποδώσει με τον ίδιο, περίπου, τρόπο. Δώρισε στον τούρκο ομόλογό του ένα μεγάλο σπαθί, το οποίο (sabre αγγλιστί) είναι το εθνικό όπλο της Πολωνίας. Αν πάντως κρίνω από το ύφος του στη φωτογραφία, ο Ερντογάν το χάρηκε το δώρο!

Στα πιο σοβαρά τώρα, γνωρίζετε ότι ο Μητσοτάκης δεν είναι και πολύ φίλος των όπλων, αυτό που συζητήθηκε όμως στην ελληνική αντιπροσωπεία, που βρισκόταν χθες μεταξύ Σαν Φρανσίσκο και Νέας Υόρκης, ήταν ότι ο Ερντογάν δεν επέλεξε να τραβήξει όπλο έναντι της Ελλάδας στην ομιλία του ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης. Οι τόνοι ήταν αξιομνημόνευτα χαμηλοί, με τον τούρκο πρόεδρο να περιορίζεται στα κλασικά περί αναγνώρισης κυριαρχικής ισότητας στο ψευδοκράτος, αλλά και στην επανάληψη της πάγιας τουρκικής θέσης για αλληλένδετα (άρα πολλά και όχι ένα) ζητήματα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στην Αθήνα και την Ανατολική Μεσόγειο. Μένει τώρα να δούμε αν ο Μητσοτάκης θα ακολουθήσει στους ίδιους τόνους.

***

Γκρίνια στην Κ.Ο. της ΝΔ

Μπορεί να μην ήρθη η ασυλία του Λευτέρη Αυγενάκη και του Μακάριου Λαζαρίδη, όπως άλλωστε είχε εισηγηθεί η Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής, ωστόσο η γκρίνια που υπήρξε στις τάξεις της «γαλάζιας» Κ.Ο. προκάλεσε έναν μίνι «πονοκέφαλο», γι’ αυτό και αποφασίστηκε να ψηφίσουν οι βουλευτές της ΝΔ κατά συνείδηση. Ήταν μια προσπάθεια να απορροφηθούν οι κραδασμοί που προκλήθηκαν, λόγω των «δυο μέτρων και δυο σταθμών» που θεωρούν ότι τηρήθηκαν, καθώς στο πρόσφατο παρελθόν, οι συνάδελφοί τους που στοχοποιήθηκαν, λόγω της εμπλοκής τους στις συνομιλίες που περιλάμβανε η δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, «κρεμάστηκαν στα μανταλάκια» και η κομματική «γραμμή» προέβλεπε την άρση της ασυλίας τους, ενώ στις περιπτώσεις Αυγενάκη (για το πόθεν έσχες του) και Λαζαρίδη (για το πτυχίο) του, έτυχαν άλλης αντιμετώπισης.

Τελικά, ψήφισαν «όχι» στην άρση της ασυλίας των δυο βουλευτών, αλλά καταγράφηκαν κάποιες διαρροές. Για την υπόθεση Αυγενάκη, «υπέρ» ψήφισαν 122 βουλευτές και «κατά» 151, ενώ για τον Λαζαρίδη «υπέρ» ψήφισαν 121 βουλευτές, «κατά» 151 και «παρών» ένας (Γιάννης Πασχαλίδης). Ο Γιάννης Λοβέρδος ψήφισε «υπέρ» της άρσης Αυγενάκη και «κατά» της άρσης Λαζαρίδη, ενώ δεν έλαβαν μέρος στην ψηφοφορία Γιάννης Κεφαλογιάννης, Γιάννης Οικονόμου, Άγγελος Συρίγος, Ντόρα Μπακογιάννη, Δημήτρης Αβραμόπουλος και Μάξιμος Σενετάκης.

***

***

Νεύρα στο ΠαΣοK για Αυλωνίτη – Φαραντούρη

Δεν ξέρω αν ευσταθούν οι φήμες που κυκλοφορούσαν στους διαδρόμους της Βουλής ότι, μετά το πρώτο «φάουλ» του Αλέξανδρου Αυλωνίτη με τις γνωστές δηλώσεις του περί συζήτησης μετεκλογικά, του ΠαΣοΚ με Τσίπρα και όμορους χώρους, κάποιοι εισηγήθηκαν στον Νίκο Ανδρουλάκη να τον «φάει» πριν είναι αργά, όμως μετά και το δεύτερο «χτύπημα», που επιφύλαξε ο βουλευτής Κερκύρας εμμένοντας στις απόψεις του («Και τι να κάνουμε δηλαδή, να μη μιλάω; Δεν είμαι φερέφωνο», είπε στο Open) κάποιοι δεν κρύβουν την ενόχλησή τους για τον τρόπο που πολιτεύεται, φορτώνοντας – κάθε φορά που μιλάει – με μπελάδες, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Λίγο οι δηλώσεις Αυλωνίτη, λίγο η λεκτική επίθεση στα όρια του σεξισμού του Φαραντούρη κατά της Αλεξάνδρας Σδούκου της ΝΔ, που προκάλεσε τις αντιδράσεις γυναικών βουλευτών του ΠαΣοΚ (Νάντια Γιαννακοπούλου και Ράνια Θρασκιά τον «άδειασαν»), όλο και φουντώνουν τα νεύρα στο εσωτερικό της «πράσινης» Κ.Ο. για τις δυο «μεταγραφές»…

***

***

Ο ελληνικός δίαυλος με Τεχεράνη

Αποφασισμένη είναι, όπως μαθαίνω, η Αθήνα και δη ο Γιώργος Γεραπετρίτης, να διατηρήσει ανοικτό τον δίαυλο επικοινωνίας με την Τεχεράνη, εξ ου και ο υπουργός Εξωτερικών συναντήθηκε, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, με τον ιρανό ομόλογό του.

