Τα κίνητρα του Τραμπ και η επιδίωξη Μητσοτάκη για συνάντηση στο Νταβός, η δικογραφία ΟΠΕΚΕΠΕ τον Φεβρουάριο, η ανεμελιά της Ντορας, και η πίτα Γερουλάνου 

Όχι μόνο στο διεθνές πεδίο. Αλλά και στην εσωτερική πολιτική σκηνή των Ηνωμένων Πολιτειών. Για να μην σας πω, κυρίως σε αυτή.

Τείνω λοιπόν όλο και πιο πολύ στην εκτίμηση – και κρατήστε την να τη δούμε στο άμεσο μέλλον – ότι ο βασικός λόγος της επέμβασης στη Βενεζουέλα δεν ήταν τα πετρέλαια  ή η… διακυβέρνηση του Καράκας από την Ουάσιγκτον. Αλλά η συσπείρωση της εκλογικής βάσης των Ρεπουμπλικάνων ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών, για τον έλεγχο της Γερουσίας. Ήθελε δηλαδή ένα τέτοιο θεαματικό «σόου» για να εμφανιστεί ως… MAGAς.

Ο Τραμπ γνωρίζει καλά – και από την πρώτη θητεία του – ότι ένας πρόεδρος έχοντας απέναντι του τα δύο νομοθετικά σώματα, είναι στην πραγματικότητα σε αποδρομή και χωρίς πραγματικές εξουσίες.

Αυτό όμως τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο αν αναλογιστεί κανείς ότι στις δημοσκοπήσεις υστερεί κατά 15+ μονάδες των Δημοκρατικών.

Και αφού όλη η διεθνής κοινότητα τού το έκανε… εύκολο το έργο με τη Βενεζουέλα, δεν θα διστάσει να επιχειρήσει κι άλλες τρέλες. Ειδικά εάν του αποδώσει δημοσκοπικά η ιστορία με τον Μαδούρο.

Στο Νταβός

Μιας και μιλάμε για τον Τραμπ,  στο Μαξίμου έχουν… κρεμαστεί από τα ακουστικά (του τηλεφώνου εννοώ), περιμένοντας κλήση από τον Λευκό Οίκο.

Αν δεν προσκληθεί ούτε τώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης για συνάντηση με τον Αμερικανό πρόεδρο, τότε δεν θα προσκληθεί ποτέ.

Η δήλωση που έκανε ο πρωθυπουργός για τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα ήταν ίσως η πιο… προχωρημένη (και ολόθερμη) για τις ΗΠΑ, άρα είναι λογικό να αισιοδοξεί ότι επιτέλους ο Τραμπ θα του… μιλήσει.

Οι πληροφορίες λένε ότι οι διπλωματικές προσπάθειες της κυβέρνησης για μία συνάντηση είναι επίμονες, ενώ ίσως φανεί ένα πρώτο δείγμα αμερικανικών διαθέσεων κατά την παρουσία Τραμπ και Μητσοτάκη στη Φόρουμ του Νταβός σε λίγες ημέρες.

Δικογραφία και ανασχηματισμός

Μετά σχετικής βεβαιότητας μου μεταφέρθηκε η πληροφορία (και εκτίμηση) ότι η δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αναμένεται να φτάσει στη Βουλή στις αρχές Φεβρουαρίου.

Επίσης βεβαιότητα υπήρχε και στην πληροφορία ότι ο φάκελος περιέχει ονόματα γαλάζιων στελεχών, που θα μπορούσαν να «παίξουν» στον ανασχηματισμό.

Υπό αυτή την έννοια, το συμπέρασμα – επίσης βέβαιο και προφανές – είναι ότι η αντίστροφη μέτρηση για τον ανασχηματισμό θα αρχίσει να μετράει από τότε…

Η ανεμελιά της Ντόρας

Με την απορία θα μείνω και δεν μου αρέσει, να σας πω την αλήθεια. Τι ακριβώς θέλει να μας πει η Ντόρα Μπακογιάννη, όταν δηλώνει στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής ότι «η περίοδος της ανεμελιάς στην εξωτερική πολιτική, τελείωσε». Και ότι αυτή την ανεμελιά μας την «επέτρεπε η σιγουριά της αμερικανικής ομπρέλας»;

Ανεμελιά λοιπόν ποτέ δεν υπήρξε στην εξωτερική πολιτική – εκτός εάν εννοεί την περίοδο με το δικό της πέρασμα από το υπουργείο Εξωτερικών, όταν έπαιρνε συνοδείες δεκάδες ανθρώπων ακόμα και σε «απλά» ταξίδια.

Και επειδή δεν υπήρξε ποτέ, γι’ αυτό και η κυβέρνηση αποφάσισε ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα περίπου τριών «αγορών του αιώνα», για να θυμηθούμε επίσης και τα παλαιότερα. Σχεδόν 40 δισεκατομμύρια θα φτάσει η συνολική δαπάνη που δρομολόγησε τούτη η κυβέρνηση για εξοπλισμούς – ένας δρόμος που μπορεί να οδηγήσει ξανά στη χρεοκοπία της χώρας, ξέρει η ΝΔ από τέτοια.

