Τρύφωνας Αλεξιάδης: Χαζομάρες

Η προϊστορία του ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστή: από περιθωριακό κόμμα, κέρδισε εκλογές, κυβέρνησε, ηττήθηκε και αποδυναμώθηκε. Έτσι συμβαίνει στον Κοινοβουλευτισμό.

Αυτό που δεν συμβαίνει είναι ό,τι έκανε ο επικεφαλής του: εγκατέλειψε το κόμμα για να… ασχοληθεί με την πολιτική! Ταυτόχρονα εγκατέλειψε, μετά από 28 μήνες σιωπής, την τρέχουσα Βουλή.

Χωρίς έστω μια – για την Ιστορία – αναμέτρηση με τον Μητσοτάκη, που αναδείχθηκε και επικράτησε κυρίως χάρη στα δικά του λάθη – και θεωρείται ο κακός του δαίμονας.

Έκτοτε προετοιμάζει νέο κόμμα, αλλά μέχρι στιγμής υπάρχει ένα ΙΧ «Ινστιτούτο» και ένα βιβλίο αυτοβιογραφίας – ή αυτοκαταστροφής. Και ερωτήματα, που αφορούν χωριστά, αλλά και σε συνδυασμό τον ίδιο και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο πρώην Πρωθυπουργός εμφανίζεται σε ψιλοαδιάφορες βιβλιοπαρουσιάσεις, με κάποιες πολιτικές προτάσεις, ως κερασάκι σε μια τούρτα που δεν υπάρχει. Η ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος που κυοφορεί, υπολανθάνει ανάμεσα στην Αριστερά, την Κεντροαριστερά και στο λίγο απ’ όλα.

Νέο πολιτικό προσωπικό που θα τον περιβάλει, δεν διαφαίνεται. Μόνο κάποιες θολές φιγούρες, κάτι υπόλοιπα του ΠΑΣΟΚ που δεν θέλει ο Ανδρουλάκης και ό,τι μαζέψει από το καλάθι των διασπάσεων…

Για τον ΣΥΡΙΖΑ ξέρουμε περισσότερα. Παρά τις αποχωρήσεις – και με το τραύμα μιας ενδιάμεσης αλαλούμ ηγεσίας, για την οποία δεν είναι άμοιρος ευθυνών ο Τσίπρας – παραμένει μάχιμο κόμμα: αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση, συντάσσεται με το λαϊκό αίσθημα και καταθέτει προτάσεις.

Ο σημερινός επικεφαλής του δεν διαθέτει ηγετικότητα που συναρπάζει, αλλά είναι επαρκής κοινοβουλευτικός. Παρέλαβε το κόμμα σακατεμένο, με χρεοκοπημένα ενημερωτικά εργαλεία και υπό την απειλή του Τσίπρα ότι θα το λεηλατήσει.

Από φοβικότητα μάλλον, δεν απομάκρυνε από την Κ.Ο. του κάποιον που δεν έκρυβε ότι επιδιώκει τη διάσπαση, αλλά αντίθετα τον αναγνώρισε ως πολιτικό μέγεθος μεγαλύτερο από τον ίδιο.

Έκτοτε παίζει το παιχνίδι «δέκα μικροί νέγροι»: κάθε πρωί μετράει πόσοι έχουν εκδηλώσει πρόθεση να μετακομίσουν. Χωρίς καν να αποκλείει ότι θα τους… ακολουθήσει.

Ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ – παρά τα βαρίδια του παρελθόντος που κουβαλάει ακόμη και τον στιγματίζουν – είναι υπαρκτό κόμμα. Με οργανωτική δομή, κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και υποδομές.

Μεγαλύτερος αντίπαλός του είναι ο πρώην αρχηγός του που καλλιεργεί στα στελέχη του ελπίδες επιβίωσής τους μαζί του.

Όσοι θα μείνουν στο κόμμα αφήνουν την εκκρεμότητα της διάλυσης να αιωρείται εν όψει των εκλογών. Αν δεν τους κάνει ο Φάμελλος για πρόεδρος, ας εκλέξουν άλλον. Αλλά δεν θα χάσουν, αν μιλήσουν ανοιχτά σε όσους τους ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές – και δεν ήταν λίγοι.

Με άλλα λόγια: να αποκηρύξουν τυχοδιωκτισμούς και προσωπικές επιδιώξεις και να τελειώσουν το δίπορτο όσων ετοιμάζονται να τους κουνήσουν το μαντήλι. Όσοι θέλουν, να φύγουν τώρα…

Ένας προοδευτικός πολιτικός φορέας χρειάζεται καθαρές θέσεις και καθαρές σχέσεις. Όπως τα διατύπωσε Τρύφωνας Αλεξιάδης: «Δεν θα κλείσουμε ένα κόμμα που εκφράζει ιστορικό ρεύμα της Αριστεράς». Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μετέχει στις εκλογές – μόνος του, ή σε συνεργασία με άλλα κόμματα.

Ο πρώην υπουργός θεωρεί «χαζομάρες» την αναστολή λειτουργίας του κόμματος και μεταφέρει μια θρυλική φράση του Ανδρέα Παπανδρέου: «Δεν χαρίζεται, δεν κληρονομείται, δεν τεμαχίζεται σε τιμάρια».

Η πρόβλεψη του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ αποδείχθηκε ατυχής. Ειδικά από τιμαριοποίηση ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλο τίποτε. Αλλά ποιος εγγυάται ότι το επόμενο κόμμα του Τσίπρα, θα είναι καλύτερο;

Γιώργος Λακόπουλος

ieidiseis.gr