Να σας θυμίσω ότι Γεραπετρίτης και Αραγτσί είχαν συνομιλήσει τηλεφωνικώς, την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου, με την ελληνική κυβέρνηση και τον Κυριάκο Μητσοτάκη να δείχνουν, όπως πληροφορούμαι και είναι λογικό, ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στο Ιράν και ειδικά στα Στενά του Ορμούζ, καθώς η επί εφτά μήνες υφιστάμενη κατάσταση, πλήττει τα συμφέροντα της ελληνικής ναυτιλίας. Εκτός αυτού, η εξαιρετικά δυσχερής κυκλοφορία μέσω των Στενών οδηγεί σε περαιτέρω αύξηση του κόστους στην εφοδιαστική αλυσίδα, γεγονός που έχει περαιτέρω επιπτώσεις στις τιμές, όχι μόνο των καυσίμων, αλλά και εν γένει των καταναλωτικών προϊόντων.

***

Στο στόχαστρο των φιλελεύθερων της ΝΔ ο Γεραπετρίτης

Να πάω τώρα στη ΝΔ και να σας αναφέρω ότι πολλοί του φιλελεύθερου μπλοκ του κυβερνώντος κόμματος δεν είναι ευχαριστημένοι, βλέποντας τον υπουργό Εξωτερικών να αγκαλιάζεται με τον επικεφαλής της διπλωματίας ενός σκληρού, θεοκρατικού καθεστώτος, αλλά ως γνωστόν, στη ζωή δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Επιπλέον αυτών και λίγο πριν από την ανάληψη της προεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας, η Ελλάδα φιλοδοξεί να διαδραματίσει έναν ρόλο γεφυροποιού μεταξύ Δύσης και Ανατολής, μεταδίδοντας την εικόνα ότι είναι σε θέση να συνομιλεί με όλους τους μεγάλους παίκτες και δη αυτούς που εμπλέκονται στα κρίσιμα μέτωπα.

Δεν ξέρω ποιο θα μπορούσε να είναι το μέγεθος της επιρροής που ασκεί η Αθήνα στο «τραπέζι των μεγάλων», αλλά, κατά γενική ομολογία, αυτό που ισχύει στη διπλωματία είναι ότι με όσους περισσότερους μιλάς, τόσο το καλύτερο. Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι Ελλάδα και Ιράν συνδέονται με παλαιούς δεσμούς, ως συνεχιστές δύο αρχαίων πολιτισμών, ενώ στο άμεσο παρελθόν, η συνεργασία σε επίπεδο πρεσβειών, με επίκεντρο την ομαλή κυκλοφορία των ελληνικών πλοίων, από και προς τον Περσικό Κόλπο, ήταν καθημερινή. Να σας θυμίσω ότι εδώ και αρκετό καιρό, η ελληνική διπλωματική αντιπροσωπεία έχει επιστρέψει στην Τεχεράνη.

***

Το παρασκήνιο για την τριμερή

Η τριμερής των υπουργών Άμυνας Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου στο Κάιρο δεν ήταν κάτι καινοφανές, υπό την έννοια ότι στις 8 του μήνα είχε προηγηθεί άλλη, στο Ελ Αλαμέιν, σε επίπεδο αρχηγών κρατών και Κυβερνήσεων. Ωστόσο, αυτό που διαφοροποιεί την προχθεσινή, είναι το περιεχόμενο του κοινού ανακοινωθέντος και συγκεκριμένα η παράγραφος στο άρθρο 8, εδάφιο α, πως συμφωνήθηκε «…[η] σημασία της ενίσχυσης των πλαισίων στρατιωτικής και αμυντικής συνεργασίας, με στόχο την *ενδυνάμωση της συλλογικής ικανότητας για ταχεία και συντονισμένη αντίδραση σε οποιεσδήποτε μελλοντικές εξελίξεις αφορούν απειλές κάθε είδους κατά των τριών χωρών.* ».

Όπως μαθαίνω, μετά τη Συμφωνία της Μέκκας και τη σχεδόν αφόρητη πίεση της Τουρκίας προς την Αίγυπτο, να ενταχθεί σε αυτή, η κυβέρνηση και το υπουργείο Εθνικής Άμυνας ανέλαβαν δράση. Ο κ. Δένδιας (συν)εργάστηκε εντατικά με τους ομολόγους του, αλλά και εντός Ελλάδας, αθόρυβα, ώστε η Αίγυπτος να υπογράψει την Κοινή Δήλωση που περιέχει και το παραπάνω εδάφιο. Διαβάζοντας το, θα μπορούσε κανείς εύκολα να το χαρακτηρίσει ως τριμερή απάντηση στην – τριμερή – Συμφωνία της Μέκκας, αλλά το κυριότερο, η Αίγυπτος επί του παρόντος τουλάχιστον, παίρνει θέση και αυτή δε «δείχνει» προς Άγκυρα.

tovima.gr