Τώρα για την ομπρέλα, τι να σας πω. Μία φορά χρειάστηκε να πάρει ο Σημίτης έναν Αμερικανό πρόεδρο για να μην γίνει σύρραξη και προδότη τον ανέβασε η ΝΔ, προδότη τον κατέβαζε. Τι να πω λοιπόν; Ότι τα λένε για να δικαιολογηθούν που τα έχουν κάνει μπάχαλο στην εξωτερική πολιτική; Θα το έλεγα, αλλά δεν θέλω να στεναχωρήσω ανθρώπους χρονιάρες μέρες…

Αναταράξεις Καρυστιανού

Για τον «σεισμό» Καρυστιανού σας τα έχω πει. Δεν ξέρω τι εκλογική επίδοση θα έχει το κόμμα που ετοιμάζει, αλλά μοιάζει σίγουρο ότι θα ξεκινήσει από ψηλά (άνετο διψήφιο, λένε οι δημοσκόποι) και θα επιφέρει αναταράξεις σε κόμματα – ήδη η υπόθεση Φαραντούρη είναι ένα πρώτο δείγμα.

Η αμεριμνησία του ΠΑΣΟΚ πάντως, με την εκτίμηση ότι δεν θα το επηρεάσει η Καρυστιανού παραείναι αισιόδοξη.

–      Παρεμπιπτόντως, ο συντηρητικός λόγος της Μαρίας Καρυστιανού αφήνει χώρο στον Αλέξη Τσίπρα. Το θέμα είναι αν εκείνος (ο Αλέξης) έχει το σχέδιο, την αποφασιστικότητα και τη διάθεση για ρίσκο (κοινώς να μην τα περιμένει όλα έτοιμα και εύκολα) να κάνει το βήμα γρήγορα.

Όσο για τα πασοσικά να σας ενημερώσω ότι το επόμενο «χτύπημα» του Παύλου Γερουλάνου, οι Πασοκολόγοι το περιμένουν στις 21 Ιανουαρίου. Τότε θα κάνει εκδήλωση για την πρωτοχρονιάτικη πίτα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κινήματος. Τώρα, αν θα κόψε την πίτα με μαχαίρι ή… βελόνα, θα σας γελάσω…

Οι τράπεζες μετρούν κέρδη, η αγορά ανησυχεί

Το 2025 καταγράφεται ως μία ακόμη χρυσοφόρα χρονιά για τις ελληνικές τράπεζες. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της αγοράς, τα καθαρά κέρδη των τεσσάρων συστημικών ξεπέρασαν τα 5 δισ. ευρώ, επιβεβαιώνοντας ότι ο τραπεζικός κλάδος εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες κερδοφορίας της ελληνικής οικονομίας. Υψηλά επιτοκιακά περιθώρια, περιορισμένες προβλέψεις και αυστηρός έλεγχος κόστους συνθέτουν το γνώριμο πλέον σκηνικό.

Ωστόσο, το βλέμμα έχει ήδη στραφεί στο 2026 και εκεί η εικόνα δεν είναι το ίδιο φωτεινή. Οι ίδιες εκτιμήσεις γίνονται σαφώς πιο συγκρατημένες, καθώς η αγορά δείχνει ξεκάθαρα σημάδια κόπωσης. Η πιστωτική επέκταση επιβραδύνεται, η ζήτηση για νέα δάνεια δεν έχει τον ίδιο ρυθμό και το μακροοικονομικό περιβάλλον δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αισιοδοξία χωρίς αστερίσκους.

Βεβαίως, οι τράπεζες δεν σκοπεύουν να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια. Αναζητούν εναλλακτικές πηγές εσόδων και ήδη έχουν εντοπίσει στις προμήθειες τη «σανίδα σωτηρίας» για τη διατήρηση της κερδοφορίας τους. Όχι μόνο από τη λιανική τραπεζική, αλλά και –ίσως κυρίως– από τον ασφαλιστικό τομέα. Το bancassurance αποκτά ξανά κεντρικό ρόλο και όλα δείχνουν ότι το 2026 ο «πόλεμος» σε αυτό το πεδίο θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση.

Το ερώτημα, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τις τράπεζες. Εκείνο που αρχίζει να ανησυχεί την οικονομία στο σύνολό της είναι η συνολική εικόνα της αγοράς: μια οικονομία που δείχνει να χάνει ρυθμό, μια κατανάλωση που πιέζεται και επιχειρήσεις που γίνονται πιο επιφυλακτικές. Γιατί όσο κι αν οι τράπεζες βρίσκουν τρόπους να προστατεύουν τα μεγέθη τους, η πραγματική πρόκληση παραμένει μία: αν η αγορά κουραστεί, αργά ή γρήγορα, το τίμημα θα το πληρώσουν όλοι.

topontiki.gr