Το ΠΑΣΟΚ στα όπλα – Διμέτωπος με Μητσοτάκη και Τσίπρα, επεισόδια για τις δημοσκοπήσεις

Ο Νίκος Ανδρουλάκης φαίνεται πως έχει πάρει μια μεγάλη απόφαση: αν δεν μπορείς να κερδίσεις στο γήπεδο, άνοιξε πόλεμο με τους διαιτητές, τους θεατές και τους αντιπάλους. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, σε ένα ρεσιτάλ πολιτικού εκνευρισμού, έχει ανοίξει πλέον ένα θηριώδες διμέτωπο κόντρα σε Κυριάκο Μητσοτάκη και Αλέξη Τσίπρα. Σαν να μην έφτανε αυτό, τις τελευταίες ημέρες ξεκίνησε και έναν ολοκληρωτικό πόλεμο με τις εταιρείες δημοσκοπήσεων.

«Κάποιοι δεν κάνουν δημοσκοπήσεις. Κάνουν χειραγώγηση της κοινής γνώμης», δήλωσε με νόημα, κάνοντας λόγο για ένα «στρατευμένο σύστημα» που θέλει να αναβιώσει το τοξικό κλίμα του 2015. Μάλιστα, χαρακτήρισε «προκλητικό και σκανδαλώδες» το γεγονός ότι διαφορετικές μετρήσεις εμφανίζουν αποκλίσεις έως και επτά μονάδων για το ίδιο κόμμα τις ίδιες ημέρες.

Είναι όμως οι δημοσκοπήσεις το πρόβλημα ή απλώς ο καθρέφτης μιας σκληρής πραγματικότητας;

Ας αφήσουμε, λοιπόν, για λίγο τα πολλά λόγια και ας πιάσουμε τα δεδομένα προκειμένου να δούμε την τροχιά του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία τρία χρόνια – από τη στιγμή δηλαδή που παραιτήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας, αφήνοντας το αντιπολιτευτικό γήπεδο ελεύθερο στον Νίκο Ανδρουλάκη.

Προκειμένου να αποφεύγονται οι αποκλίσεις που προκαλούν οι διαφορετικές δημοσκοπικές μεθοδολογίες, οι συγκρίσεις στην έρευνα που ακολουθεί, βασίζονται αποκλειστικά στις μετρήσεις της GPO.

Το χρονικό μιας χαμένης ευκαιρίας

Η έρευνά μας, λοιπόν, ξεκινά από τον Ιούνιο του 2023, με το ΠΑΣΟΚ να καταγράφει στις εθνικές εκλογές ένα 11,84%. Έξι μήνες μετά, τον Δεκέμβριο του 2023, ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται στα εξ ων συνετέθη με την αποχώρηση των 11 βουλευτών που προχώρησαν στην ίδρυση της Νέας Αριστεράς. Το γήπεδο της Κεντροαριστεράς αδειάζει. Το ΠΑΣΟΚ όμως, αντί να καλπάσει, απλώς «περπατάει» στο 12,1%.

Η συνέχεια θυμίζει πολιτικό καρδιογράφημα:

• Μάιος 2024: Λίγο πριν τις ευρωεκλογές, η GPO το μετρά στο 11,7%, για να λάβει τελικά στην κάλπη του Ιουνίου 12,79%.
• Σεπτέμβριος 2024: Μετά τη ΔΕΘ, το ΠΑΣΟΚ κάνει επιστροφή στη στασιμότητα του 11,8%.
• Νοέμβριος 2024: Η εσωκομματική κάλπη και η επανεκλογή Ανδρουλάκη λειτουργούν ως «ένεση συσπείρωσης» για το κόμμα. Το ΠΑΣΟΚ εκτοξεύεται στο εντυπωσιακό 17,4%. Το momentum είναι εκεί. Και κάπου εκεί, χάνεται.
• Ιανουάριος 2025: Ο «αέρας» που απέκτησε το ΠΑΣΟΚ μετά τις εσωκομματικές εκλογές του δείχνει να στερεύει και το ποσοστό υποχωρεί στο 16,6%.

Η εμφάνιση των νέων παικτών

Από την άνοιξη του 2025, το ΠΑΣΟΚ παύει να παίζει μόνο του. Τον Μάρτιο του 2025, στον απόηχο των μεγάλων συγκεντρώσεων για τα Τέμπη, πέφτει στο 14,8% και νιώθει την καυτή ανάσα της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Τον Απρίλιο του 2025, έρχεται το σοκ: η Πλεύση Ελευθερίας προσπερνά στη δεύτερη θέση με 13,4%, αφήνοντας το ΠΑΣΟΚ τρίτο με 12,8%.

Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2025 βρίσκουν το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη να επανακάμπτει στη δεύτερη θέση, αλλά καθηλωμένο στα όρια του 11,2%.

Τον Νοέμβριο του 2025 ανεβαίνει ελαφρώς στο 12,6%, όμως στο παρασκήνιο ήδη κυοφορούνται οι επόμενες απειλές: τα σενάρια για τα νέα κόμματα του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού.

Πλησιάζοντας στο σήμερα, οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Στα τέλη του Ιανουαρίου του 2026 το ΠΑΣΟΚ υποχωρεί στο 10,8%, ενώ στα τέλη Απριλίου του 2026 πιάνει το 12,8%.

Με τα κόμματα των Τσίπρα και Καρυστιανού να έχουν πλέον ανακοινωθεί επίσημα, το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να αποχαιρετά οριστικά και αμετάκλητα το όνειρο της δεύτερης θέσης.

Το στρατηγικό διέξοδο και η αριστερή στροφή

Το συμπέρασμα είναι προφανές: για τρία ολόκληρα χρόνια, το ΠΑΣΟΚ έπαιζε χωρίς αντίπαλο στο γήπεδο της αντιπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν σε κατάσταση αποσύνθεσης, η κυβέρνηση εμφάνιζε μεγάλη φθορά, κι όμως η Χαριλάου Τρικούπη απέτυχε παταγωδώς να πείσει τους πολίτες ότι αποτελεί μια σοβαρή, κυβερνητική, εναλλακτική λύση.

Αντί για μια καθαρή, κεντρώα πρόταση εξουσίας, ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε μια απότομη αριστερή στροφή. Υιοθετώντας μια ρητορική με βαριές εκφράσεις όπως «μαφία» και «συμμορία» για την κυβέρνηση –ορολογία που ουδέποτε προσιδίαζε στην παραδοσιακή πολιτική κουλτούρα και το θεσμικό DNA του ΠΑΣΟΚ– εγκλωβίστηκε σε ένα στρατηγικό κενό.

Αυτοί οι άκαρποι «αριστερισμοί» δεν συγκίνησαν τους ψηφοφόρους της ριζοσπαστικής αριστεράς, οι οποίοι τώρα βρίσκουν νέα στέγη. Αντίθετα, τρόμαξαν τους μετριοπαθείς πολίτες του κέντρου.

Η στρατηγική που επέλεξε το ΠΑΣΟΚ θυμίζει πλέον την πορεία ενός μοναχικού καβαλάρη, ο οποίος, έχοντας χάσει τον προσανατολισμό του, αρχίζει να πυροβολεί προς κάθε κατεύθυνση.

Το αποτέλεσμα; Ο κόσμος εγκαταλείπει το ΠΑΣΟΚ, είτε μετακομίζοντας προς τον Μητσοτάκη, είτε προς τον Τσίπρα, είτε επιλέγοντας τη βολική ασφάλεια της δεξαμενής των αναποφάσιστων.

Η σιωπή των δελφίνων

Βλέποντας αυτή τη δημοσκοπική καθίζηση, θα περίμενε κανείς τη Χαριλάου Τρικούπη να θυμίζει «καζάνι που βράζει». Κι όμως, επικρατεί μια σχεδόν εκκωφαντική ηρεμία. Οι γνωστοί δελφίνοι του Νίκου Ανδρουλάκη –όπως ο Παύλος Γερουλάνος, η Άννα Διαμαντοπούλου και ο Χάρης Δούκας– επιλέγουν προσώρας να κρατούν χαμηλούς τόνους και να μη σηκώνουν το γάντι της εσωκομματικής αντιπαράθεσης.

Η τακτική τους αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά προϊόν ψυχρού πολιτικού υπολογισμού. Κανείς τους δεν θέλει να βγει μπροστά αυτή τη στιγμή, υπό τον φόβο να χαρακτηριστεί υπονομευτής και να χρεωθεί ένα πιθανό ή απίθανό εκλογικό ναυάγιο του ΠΑΣΟΚ, όποτε κι αν στηθούν οι εθνικές κάλπες. Αφήνουν τον Νίκο Ανδρουλάκη να πιει μόνος του το ποτήρι της στρατηγικής του επιλογής μέχρι τέλους.

Ωστόσο, στους διαδρόμους και στα πηγαδάκια του κόμματος, δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναφέρουν χαμηλόφωνα ότι, αν το ΠΑΣΟΚ υποχωρήσει τελικά στην τρίτη ή την τέταρτη θέση του πολιτικού χάρτη, ή αν τα ποσοστά του φλερτάρουν ξανά με μονοψήφια νούμερα, τότε «the game is over» – και όχι μόνο για τον Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά και για τους ίδιους τους δελφίνους…

ieidiseis.gr