The Expla-in Project | Η αμήχανη γραμμή άμυνας του Μαξίμου απέναντι στον Σαμαρά

Όσο πιο έντονη γίνεται η συζήτηση γύρω από τη δημιουργία του κόμματος του Αντώνη Σαμαρά και όσο οι δημοσκοπήσεις ζωντανεύουν τους κυβερνητικούς φόβους για τη ζημιά που πρόκειται να επιφέρει στη ΝΔ, τόσο η κυβέρνηση υιοθετεί μία οξύμωρη στάση απέναντί του:

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε να διαγράψει τον Αντώνη Σαμαρά και πρόσφατα (σε συνέντευξή του στον Αντ1) δήλωσε ότι δεν υπάρχει περιθώριο να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ τους. Αλλά την ίδια ώρα κυβερνητικά στελέχη κατηγορούν τον πρώην πρωθυπουργό ότι αν κάνει κόμμα θα κάνει κακό στην παράταξη, ενώ ο Άδωνις Γεωργιάδης έφτασε να υποστηρίξει ότι η Νέα Δημοκρατία θα μπορούσε να διερευνήσει τη συγκυβέρνηση μαζί του, αλλά υπό την προϋπόθεση να μη θέσει θέμα Μητσοτάκη.

Ειδικότερα θέλησε να δηλώσει (Παραπολιτικά 90,1) ότι «αν ο κ. Σαμαράς δεν έθετε ως προϋπόθεση να είναι άλλος πρωθυπουργός θα σας έλεγα ότι εφόσον ο ελληνικός λαός τον επιλέξει να είναι στη Βουλή, όπως θα μιλάγαμε με τα υπόλοιπα κόμματα προφανώς θα μιλάγαμε και με τον κ. Σαμαρά. Αλλά εάν ο όρος είναι με άλλον πρωθυπουργό προφανώς αυτό δεν μπορεί να γίνει».

Ερωτηθείς για το ίδιο θέμα (του ενδεχόμενου συζητήσεων με το κόμμα Σαμαρά για κυβέρνηση συνεργασίας) ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης έκανε λόγο για μία «πολλαπλώς υποθετική» ερώτηση, λέγοντας: «Να δούμε ποιο θα είναι, πρώτον, το αποτέλεσμα των εκλογών και αν θα καταφέρουμε να πετύχουμε τον στόχο της αυτοδυναμίας» και «να δούμε αν τελικά πράγματι θα κάνει κόμμα ο κύριος Σαμαράς. Αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν είναι διαπραγματεύσιμα», για να προσθέσει ότι «πρωθυπουργούς θεωρούμε – αυτονοήτως θα πω εγώ – ότι εκλέγουν οι πολίτες και όχι κάποιοι σε κλειστές πόρτες».

Γραμμή άμυνας

Ποια είναι λοιπόν η γραμμή άμυνας που επιλέγει η κυβέρνηση απέναντι στο κόμμα Σαμαρά και γιατί εκπέμπει αυτή τη στάση αμηχανίας;

Το Μαξίμου θα ήθελε να επιτεθεί ανοιχτά στον Αντώνη Σαμαρά και να τον αντιμετωπίσει ευθέως ως πολιτικό του αντίπαλο, αλλά, όσο ο πρώην πρωθυπουργός δεν ανακοινώνει το νέο του κόμμα,  δυσκολεύεται να το κάνει.

Γιατί φοβάται ότι όσο ο κ. Σαμαράς εξακολουθεί να τοποθετείται δημόσια με την ιδιότητα του πρώην πρωθυπουργού της παράταξης και όχι του αρχηγού κόμματος, οι ευθείες επιθέσεις εναντίον του θα αποκόψουν εντελώς το ακροατήριο της βάσης της ΝΔ, στο οποίο ο Αντ. Σαμαράς ασκεί επιρροή.

Εξ ου και το Μαξίμου περιορίζεται σε ένα αμήχανο blame game σε βάρος του, επιχειρώντας να χρεώσει σε εκείνον το μεταξύ τους διαζύγιο και να τον κατηγορήσει ότι βλάπτει την παράταξη.

Έτσι, σε αυτή τη φάση η κυβέρνηση επιλέγει να αντιμετωπίσει τον πρώην πρωθυπουργό με μια επιχείρηση απαξίωσης απέναντι στις κινήσεις του – όπως στην αίτησή του στον Άρειο Πάγο για τις υποκλοπές – και με σποραδικές βολές, όπως αυτές του Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος κάποτε έλεγε πως «από εμένα να ακούσετε κακή κουβέντα για τον Αντ. Σαμαρά αποκλείεται», αλλά προ ημερών επιχείρησε να τον ταυτίσει με τους πολιτικούς αντιπάλους της κυβέρνησης, λέγοντας πως η κριτική του ότι τα λεφτά από την Ευρώπη πηγαίνουν στους λίγους και όχι στους μικρομεσαίους, «είναι μια κατηγορία που την έλεγε ο Τσίπρας, ο Κασσελάκης, ο Ανδρουλάκης, η Κωνσταντοπούλου, ο Βελόπουλος και λυπούμαι γιατί τώρα την άκουσα κι απ τον Σαμαρά. Δεν ξέρω αν μ’ αυτούς θέλει να κάνει παρέα».

Το μετεκλογικό σενάριο του ρυθμιστή Σαμαρά

Το πρόβλημα όμως για το Μαξίμου είναι ότι όλο και πιο έντονα κυκλοφορεί πια στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας το σενάριο οι εκλογές να καταστήσουν το κόμμα Σαμαρά ρυθμιστή των εξελίξεων στη μετά Μητσοτάκη εποχή.

Να πάρει δηλαδή η Νέα Δημοκρατία ένα ποσοστό κάτω από 30%, να μη μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να δικαιολογήσει την προσφυγή σε δεύτερες εκλογές με επιχείρημα την επίτευξη αυτοδυναμίας που θα φαντάζει άπιαστη, και να τεθεί θέμα σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας με το κόμμα Σαμαρά, με άλλον πρωθυπουργό και όχι τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Αυτό το σενάριο επιχειρεί τώρα το Μαξίμου να ξορκίσει.

in.gr