Μην ανησυχείς, θα το κανονίσουμε

Λοιπόν, ας το πούμε επιτέλους. Σ’ αυτή τη χώρα, το κράτος δεν είναι θεσμός. Είναι λάφυρο κυριολεκτικά. Σαν να τελείωσε μια μάχη και οι νικητές μοιράζουν τα λάφυρα.«Εσύ πάρε το υπουργείο, εσύ πάρε τη γραμματεία, εσύ πάρε το ταμείο, κι εσύ πάρε τη Νέα Γενιά. Να παίζει το παιδί.»

Και μετά σου λένε «αξιοκρατία». Αξιοκρατία; Ποια; Αυτή που ορκίζεται Κυριακή; Γιατί, ναι, έχουμε και πτυχίο που ορκίστηκε Κυριακή. Κυριακή! Ημέρα αργίας. Ημέρα εκκλησίας. Ημέρα που ούτε τα πανεπιστήμια δουλεύουν, ούτε τα γραφεία ανοίγουν, ούτε οι καθηγητές σηκώνουν τηλέφωνο. Αλλά κάποιοι ορκίζονται. Θαύμα; Μεταφυσική; Ή απλώς το γνωστό ελληνικό «μην ανησυχείς, θα το κανονίσουμε»;

Πτυχίο από «εργαστήριο ελευθέρων σπουδών» που κανείς δεν βρίσκει. Ούτε Google. Ούτε χάρτης. Ούτε GPS. Αν το ψάξεις, πιθανότατα θα σε βγάλει σε υπόγειο. Αλλά δεν πειράζει. Αρκεί να υπάρχει μια σφραγίδα. Και μια Κυριακή.

Και μετά η διαδοχή. Όχι η θεσμική. Η οικογενειακή. Φεύγει ο σύζυγος, έρχεται η σύζυγος. Σαν να αλλάζεις βάρδια στο περίπτερο. Σαν να λες: «Αγάπη μου, πάρε και τη γραμματεία, μην μείνουμε χωρίς δουλειά στο σπίτι.» Και η Γραμματεία Νέας Γενιάς γίνεται οικογενειακό κειμήλιο. Προικώο. Κληρονομιά. Κάτι ανάμεσα σε δαχτυλίδι αρραβώνων και εξουσία.

Και από την άλλη η καθαρίστρια. Με τη σφουγγαρίστρα στο ένα χέρι και την καταδικαστική απόφαση στο άλλο. Γιατί; Γιατί δεν είχε απολυτήριο. Γιατί ο νόμος είναι σκληρός με τους αδύναμους. Και ευγενικός με τους ισχυρούς. Ο νόμος, βλέπεις, έχει τρόπους. Ξέρει πού να φωνάξει και πού να ψιθυρίσει.

Αναρωτιέμαι αν η καθαρίστρια είχε παντρευτεί στέλεχος της εξουσίας, θα είχε πάει φυλακή; Ή θα είχε διοριστεί κι αυτή κάπου «επιστημονικά»; Με πτυχίο από το ίδιο εργαστήριο; Με ορκωμοσία την ίδια Κυριακή;

Και τι μήνυμα στέλνουμε στους νέους; Σ’ εκείνον που διαβάζει 12 ώρες τη μέρα; Σ’ εκείνη που δουλεύει δύο δουλειές για να πληρώσει δίδακτρα; Σ’ εκείνους που φεύγουν στο εξωτερικό γιατί εδώ δεν χωράνε;

Τους λέμε την αλήθεια. Την ωμή, θεατρική, ελληνική αλήθεια: «Στην Ελλάδα, παιδί μου, ο δρόμος προς την κορυφή δεν περνά από τα αμφιθέατρα. Περνά από το κομματικό τραπέζι. Κι αν δεν έχεις το σωστό επώνυμο ..τότε διάβαζε. Διάβαζε πολύ. Γιατί μόνο έτσι θα καταλάβεις πόσο άδικο είναι αυτό που ζεις.»

Το κράτος ως λάφυρο,δεν είναι θέατρο. Είναι η πραγματικότητα και δεν πάει άλλο. Νυσάφι πια.

Ιωάννα Λιούτα *

*Πολιτική και Οικονομική Αναλύτρια

topontiki.gr