Η επιβεβλημένη παραίτηση Παναγόπουλου από τη ΓΣΕΕ και η ευθύνη του ΠΑΣΟΚ

Οι πληροφορίες για τον έλεγχο του επί 20ετία προέδρου της ΓΣΕΕ, Γιάννη Παναγόπουλου, για δύο κακουργήματα που αφορούν υπεξαίρεση εθνικών και ευρωπαϊκών πόρων, δεν αποτελούν απλώς ένα σοβαρό ποινικό ζήτημα.

Συνιστούν πολιτικό σεισμό για το εργατικό κίνημα και αποκαλύπτουν με τον πιο ωμό τρόπο τι ακριβώς είναι σήμερα η ΓΣΕΕ: όχι συνδικάτο αγώνα, αλλά μηχανισμός εξουσίας, χρημάτων και διαχείρισης.

Όταν ο πρόεδρος της κορυφαίας συνομοσπονδίας εργαζομένων ελέγχεται για διασπάθιση δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ που προορίζονταν για την εκπαίδευση και την κατάρτιση των εργαζομένων, δεν υπάρχει «τεκμήριο πολιτικής ουδετερότητας». Υπάρχει κατάρρευση νομιμοποίησης.

Μπορεί και νωρίτερα να συνέβη τούτο, αλλά επί Παναγόπουλου εμπεδώθηκε: Μετακινήθηκε από την υπεράσπιση των εργατών, στη διαχείριση κονδυλίων. Η ΓΣΕΕ υπό τον Παναγόπουλο δεν ηττήθηκε απλώς. Μεταλλάχθηκε.

Αντί για μαχητικό κέντρο οργάνωσης, έγινε γραφείο προγραμμάτων, κόμβος αναθέσεων, μηχανισμός «κοινωνικού διαλόγου» χωρίς κοινωνία, και βιτρίνα συναινετικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Οι εργαζόμενοι έχαναν συλλογικές συμβάσεις, δικαιώματα, ωράρια, μισθούς και ζωές – και η ΓΣΕΕ διαπραγματευόταν ρόλους, προσκλήσεις, ταξίδια και ημερίδες. Δεν ήταν αδυναμία. Ήταν στρατηγική επιλογή, που έχει όνομα και ευθύνη: Γιάννης Παναγόπουλος.

Επί των ημερών του η ΓΣΕΕ επέδειξε εκκωφαντική σιωπή στα εγκλήματα της εργοδοσίας – το ερμηνεύω, επιεικώς, ως αδυναμία.

Στα μεγάλα εργατικά εγκλήματα, η ΓΣΕΕ ήταν απούσα ή αναιμική. Στο δυστύχημα στη Βιολάντα, εκεί όπου αποκαλύφθηκε ξανά η εγκληματική αδιαφορία για την ασφάλεια στους χώρους δουλειάς, η ΓΣΕΕ δεν υπήρξε πολιτικός παράγοντας πίεσης. Δεν συγκρούστηκε. Δεν σήκωσε πανελλαδικό ζήτημα. Δεν ηγήθηκε. Επί χρόνια δεν έχει αναγάγει την παρουσία τεχνικών συμβούλων ασφαλείας στα εργοστάσια ως αδιαπραγμάτευτη συνθήκη – ο Παναγόπουλος μπορεί να μην ξέρει καν τι είναι «τεχνικός σύμβουλος ασφαλείας».

Πέρσι με την απεργία και το συλλαλητήριο για το έγκλημα των Τεμπών χρειάστηκε «κράξιμο» από τα μέσα ενημέρωσης, κοινωνική οργή και μαζική κινητοποίηση για να καταλάβει η ΓΣΕΕ τι πρέπει να κάνει.

Όλα αυτά δεν είναι απραξία. Είναι πολιτική στάση.

Εδώ και χρόνια, η ΓΣΕΕ αντιμετωπίζεται από τους ίδιους τους εργαζόμενους ως γραφείο ταξιδίων και προγραμμάτων, αποκομμένο από τους χώρους δουλειάς.
Σεμινάρια, συνέδρια, αποστολές, κονδύλια, αναθέσεις – και την ίδια ώρα: καμία σοβαρή καμπάνια στους κλάδους, καμία οργανωμένη σύγκρουση με την εργοδοσία, καμία πραγματική απεργιακή κλιμάκωση.

Η «επιμόρφωση» χρησιμοποιήθηκε όχι για να δυναμώσει η εργατική τάξη, αλλά για να συντηρηθούν μηχανισμοί, πρόσωπα και συσχετισμοί.

Ανεξάρτητα από την τελική κρίση της Δικαιοσύνης, ο Γιάννης Παναγόπουλος δεν έχει καμία πολιτική και ηθική νομιμοποίηση να παραμένει πρόεδρος της ΓΣΕΕ.

Ελέγχεται για κακουργηματικές πράξεις, εκπροσωπεί ένα μοντέλο συνδικαλισμού αποκομμένο από τους εργαζόμενους, έχει ταυτίσει τη ΓΣΕΕ με τη συναλλαγή, τη σιωπή και τη διαχείριση.

Η παραμονή του δεν προστατεύει τη ΓΣΕΕ. Τη βυθίζει ακόμα περισσότερο στην απαξίωση. Η παραίτηση του Παναγόπουλου είναι άμεση ανάγκη, όχι επικοινωνιακή κίνηση. Είναι ο ελάχιστος όρος για να μην συμπαρασυρθεί ολόκληρη η Συνομοσπονδία στον βούρκο της διαφθοράς και της απονομιμοποίησης.

Ακόμα κι αν συμφωνήσουμε ότι το ζήτημα δεν είναι ένα πρόσωπο – αλλά το σύστημα – και ότι δεν αρκεί να φύγει ένας πρόεδρος για να αλλάξει το μοντέλο συνδικαλισμού που μετέτρεψε τα συνδικάτα σε μηχανισμούς συμβιβασμού, συνδιαλλαγής, και αναπαραγωγής εξουσίας, ο Παναγόπουλος επιβάλλεται να φύγει.

Ο ίδιος μπορεί να μην το καταλαβαίνει.

Αλλά το ΠΑΣΟΚ με τη σημαία και τις δυνάμεις του οποίου έχει «κατσικωθεί» επί 20 χρόνια στην προεδρία της ΓΣΕΕ, οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες του.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ γνώριζε το γενικότερο πρόβλημα «Παναγόπουλος» εδώ και χρόνια. Απέφυγε συστηματικά και στρουθοκαμηλικά να ασχοληθεί για να μην διαταράξει ισορροπίες. Για να μην χρεωθεί ρήξεις. Για να αποφύγει κόστος. Και τώρα πληρώνει πολλαπλάσιο.

Για να μην χρεωθεί κι άλλο, μπορεί να κάνει το εξής απλό: Να άρουν οι Πασόκοι της παράταξης του Παναγόπουλου την εμπιστοσύνη τους στον Παναγόπουλο. Είναι στο χέρι της Χαριλάου Τρικούπη. Αλλιώς θα πορευτεί μοιραία και άβουλα στην τύχη που της έχει επιφυλάξει η ίδια η ζωή, η δική της στάση, μα και η κυβερνητική στόχευση: Στην πολιτική απαξίωση και την καταστροφή.

topontiki.gr